ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนและ การทำวิสาหกิจเพื่อสังคม เพื่อประโยชน์สุขแก่ประชาชนในท้องถิ่น: กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่งในภาคตะวันออก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อประเมินระดับความเป็นเศรษฐกิจพอเพียงขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่งในนภาคตะวันออก 2) เพื่อถอดบทเรียนต้นแบบวิสาหกิจเพื่อสังคมขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 6 แห่ง ที่มีการบริหารงานตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในภาคตะวันออก ประกอบด้วย องค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี เทศบาลเมืองตราด องค์การบริหารส่วนตำบลพลูตาหลวง องค์การบริหารส่วนตำบลวังหว้า องค์การบริหารส่วนตำบลหนองตีนนก และองค์การบริหารส่วนตำบลสาลิกา การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพแนวสหวิทยาการข้ามพ้นสาขา โดยใช้เทคนิคการผสมผสานระหว่างเทคนิคการวิจัยเชิงกรณีศึกษา (Case Study) และ การถอดบทเรียน (Lesson Learned Methodology)
ผลการวิจัยพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นทั้ง 6 แห่ง มีระดับความเป็นเศรษฐกิจพอเพียงอยู่ในระดับ เข้าใจ และพบว่า องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภาคตะวันออกมีต้นแบบวิสาหกิจเพื่อสังคม 2 แห่ง คือ บริษัท ประชารัฐรักสามัคคี ชลบุรี (วิสาหกิจเพื่อสังคม) จำกัด ที่มีวัตถุประสงค์มุ่งรับรองผลิตภัณฑ์ชุมชนของจังหวัด และบริษัท ประชารัฐรักสามัคคีตราด (วิสาหกิจเพื่อสังคม) จำกัด ที่มุ่งส่งเสริมการทำกิจกรรมที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม ส่วนในพื้นที่อีก 4 แห่ง ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นภาคตะวันออกพบว่า ยังอยู่ในระดับของนวัตกรรมสังคมระดับจุลภาคคือ ศูนย์พลูตาหลวงเดย์แคร์ กลุ่มท่องเที่ยวเชิงเกษตรและวัฒนธรรมบ้านวังหว้า การพัฒนารูปแบบการเพาะเลี้ยงและสายพันธุ์ปลานิลจิตลดา การเปลี่ยนขยะที่เหลือใช้ เพื่อความสะอาดและการสานต่อลมหายใจแก่เพื่อนผู้ยากไร้ ฉะนั้น วิสาหกิจชุมชนจึงเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนการพัฒนาที่ยั่งยืนในระดับฐานราก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการขับเคลื่อนสืบสานศาสตร์พระราชาสภาขับเคลื่อนการปฏิรูปประเทศ. (2559). หลักการทรงงานและศาสตร์พระราชาเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน. สำนักงาน กปร.
ปรียานุช ธรรมปิยา, และผาณิต เกิดโชคชัย. (2562). เศรษฐกิจพอเพียงกับเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนของประเทศไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจเพื่อสังคม พ.ศ. 2562. (22 พฤษภาคม 2562). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 33 ก หน้า 32-56.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2563). แนวคิดและรูปแบบวิสาหกิจเพื่อสังคมในบริบทไทย. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
อภิชัย พันธเสน. (2549). เศรษฐกิจพอเพียง: แนวคิดทางเลือกเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. สถาบันพระปกเกล้า.
อภิชัย พันธเสน. (2560). เศรษฐกิจพอเพียงกับระบบทุนแห่งความยั่งยืน. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
อภิชัย พันธเสน. (2563). ศาสตร์แห่งการพัฒนา: หลักการทรงงาน 27 ข้อ. มูลนิธิชัยพัฒนา.
อภิชัย พันธเสน. (ม.ป.ป.). แนวคิดความสมดุลในปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. สถาบันพระปกเกล้า.
อภิชัย พันธเสน. (ม.ป.ป.). เศรษฐกิจพอเพียงกับแนวคิดการพัฒนาเพื่อประโยชน์สุขร่วมกัน. สถาบันพระปกเกล้า.
Fuchs, D. (2017). Sustainability and the dialectics of political economy. Polity Press.
Kim, A. (2007). Social enterprise typology. Virtue Ventures.
Teasdale, S. (2012). What's in a name? Making sense of social enterprise discourses. Public Policy and Administration, 27(2), 99–119. https://doi.org/10.1177/09520767114014
