ผลของโปรแกรมกิจกรรมนันทนาการโดยประยุกต์ใช้ศิลปะเพื่อส่งเสริมสุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาวิทยาลัยช่างศิลป

Main Article Content

กฤติกรณ์ แกมใบ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนนสุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์ก่อนและหลังการทดลองของกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม และ 2) เปรียบเทียบค่าเฉลี่ยคะแนน    สุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์หลังการทดลองระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาระดับปริญญาตรี จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 20 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 20 คน ระยะเวลาในการดำเนินการวิจัย 8 สัปดาห์ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ 1) เครื่องมือดำเนินการทดลอง  คือ โปรแกรมกิจกรรมนันทนาการโดยประยุกต์ใช้ศิลปะ จำนวน 8 กิจกรรม และ 2) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล ได้แก่ แบบประเมินสุขภาวะทางจิต และแบบประเมินการคิดสร้างสรรค์ มีค่าดัชนีความสอดคล้องเท่ากับ 1.00 และค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.83 และ 0.86 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยคะแนนสุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์ด้วยค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) ค่าเฉลี่ยของคะแนนสุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์ของกลุ่มทดลอง หลังการทดลองสูงกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และ 2) ค่าเฉลี่ยของคะแนนสุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์หลังการทดลอง ระหว่างกลุ่มทดลองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
แกมใบ ก. (2026). ผลของโปรแกรมกิจกรรมนันทนาการโดยประยุกต์ใช้ศิลปะเพื่อส่งเสริมสุขภาวะทางจิตและการคิดสร้างสรรค์ของนักศึกษาวิทยาลัยช่างศิลป. วารสารปราชญ์ประชาคม, 4(4), 21–35. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/watmahasawat_jsc/article/view/5780
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
ประวัติผู้แต่ง

กฤติกรณ์ แกมใบ, วิทยาลัยช่างศิลป สถาบันบัณฑิตพัฒนศิลป์

Bachelor of Education and Master of Education in Health Education and Physical Education, Chulalongkorn University

เอกสารอ้างอิง

คณิต เขียววิชัย. (2545). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความฉลาดทางอารมณ์และความสนในการทำกิจกรรมนันทนาการกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษามหาวิทยาลัยศิลปากรวิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.

จินตนา สรายุทธพิทักษ์. (2561). โปรแกรมสุขภาพในโรงเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชุณิภา เปิดโลกนิมิต สุดารัตน์ ตันติวิวัทน์ และปริญญา สิริอัตตะกุล. (2567). ประสิทธิผลของโปรแกรมเสริมสร้างสุขภาพจิตเชิงบวกของนักศึกษาระดับปริญญาตรีที่มีความหลากหลายทางเพศในมหาวิทยาลัยภาครัฐ กรุงเทพมหานคร. สหวิทยาการและความยั่งยืนปริทรรศน์ไทย, 13(2), 141-151. https://doi.org/10.14456/tisr.2024.30

ฐิติพัฒน์ รื่นอารมย์. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติตามคำแนะนำการเคลื่อนไหว 24 ชั่วโมง และองค์ประกอบของ ร่างกายของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/6696/

ณชนก หล่อสมบูรณ์. (2560). ผลการจัดการเรียนรู้ศิลปศึกษาบนฐานทางเลือกที่มีต่อทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณในการสร้างสรรค์ผลงานของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/educujournal/vol48/iss4/10

ดวงนภา ศรีนันทวงศ์. (2566). รูปแบบกิจกรรมนันทนาการแบบมีส่วนร่วมเพื่อเสริมสร้างความสุขของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนสาธิตในจังหวัดนครปฐม (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศิลปากร). SURE.

https://sure.su.ac.th/xmlui/handle/123456789/29155?attempt=2&&locale-attribute=th

เทพประสิทธิ์ กุลธวัชวิชัย. (2554). การนันทนาการ (พิมพ์ครั้งที่ 1). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธีรารัตน์ เขียวแก้ว. (2563). ผลการจัดการเรียนรู้สุขศึกษาโดยใช้กลวิธีการคิดเห็นเป็นภาพที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนและความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/3929/

นิศารัตน์ ธีระวัฒนประสิทธิ์. (2563). ผลของโปรแกรมกิจกรรมทางกายโดยใช้การเรียนรู้ทางสังคมและอารมณ์เพื่อส่งเสริมสุขภาวะทางจิตและสังคมของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/3935/

มนัสวี อดุลยรัตน์, นัจมีย์ อดุลยรัตน์, ซูไรดา ดาหาแมง, นุรอามาณี อาแว และยุสรอ อาลี. (2564). นวัตกรรมการสร้างสุขภาวะในผู้สูงอายุไทยมุสลิมด้วยโปรแกรมการออกกำลังกายโดยใช้ท่าปันจักสีลัต. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 13(3), 136-153.

มัสยา บัวผัน, สิราวรรณ จรัสรวีวัฒน์ และอาพันธ์ชนิต เจนจิต. (2563). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดสะตีมที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนความคิดสร้างสรรค์ และเจตคติของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 48(2), 203-224.

วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). รวมบทความเกี่ยวกับ ปรัชญา หลักการ วิธีสอนและการวัด เพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

วิไลวรรณ มะหะพรหม. (2559). ผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวควบคู่กับศิลปะที่มีต่อการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ด้านการตระหนักรู้อารมณ์ตนเองของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนไผทอุดมศึกษากรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช). STOUIR at Sukhothai Thammathirat Open University. https://ir.stou.ac.th/handle/123456789/8653

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2556). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 7). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (1 ธันวาคม 2565). บทสรุปผู้บริหาร: โครงการสำรวจพฤติกรรมสุขภาพของนิสิตนักศึกษาในมหาวิทยาลัย.https://www.bangkokbiznews.com/health/education/1040764

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 12 (พ.ศ. 2560–2564). https://data.thailand.opendevelopmentmekong.net/th/library_record/12

สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2555). ศิลปะ. http://legacy.orst.go.th

สุขภาพคนไทย. (2566). คำสัญญาของคนไทยในคอปกับการรับมือโลกรวน. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.

อชิร กลิ่นอำภา. (2559). ผลของโปรแกรมฝึกกีฬาดาบไทยตามแนวคิดของกิลฟอร์ดที่มีต่อความคิดสร้างสรรค์ของนิสิตนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR) http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/55430

อนุชิต ชุลีกราน จินตนา สรายุทธพิทักษ์ และจินตนา บรรลือศักดิ์. (2565). ผลการจัดการเรียนรู้ตามแนวนักคิดสร้างสรรค์ร่วมกับเทคนิคการสอนแบบระดมสมองที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสุขศึกษาและความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนประถมศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 14(2), 299-308.

อริสรา วิโรจน์. (2565). ผลการใช้รูปแบบกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างสุขภาวะของผู้สูงวัยโรคพาร์กินสัน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/6645

อุไรวรรณ ขมวัฒนา. (2563). การพัฒนารูปแบบกิจกรรมนันทนาการระหว่างวัยที่มีผลต่อสุขภาวะองค์รวมและคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). (Chula ETD). https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/4540/

Guilford, J. P. (1967). The nature of human intelligence. McGraw-Hill. https://gwern.net/doc/iq/1967-guilford-thenatureofhumanintelligence.pdf

Cronbach, Lee. J. (1990). Essentials of phychological (5thed.). New York: Harper & Row.

John, M., Jenkins & John. J. Pigram. (2004, August 2). Encyclopedia of Leisure and Outdoor Recreation. https://doi.org/10.4324/9780203647394