การพัฒนากิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์โขน เพื่อส่งเสริมภูมิพลังวัฒนธรรม สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนากิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์โขนที่ส่งเสริมภูมิพลังวัฒนธรรมสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา 2) เปรียบเทียบภูมิพลังวัฒนธรรมของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาหลังเข้าร่วมกิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์โขน เทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 70 และ 3) ศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาที่มีต่อกิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์โขน กลุ่มเป้าหมายคือนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4-6 โรงเรียนบ้านเหมืองแดง อำเภอแม่สาย จังหวัดเชียงราย สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงราย เขต 3 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 13 คน ได้มาโดยวิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในงานวิจัยประกอบด้วย 1) กิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์โขนเพื่อส่งเสริมภูมิพลังวัฒนธรรม 2) แบบประเมินภูมิพลังวัฒนธรรม และ 3) แบบสอบถามความพึงพอใจ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าร้อยละผลการวิจัยพบว่า 1) กิจกรรมชุมนุมนาฏศิลป์โขนที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) นักเรียนมีภูมิพลังวัฒนธรรมหลังเข้าร่วมกิจกรรมอยู่ในระดับดี สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ร้อยละ 70 และ 3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อกิจกรรมในภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีความพึงพอใจสูงสุดคือด้านการสอนของครู รองลงมาคือด้านรูปแบบกิจกรรมและด้านเนื้อหากิจกรรม ตามลำดับ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). โขน: มรดกวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของมนุษยชาติรายการแรกของประเทศ
ไทย. http://book.culture.go.th/KhonTHICH/mobile/index.html#p=1
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). แนวทางการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กระทรวง.
คณะกรรมาธิการการศาสนา คุณธรรม จริยธรรม ศิลปะและวัฒนธรรม วุฒิสภา. (2567). แนวทางการขับเคลื่อนภูมิพลังวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. ใน รายงานการพิจารณาศึกษา: แนวทางการ
ขับเคลื่อนภูมิพลังวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
จิราเจต วิเศษดอนหวาย. (26 สิงหาคม 2567). ลาก่อน VUCA มาแล้ว BANI: ชวน ผอ. ปรับตัวและโรงเรียนให้ทันการเปลี่ยนแปลง. EDUCA. https://www.educathai.com/knowledge/articles/652
ญาฐณา ภควัตธนโกศล และสุภาวี ศิรินคราภรณ์. (2566). สารัตถะของศิลปะการแสดงโขน. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 8(3), 75-88. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/ view/270510/181338
ธนกร สุวรรณอำภา, ฤดีชนก คชเสนี, จินตนา อนุวัฒน์, นฤมล ณ นคร, พิมพิกา มหามาตย์, และพิชญา บวรอิทธิกร. (2564). การฝึกหัดโขนพระเบื้องต้น. วารสารวิพิธพัฒนศิลป์บัณฑิตศึกษา, 1(3), 64-79. https://doi.org/10.14456/wipit.2021.17
พิชชาพร บุราณ. (2566). การพัฒนากิจกรรมชุมนุมเสริมสร้างพฤติกรรมการบริโภคที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร). NU Intellectual Repository. http://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/handle/123456789/6023
ไพรัช สุขเกษม. (2567). การพัฒนาหลักสูตรกิจกรรมชุมนุมตามแนวคิด ภูมิพลังวัฒนธรรม เพื่อเสริมสร้างทักษะการพูดภาษาอังกฤษสำหรับการท่องเที่ยวจังหวัดเชียงราย สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร). NU Intellectual Repository. https://nuir.lib.nu.ac.th/dspace/bitstream/123456789/6495/3/PairatSukkasem.pdf
รุยาภรณ์ สุคนธทรัพย์. (2561). การบริหารจัดการทรัพยากร ภูมิพลังวัฒนธรรมของไทย. รัฏฐาภิรักษ์, 60(3), 46-55. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/ratthapirak/article /view/189521/132712
โรงเรียนบ้านเหมืองแดง. (2566). รายงานผลการประเมินคุณภาพภายในสถานศึกษาประจำปีการศึกษา 2566. โรงเรียนบ้านเหมืองแดง.
วรกมล วงษ์สถาปนาเลิศ, สุดสวาท จันทร์ดำ, และสุดารัตน์ เทพพิมล. (2567). อำนาจละมุนกับจุดขายทางวัฒนธรรมไทย. วารสารศิลปะการจัดการ, 8(1), 382-400. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jam/article/view/268763/179463
วรพล ศรีเทพ. (2568). ภูมิพลังวัฒนธรรม นวัตกรรมการเรียนรู้สร้างสรรค์ในยุคการศึกษา 5.0 ผ่านกระบวนการ SHOW Process สำหรับพัฒนาการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนด้านทักษะและ สมรรถนะ. วารสารสังคมวิจัยและพัฒนา, 7(1), 138-154. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/JMARD/issue/view/18693/6145
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2564). มรดกวัฒนธรรมและเศรษฐกิจสร้างสรรค์: ภูมิพลังวัฒนธรรม เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สำนักงาน.
อินทิรา พงษ์นาค. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้โขนที่ส่งเสริมทักษะการบูรณาการเชิงสร้างสรรค์ สำหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ). SWU IR. https://hdl.handle.net/20.500.14740/53387
Burchum, J. L. R. (2002). Cultural competence: An evolutionary perspective. Nursing Forum, 37(4), 5-15. DOI:10.1111/j.1744-6198.2002.tb01287.x
Deardorff, D. K. (2006). Identification and Assessment of Intercultural Competence as a Student Outcome of Internationalization. Journal of Studies in International Education, 10(3), 241-266. https://doi.org/10.1177/1028315306287002
James, J. P., Tomasz, L., & Salvador, A. (2006). Cross-cultural competence in international
business: Toward a definition and model. Journal of International Business Studies, 37, 525-543. https://doi.org/10.1057/palgrave.jibs.8400205
Pudpong, N., Julchoo, S., Sinam, P., Uansri, S., Kunpeuk, W. & Suphanchaimat, R. (2022). Psychosocial Problems Among Primary School Children in Thailand During the COVID-19 Pandemic, 2022. Pediatric Health, Medicine and Therapeutics, 2023(14), 159–168. https://doi.org/10.2147/PHMT.S396706