แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง: กรณีศึกษาไร่สุขพ่วง อำเภอจอมบึง จังหวัดราชบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สถานการณ์และความต้องการในการพัฒนาท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง กรณีศึกษาไร่สุขพ่วง และ 2) พัฒนาแนวทางการพัฒนา การท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี การวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมีลักษณะเป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.91 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การศึกษาเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 30 คน เป็นการเลือกแบบเจาะจง ประกอบด้วย 4 กลุ่มคือ เจ้าของไร่สุขพ่วง 1 คน ตัวแทนกลุ่มวิสาหกิจไร่สุขพ่วง 15 คน ตัวแทนชุมชน จำนวน 4 คน และนักท่องเที่ยวจำนวน 10 คน วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา ตรวจสอบด้วยเทคนิคสามเส้า และนำเสนอเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) สถานการณ์และความต้องการในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง กรณีศึกษาไร่สุขพ่วง โดยรวมอยู่ระดับมากที่สุด และ 2) แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ตามแนวทางปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ประกอบด้วย 7 ด้าน คือ 1) การพึ่งพาตนเองและใช้ทรัพยากรท้องถิ่นแบบพอเพียง 2) กิจกรรมท่องเที่ยวเชิงประสบการณ์ 3) การบริหารจัดการแบบมีส่วนร่วมทุกมิติ 4) แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงเป็นฐานการขับเคลื่อน 5) การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีเพิ่มศักยภาพ 6) การพัฒนาบุคลากรและเครือข่ายความร่วมมือทุกภาคส่วน และ 7) การพัฒนาเศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัตลักษณ์ของชุมชนท้องถิ่น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นริศรา กรุดนาค และนรินทร์ สังข์รักษา. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนฐานทุนทางวัฒนธรรม เพื่อเสริมสร้างเศรษฐกิจสร้างสรรค์ “ย่านเมืองเก่า” จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(10), 335–349.
นิภาวรรณ เจริญลักษณ์. (2566). การศึกษากิจกรรมเพื่อเรียนรู้ท้องถิ่น: ประสบการณ์ศูนย์เรียนรู้ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของชุมชนบ้านถ้ำเสือ ตำบลแก่งกระจาน อำเภอแก่งกระจาน จังหวัดเพชรบุรี. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 7(7), 43–54.
เริงวิชญ์ นิลโคตร, นิภาวรรณ เจริญลักษณ์, วงษ์สิริ เรืองศรี และฐิติวัสส์ สุขป้อม . (2564). การประยุกต์ใช้ศาสตร์พระราชาเพื่อเสริมพลังอำนาจสุขภาวะชุมชน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 5(2), 53–69.
สภานิติบัญญัติแห่งชาติ. (2560). ศาสตร์ของพระราชา: ผู้นําโลกในการพัฒนาอย่างยั่งยืน รวมกฎหมายสนับสนุนโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดําริ ในพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร. กรุงเทพมหานคร: คณะกรรมการโครงการเฉลิมพระเกียรติของสภานิติบัญญัติแห่งชาติ รวบรวมกฎหมายที่สนับสนุนในโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ สภานิติบัญญัติแห่งชาติ.
สาธิญา รุ่งพิพัฒนพงศ์. (2558). องค์ประกอบของความยั่งยืนสำหรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ : กรณีศึกษา ชุมชนอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(2), 115–140.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2563). โลกเปลี่ยน คนปรับ หลุดกับดัก ขยับสู่ความยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Best, J. W., & Kahn, J. V. (2006). Research in education (10th ed.). Pearson Education.
Choi, H. C., & Sirakaya, E. (2006). Sustainability indicators for managing community tourism. Tourism Management, 27(6), 1274–1289.
Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). SAGE Publications.
Denzin, N. K. (1978). The research act: A theoretical introduction to sociological methods (2nd ed.). McGraw-Hill.
Flick, U. (2014). An introduction to qualitative research (5th ed.). SAGE Publications.
Getz, D. (2008). Creative tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research, 35(4), 752-761. https://doi.org/10.1016/j.annals.2008.02.003
Likert, R. (1993). A Technique for the Measurement of Attitude. Chicago: Rand Mc Nally.
Nunnally, J. C., & Bernstein, I. H. (1994). Psychometric theory (3rd ed.). McGraw-Hill.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods (3rd ed.). SAGE Publications.
Richards, G. (2011). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research, 38(4), 1341-1358. https://doi.org/10.1016/j.annals.2011.01.002
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News, 23, 16–20.
Richards, G., & Wilson, J. (2006). Developing creative tourism. In G. Richards & J. Wilson (Eds.), Tourism, creativity and development (pp. 1-22). Routledge.
Tan, S. K. (2014). Creativity and tourism experience: A framework of creative tourism experience. International Journal of Culture, Tourism and Hospitality Research, 8(3), 256–265.
UNWTO. (2018). Creative tourism: A new development opportunity. United Nations World Tourism Organization. Retrieved from https://www.unwto.org/creative-tourism
