Social Enterprise: A Systematic Review
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this review is to investigate the characteristics of research articles on social enterprises or social businesses published during 2015–2022 and to synthesise research reports on social entrepreneurship and the form of business or social enterprise by searching for research reports from information from three sources: (1) the Thai Journals Online System (ThaiJO), (2) Thai Digital Collection (3) Google Scholar, and (3) the Google Scholar. Using the PRISMA search method and employing the concept of knowledge classification alongside knowledge content synthesis by facet analysis, it was discovered that (1) The selection criteria were met by a total of 39 articles, the majority of which were defined by the article's keywords: social enterprise, social entrepreneur, social entrepreneurship, social business, and social enterprise strategy, respectively. The preponderance are research articles in social sciences published in Thai academic journals and the first author was a scholar or researcher from an academic institution. (2) Community enterprises were found to be the most prevalent issue in the study, followed by Pracharath Rak Samakkee company, examples of social enterprises domestically and internationally Additionally, the concept of sufficiency economy has been utilised as a framework for research and data analysis. Regarding the research methodology of the research article, it is a case study. The majority were qualitative studies that collected data through questionnaires. (3) The knowledge structure of social enterprise can be divided into four main knowledge groups and nineteen sub-knowledge groups based on a synthesis of the article's knowledge content.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กิตติคุณ แสงนิล และสันติธร ภูริภักดี. (2561). การศึกษาแนวทางการบริหารจัดการเพื่อความยั่งยืนด้วยหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของวิสาหกิจเพื่อสังคม กรณีศึกษา สามพรานโมเดล โดยมูลนิธิสังคมสุขใจ. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 11(1), 168-181.
คณะกรรมการมาตรฐานการอุดมศึกษา. (2565). ประกาศเรื่อง เกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับบัณฑิตศึกษา พ.ศ. 2565. กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัย และนวัตกรรม.
จิตติ กิตติเลิศไพศาล และกัลยา กิตติเลิศไพศาล. (2563). การรับรู้การเป็นผู้ประกอบการทางสังคมของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มผ้าและเครื่องแต่งกายในจังหวัดสกลนคร. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 4(2), 157-168.
จีระ พุ่มพวง และกำชัย จงจักรพันธ์. (2565). มาตรการส่งเสริมวิสาหกิจเพื่อสังคมตามพระราชบัญญัติ ส่งเสริมวิสาหกิจเพื่อสังคม พ.ศ. 2562. วารสารรัชต์ภาคย์,16(46), 262-278.
ชฎาพร หล่อประโคน. (2563). การนำนโยบายสานพลังประชารัฐไปสู่การปฏิบัติ: กรณีศึกษาบริษัทประชารัฐรักสามัคคีฉะเชิงเทรา (วิสาหกิจเพื่อสังคม) จำกัด. วารสารนิติ รัฐกิจ และสังคมศาสตร์, 4(2), 161-183.
ติญทรรศน์ ประทีปพรณรงค์. (2564). การพัฒนาอย่างยั่งยืนกับวิสาหกิจเพื่อสังคม. โครงการเอกสารและตำรา คณะรัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
บัณฑิต เสาวภาภรณ์, ทักษญา สง่าโยธิน และลลิต ถนอมสิงห์. (2562). การศึกษาหลักการทรงงานในพระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดช มหาราช บรมนาถบพิตรเพื่อน้อมนำมาเป็นแนวทางในการปฏิบัติงานสำหรับกิจการเพื่อสังคม. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 13(1), 311-328.
พรพิมล โรจนโพธิ์, สมชัย พุทธา และวิวัฒน์ วรวงษ์. (2563). บทบาทของวิสาหกิจเพื่อสังคมในการพัฒนาและการจัดการห่วงโซ่คุณค่าใหม่ ในการผลิตวัตถุดิบและผลิตภัณฑ์แปรรูป, วารสารวิชาการสถาบันเทคโนโลยีแห่งสุวรรณภูมิ, 6(1), 412-429.
พิพัฒน์ นนทนาธรณ์. (2558). บทบาทของซีเอสอาร์และวิสาหกิจเพื่อสังคมกับการแก้ปัญหาสังคม. วารสารพัฒนาสังคมและยุทธศาสตร์การบริหาร, 17(2), 13-34.
พิมพ์พร ชีวานันท์ และสุมาลี สว่าง. (2564). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจและพฤติกรรมใน การสนับสนุนทางการเงินผ่านการระดมทุนสาธารณะเพื่อการลงทุนในวิสาหกิจเพื่อสังคมในประเทศไทย. วารสารเกษตรศาสตร์ธุรกิจประยุกต์, 15(23), 79-98.
วันรัชม์ พิรุณจินดา. (2561). ปัญหาเกี่ยวกับการจัดตั้งวิสาหกิจเพื่อสังคมในรูปแบบบริษัทจำกัด, วารสารบัณฑิตศึกษานิติศาสตร์, 11(2), 332-347.
วิทยา นามเสาร์, จิระพงค์ เรืองกุน. (2564). การประกอบการเพื่อสังคม: กรณีศึกษายิ้มสู้คาเฟ่ ร้านกาแฟเพื่อ
สร้างโอกาสในการทํางานให้กับคนพิการ. วารสารมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(1), 1-8.
สานิตย์ ศรีชูเกียรติ, อภินันท์ เอื้ออังกูร, สุทธิพร บุญมาก, นวิทย์ เอมเอก. (2564). การศึกษาการดำเนินงานโซ่อุปทานสินค้าอาหารทะเลปลอดภัย: กรณีศึกษาวิสาหกิจเพื่อสังคม ร้านคนจับปลาสตูล, วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 13(1), 15-34.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจเพื่อสังคม. (2565). รายงานประจำปี 2564. สำนักงาน.
Dees, G. 2007. Taking social entrepreneurship seriously. Society.
Lundstrom, A., Zhou, C., von Friedrichs, Y., & Sundin, E. (2014). Social entrepreneurship: Leveraging economic, political, and cultural dimensions. Springer international.
Moher D., Liberati A., Tetzlaff J., Altman D. G., and PRISMA Group. (2009). Preferred reporting items for systematic reviews and meta-analyses: The PRISMA statement. PLOS Medicin.
Prieto-Diaz, R. (2002). A faceted approach to building ontologies. Information reuse and integration IRI 2003. IEEE International.
Taylor, A.G. (2004). The organization of information. (2nd ed). Libraries Unlimited.
