รูปแบบการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษา ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 ด้วย CHANGE Model
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัจจุบันของการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 2) สร้างรูปแบบการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 ด้วย CHANGE Model และ 3) เพื่อประเมินรูปแบบการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 ด้วย CHANGE Model การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากร คือ ครู ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 โดยมีกลุ่มตัวอย่างจำนวน 361 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถามและแบบประเมิน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัจจุบันของการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษาของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยสามารถเรียงตามค่าเฉลี่ยได้ดังนี้ ด้านการบริการศึกษาและรวบรวมข้อมูลผู้เรียนเป็นรายบุคคล ด้านการบริการสารสนเทศ ด้านการบริการจัดวางตัวบุคคล ด้านการบริการให้คำปรึกษา และด้านการบริการติดตามและประเมินผล ตามลำดับ 2) รูปแบบการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษาของโรงเรียน คือ CHANGE Model มีองค์ประกอบสำคัญ คือ C - Co-creation, H - High Performance, A – Agility, N – Network, G – Goal และ E – Entrepreneur และ 3) ผลการประเมินรูปแบบการบริหารจัดการระบบแนะแนวการศึกษาของโรงเรียน พบว่า ในภาพรวมอยู่ในดับมากที่สุด โดยสามารถเรียงตามค่าเฉลี่ยได้ดังนี้ ด้านความเป็นไปได้ ด้านความเป็นประโยชน์ ด้านความเหมาะสม และด้านความถูกต้อง ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559) . ระบบการแนะแนวในโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เกรียงไกร นครพงศ์ และสงวน อินทร์รักษ์. (2565). แนวทางการพัฒนาการดำเนินงานแนะแนวของโรงเรียนรัตนราษฎร์บำรุง. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 13(1), 1 – 17.
ชนากานต์ นุริตานนท์และประกาศิต อานุภาพแสนยากร. (2567).สภาพการบริหารงานแนะแนวของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาศรีสะเกษ ยโสธร. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย (สบพท.), 6(2), 57 – 75.
อมรรัตน์ สารเถื่อนแก้วและวิทยา จันทร์ศิลา. (2563). รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะครูแนะแนวในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 22(3), 288 – 297.
ปราณิสา แดงมุตตา. (2563). รูปแบบการจัดบริการแนะแนวเชิงรุกสำหรับสถานศึกษาเอกชน ระดับมัธยมศึกษา. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(11), 230 – 243.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2555). แนวทางการจัดกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
Deming in Mycoted. (2004). Plan Do Check Act (PDCA) (Online). Available http://www.mycoted.com/creativity/techniques/pdca.php
Lunenburg, Fred C. & Ornstein, Allan C. (2000). Educational Administration: Concepts and Practices (3rded.). New York: Maple-VailBook.
