ปัจจัยและความท้าทายของการเมืองไทยในยุคประชาธิปไตยที่เปลี่ยนแปลง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยและความท้าทายของการเมืองไทยในยุคประชาธิปไตยที่กำลังเปลี่ยนแปลง โดยมุ่งเน้นการสำรวจ วิเคราะห์ และสังเคราะห์องค์ความรู้เกี่ยวกับการปรับตัวของระบบการเมืองไทยภายใต้บริบทของประชาธิปไตยที่มีความพลวัตและเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่อง การศึกษาอาศัยข้อมูลจากหนังสือ ตำรา บทความวิชาการ รายงานการวิจัย และเอกสารทางวิชาการที่เกี่ยวข้อง เพื่อให้ได้ข้อสรุปที่มีความถูกต้อง ครอบคลุม และสะท้อนภาพรวมของปรากฏการณ์ทางการเมืองไทยในเชิงลึก
ผลการศึกษาพบว่า การเมืองไทยในยุคประชาธิปไตยสมัยใหม่ต้องเผชิญความท้าทายหลายประการ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาความไม่มั่นคงและเสถียรภาพทางการเมือง การเปลี่ยนแปลงเชิงโครงสร้างทางสังคมที่รวดเร็ว การทุจริตคอร์รัปชันอย่างเป็นระบบ ความเหลื่อมล้ำด้านเศรษฐกิจและสังคม ตลอดจนความไม่เท่าเทียมในการเข้าถึงอำนาจ นอกจากนี้ยังมีปัจจัยด้านการแทรกแซงจากกลุ่มผลประโยชน์เฉพาะ การขาดความเชื่อมั่นต่อสถาบันการเมือง และความขัดแย้งเชิงอุดมการณ์ที่ยืดเยื้อและฝังรากลึก ซึ่งล้วนเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการพัฒนาประชาธิปไตยอย่างมีคุณภาพ ขณะเดียวกันยังพบว่าปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลง ได้แก่ การพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่ทั่วถึง ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีดิจิทัล การขยายบทบาทของสื่อมวลชนและโซเชียลมีเดีย กระแสโลกาภิวัตน์ บทบาทที่เติบโตขึ้นขององค์กรภาคประชาสังคม และการตื่นตัวของพลเมือง โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ที่มีแนวโน้มต้องการความโปร่งใสและการมีส่วนร่วมทางการเมืองมากยิ่งขึ้น ปัจจัยเหล่านี้ผลักดันให้เกิดข้อเรียกร้องต่อการปฏิรูปเชิงโครงสร้าง และก่อให้เกิดรูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองที่ยืดหยุ่น หลากหลาย และมีนวัตกรรมมากขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กิตติ ลิ้มสกุล. (2547). การเมืองไทยกับการปฏิรูปสังคม. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
________. (2547). การเมืองไทยร่วมสมัย. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา. (2551). สังคมไทยกับการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2546). รัฐศาสตร์ไทยกับโลกาภิวัตน์. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2550). เศรษฐกิจการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
ธีรยุทธ บุญมี. (2552). สังคมไทยและความเปลี่ยนแปลงทางการเมือง. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิเทศ เพียรไพบูลย์. (2549). ประชาสังคมกับการเมืองไทย. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
ประยูร กาญจนดุล. (2553). เศรษฐกิจและการเมืองไทยในยุคโลกาภิวัตน์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ปรีดี พนมยงค์. (2530). บันทึกและข้อเขียนทางการเมือง. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
ภูมิใจ ตั้งอักษรโสภณ. (2554). สถาบันการเมืองไทยกับเสถียรภาพทางการเมือง. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
สมบัติ ธำรงธัญวงศ์. (2548). พัฒนาการการเมืองไทย. สำนักพิมพ์แห่งหนึ่ง.
Chambers, P., & Waitoolkiat, N. (2016). Khaki capital: The political economy of the military in Southeast Asia. NIAS Press.
Friedman, T. L. (2005). The world is flat: A brief history of the twenty-first century. Farrar, Straus and Giroux.
Levitsky, S., & Way, L. (2010). Competitive authoritarianism: Hybrid regimes after the cold war. Cambridge University Press.
McCargo, D. (2020). Fighting for virtue: Justice and politics in Thailand. Cornell University Press.
O’Donnell, G., & Schmitter, P. C. (1986). Transitions from authoritarian rule: Tentative conclusions about uncertain democracies. Johns Hopkins University Press.
UNDP Thailand. (2022). Thailand human development report 2022. UNDP
