การพัฒนาเศรษฐกิจฐานรากด้วยนวัตกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในแหล่งท่องเที่ยวชุมชนเชิงวัฒนธรรมไทย-จีน ชุมชนบางหลวง อำเภอบางเลน จังหวัดนครปฐม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์ศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวของชุมชนบางหลวงตามลักษณะเฉพาะด้านการท่องเที่ยว 2) ศึกษารูปแบบและกิจกรรมการท่องเที่ยวที่เหมาะสมกับศักยภาพของพื้นที่ 3) พัฒนารูปแบบการเชื่อมโยงการท่องเที่ยวระหว่างจังหวัดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวทางเลือกเชิงสร้างสรรค์ และ 4) สร้างTravel Package ที่มาจากความต้องการของนักท่องเที่ยว โดยการวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสม ทั้งการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ในส่วนเชิงคุณภาพเก็บข้อมูลจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องโดยการสัมภาษณ์เชิงลึกและการประชุมกลุ่มย่อย ส่วนเชิงปริมาณเก็บข้อมูลจากนักท่องเที่ยวด้วยแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาและนำเสนอในรูปแบบความเรียง ขณะที่ข้อมูลเชิงปริมาณนำเสนอด้วยค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และอธิบายในลักษณะความเรียงประกอบ
ผลการศึกษาพบว่า 1) ชุมชนบางหลวงมีศักยภาพด้านการท่องเที่ยวครบถ้วน ทั้งด้านการเข้าถึง แหล่งดึงดูดกิจกรรมท่องเที่ยว สิ่งอำนวยความสะดวก และที่พัก ซึ่งมีความพร้อมสำหรับพัฒนากิจกรรมและรูปแบบการท่องเที่ยว 2) รูปแบบการท่องเที่ยวของพื้นที่เน้นการท่องเที่ยวโดยชุมชนผ่านอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรม เช่น สถาปัตยกรรมบ้านไม้เก่า วัฒนธรรมอาหารไทย–จีน การแสดงดนตรีจีน และกิจกรรมตามประเพณี 3) พื้นที่สามารถเชื่อมโยงเส้นทางท่องเที่ยวเชิงผสมผสานและเชิงสร้างสรรค์กับแหล่งท่องเที่ยวใกล้เคียง เพื่อเพิ่มความหลากหลายของประสบการณ์ท่องเที่ยว และ 4) Travel Package ที่พัฒนาขึ้นสามารถใช้เป็นสื่อทางเลือกในการส่งเสริมการท่องเที่ยวแก่กลุ่มนักท่องเที่ยวได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้งานวิจัยเสนอให้มีการพัฒนาแพลตฟอร์มการจัดการท่องเที่ยวผ่านช่องทางออนไลน์ และเสริมสร้างเครือข่ายความร่วมมือระหว่างแหล่งท่องเที่ยวใกล้เคียงเพื่อขับเคลื่อนการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คัชพล จั่นเพชร. (มกราคม-มีนาคม 2560). การบูรณาการทุนทางวัฒนธรรมสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษา ชุมชนบ้านชากแง้ว อำเภvบางละมุง จังหวัดชลบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยนเรศวร. 10(1): 111-121.
ธีรชัย ศรีสุวงศ์. (2563). AR Technology เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอัจฉริยะอย่างปลอดภัย. สืบค้นเมื่อ 30 พฤษภาคม 2566. เข้าถึงจาก https://www.depa.or.th/th/article-view/ar-technology
บุญยิ่ง คงอาชาภัทร และคณะ. (2561). การทำการตลาดกับกลุ่มผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 13 พฤษภาคม 2566. เข้าถึงจาก https://www.ryt9.com/s/prg/2881728.
พจน์ศิรินทร์ ลิมปินันทน์. (2562). การส่งเสริมแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดมหาสารคามโดยใช้เทคโนโลยีเสมือนจริง. วารสารวิชาการการจัดการเทคโนโลยีสารสนเทศและนวัตกรรม, 6(1), 8-16.
พยอม ธรรมบุตร. (2559). เอกสารประกอบการสอน การท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
พิชญา ดวงฟู. (2559). การศึกษาพฤติกรรมและความพึงพอใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการเดินทางมาท่องเที่ยวจังหวัดลําปาง. ปริญญามหาบัณฑิต การจัดการอุตสาหกรรมบริการและการท่องเที่ยว, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
พิมพ์ปวีณ์ นพกิจกำจร. (2560). พฤติกรรมนักท่องเที่ยวแต่ละGen. สืบค้นเมื่อ 5 พฤษภาคม 2566.เข้าถึงจาก https://forbesthailand.com/news/travel/expedia.
เมตตา คงคากูล และบุรินทร์ นรินทร์. (2561). การพัฒนาศูนย์รวมแหล่งท่องเที่ยวโดยใช้เทคโนโลยีเสมือนจริงผ่านอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์แบบพกพาเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวแบบยั่งยืนในเขตจังหวัดราชบุรี. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 6 ราชภัฏหมู่บ้านจอมบึงวิจัย 1 มีนาคม 2561. 1510-1520.
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาดและคณะ. (2548). มูลค่าเพิ่มในประเทศของอุตสาหกรรมท่องเที่ยวในจังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วนิดา เลิศพิพัฒนานนท์. (2558). รูปแบบพฤติกรรมและแรงจูงใจในกำรท่องเที่ยวของคนไทย Gen Y. วารสารวิทยาลัยดุสิตธานี มหาวิทยาลัยดุสิตธานี. 12 (พิเศษ): 134-149.
วรรณวิศา จิตใจกล้า และชลวิช สุธัญญารักษ์ (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการท่องเที่ยวของชาวไทยที่เดินทางมาเที่ยวหมู่บ้านอนุรักษ์ควายไทยจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารศิลปศาตร์ปริทัศน์. 12(24): 85-9.
วิศปัตย์ ชัยช่วย. (2560). การใช้LINEของผู้สูงอายุ: การศึกษาเชิงปรากฎการณ์วิทยา. 10(1): 1.
ศรัญญา เลิศมนไพโรจน์. (2550). การศึกษาความต้องการของผู้ประกอบธุรกิจนำเที่ยวเกี่ยวกับเนื้อหาวิชา อุตสาหกรรมท่องเที่ยว. หลักสูตรวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิทยาศาสตร์การกีฬา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาลินี ทิพย์เพ็ง กุลดารา เพียรเจริญ นราธร สังข์ประเสริฐ สุภาวดี มาก้อน และรัสมันต์ ยุระพันธุ์. (2565). การวิจัยและพัฒนาเสน้ทางการท่องเที่ยววิถีโหนด นา เล พื้นที่ลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา ด้วยเทคโนโลยี AR สู่การยกระดับเศรษฐกิจชุมชน. รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์:
สำนักงานเทศบาลตำบลบางหลวง. (2564). ข้อมูลชุมชนตลาดบางหลวง. สืบค้นเมื่อ 26 มีนาคม 2564. เข้าถึงจาก http://www.bangluang.go.th/market.html.
อัญชลี สมใจ และพันธุ์รวี ณ ลำพูน. (2563). พฤติกรรมและความต้องการของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ตำบลบางโฉลง อำเภอบางพลี จังหวัดสมุทรปราการ. ศิลปศาสตร์ปริทัศน์. 15(2): 13-27.
อิสระพงษ์ พลธานี. (2560). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตลาดสามชุกอย่างยั่งยืน. นครปฐม: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.
Baktygulov, S. and Raeva, D. (2010). Creating value for all: Community-based
tourism. GIM Case Study, (B058). UNDP.
Bangkok Business (2023). Tourism Business Retrieved 18 May 2023 from
https://www.bangkokbiznews.com/Boonyasana, P. and Chinnakum, W. (2021). Developing the Tourism Sector for
Poverty Reduction and Inclusive Sustainable Growth in Thailand. Poverty Reduction for Inclusive Sustainable Growth in Developing Asia, 57-76.
Bang Luang Community (2020) Bang Luang Tourism. Retrieved on 26 March 2020
from http://www.bangluang.go.th/market.htm
Bramwell, B. and Sharman, A. (2002). Approaches to sustainable tourism planning
and community participation, pp. 17-35 in Richards, G. and Hall, D. (ed.), Tourism and Sustainable Community Development. London: Routledge.
Bryman, A. (2008) Social Research Methods. (eds.). Oxford: Oxford University
Press.
Chuaybamroong, T. (2009) Tourism Management. Bangkok: Naresuan University
Bangkok Center
Chuaybamrung, T (2011) Wisdom for creative local development Bangkok: King Prajadhipok's Institute
Dickman, S. (1996). Tourism: An Introductory Text. Sydney: Hodder Education
education. Journal of Nursing, Ministry of PublicHealth, 24 (3), pp.61-64.
Mowforth, M and Munt, I. (2003) Tourism and Sustainability: Development and
New Tourism in The Third World. London: Routledge.
Peet, R. and Watts, M. (2004) Liberation Ecologies: Environment, Development,
Social Movements. London: Routledge.
Stonich, S. (2000) The Other Side of Paradise: Tourism, Conservation, and Development in the Bay Island. New York: Cognizant Communication Corporation.
Tourism Authority of Thailand (TAT) (1997) Handout for Responds Tourism
Management. Bangkok: TAT
