จรรยาบรรณวิชาชีพกับการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยในยุคดิจิทัล

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อนำเสนอแนวทางการปฏิบัติตนตามหลักจรรยาบรรณวิชาชีพให้สอดคล้องกับแนวทางการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยในยุคดิจิทัล โดยยึดหลักจรรยาบรรณของวิชาชีพ ได้แก่  1) จรรยาบรรณต่อตนเอง 2) จรรยาบรรณต่อวิชาชีพ 3) จรรยาบรรณต่อผู้รับบริการ 4) จรรยาบรรณต่อผู้ร่วมประกอบวิชาชีพ 5) จรรยาบรรณต่อสังคม ในยุคการเปลี่ยนแปลงทางด้านนวัตกรรมและความก้าวหน้าของเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างก้าวกระโดดส่งผลกระทบต่อการจัดการเรียนการสอนในสถานศึกษา ผู้บริหารจำเป็นต้องมีความรู้ความสามารถในการบริหารงานด้านต่าง ๆ และสามารถบริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่อย่างคุ้มค่าจะก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุดแก่ผู้เรียนและสถานศึกษา ตลอดจนการส่งเสริม สนับสนุน มีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ประเพณีและสืบสานวัฒนธรรมไทย เพื่อเป็นการพัฒนาและแก้ไขปัญหาทางด้านวัฒนธรรม เช่น ปัญหาการขาดความกตัญญู ไม่เชื่อฟังบิดามารดา ขาดความสำรวม ในกิริยามรรยาทและมีสัมมาคารวะต่อผู้ใหญ่ รวมถึงปัญหาการส่งเสริมและรณรงค์เกี่ยวกับวัฒนธรรมอย่างพอเพียง เป็นผลสืบเนื่องจากการขาดการเรียนรู้ การรู้เท่าทันและความเข้าใจที่ดีเกี่ยวกับเทคโนโลยีของคนในสังคม ดังนั้น ผู้บริหารต้องมีอุดมการณ์ในการประพฤติและปฏิบัติตนตามหลักจรรยาบรรณของวิชาชีพให้สอดคล้องและพร้อมรับต่อกาเปลี่ยนแปลงกับสถานการณ์ในปัจจุบัน เป็นการส่งเสริมให้เกิดพฤติกรรมเชิงบวกในด้านการประพฤติและปฏิบัติตน การพัฒนาระบบการศึกษาให้มีความก้าวหน้า และการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยให้คงอยู่สืบไป