ผลของการจัดการเรียนรู้แบบจำลองบทบาทสมมติที่มีต่อความเข้าใจกระบวนการทางรัฐสภาของนักศึกษาในรายวิชารัฐศาสตร์เบื้องต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาและประเมินความเหมาะสมของแผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้สถานการณ์จำลองร่วมกับการแสดงบทบาทสมมติ เรื่อง กระบวนการทางรัฐสภา ให้มีคุณภาพตามเกณฑ์ที่กำหนด (2) เปรียบเทียบความเข้าใจกระบวนการทางรัฐสภาของนักศึกษาก่อนและหลังเรียน (3) เปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยความเข้าใจหลังเรียนกับเกณฑ์ร้อยละ 70 ของคะแนนเต็ม และ (4) ศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาต่อการจัดการเรียนรู้ การวิจัยเป็นแบบกลุ่มเดียววัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มที่ศึกษาคือนักศึกษาชั้นปีที่ 1 หลักสูตรรัฐศาสตรบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ที่ลงทะเบียนเรียนรายวิชา SO2102 ภาคการศึกษาที่ 1 ปีการศึกษา 2568 ทั้งหมด 16 รูป/คน เครื่องมือ ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ 5 แผน (15 ชั่วโมง) แบบทดสอบวัดความเข้าใจ 30 ข้อ แบบประเมินพฤติกรรมการมีส่วนร่วมโดยใช้เกณฑ์การให้คะแนนแบบรูบริก แบบสอบถามความพึงพอใจ และแบบบันทึกการสะท้อนคิด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน dependent samples t-test, one-sample t-test, Hedges' g และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1) แผนการจัดการเรียนรู้มีความเหมาะสมในระดับมากที่สุด (μ = 4.60, σ = 0.38) และแบบทดสอบมีค่าความเชื่อมั่น KR-20 เท่ากับ .82 2) คะแนนความเข้าใจหลังเรียน (μ = 24.25, σ = 2.15) สูงกว่าก่อนเรียน (μ = 12.50, σ = 2.45) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05, t(15) = 15.42, p < .001, Hedges' g_av = 4.85 3) คะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 70 (21 คะแนน) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05, t(15) = 6.05, p < .001 และ 4) ความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (μ = 4.60, σ = 0.52) ข้อมูลการสะท้อนคิดสนับสนุนผลเชิงปริมาณในประเด็นความเข้าใจกลไกการตรากฎหมาย ความสำคัญของข้อบังคับการประชุม และการเอาใจเขามาใส่ใจเราทางการเมือง
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ดวงกมล อุ่นตาดี และกรวิภา สรรพกิจจำนง. (2565). ผลการใช้เทคนิคการสอนบทบาทสมมติเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนในรายวิชาประวัติศาสตร์สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์ ศรีนครินทรวิโรฒ. 23(2), 190-201.
นรนิติ เศรษฐบุตร. (2549). กระบวนการนิติบัญญัติของรัฐสภาไทย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
พัชรพงศ์ อุดมกัน, วัชรี แซงบุญเรือง และพิจิตรา ธงพานิช. (2567). การพัฒนาการตระหนักรู้ทางสังคม โดยใช้กิจกรรมบทบาทสมมติ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารการบริหารการศึกษา มมร วิทยาเขตร้อยเอ็ด. 4(2), 341-352.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. หน้า 1-90.
Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (Eds.). (2001). A taxonomy for learning, teaching, and assessing: A revision of Bloom's taxonomy of educational objectives. Longman.
Bandura, A. (1977). Social learning theory. Prentice-Hall.
Baranowski, M. (2006). Single session simulations: The effectiveness of short congressional simulations in introductory American government classes. Journal of Political Science Education, 2(1), 33-49. https://doi.org/10.1080/15512160500484135.
Baranowski, M., & Weir, K. (2010). Power and politics in the classroom: The effect of student roles in simulations. Journal of Political Science Education, 6(3), 217-226. https://doi.org/10.1080/15512169.2010.494465.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active learning: Creating excitement in the classroom (ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1). The George Washington University, School of Education and Human Development.
Chickering, A. W., & Gamson, Z. F. (1987). Seven principles for good practice in undergraduate education. AAHE Bulletin, 39(7), 3-7.
Clemens, J. L., & Hansen, M. A. (2025). Teaching legislative politics through a game: Active learning, assignment co-creation, and assessment across modalities. Journal of Political Science Education. Advance online publication. https://doi.org/10.1080/15512169.2025.2598539.
Dewey, J. (1938). Experience and education. Kappa Delta Pi.
Duchatelet, D., Gijbels, D., Bursens, P., Donche, V., & Spooren, P. (2019). Looking at role-play simulations of political decision-making in higher education through a contextual lens: A state-of-the-art. Educational Research Review, 27, 126-139. https://doi.org/10.1016/j.edurev.2019.03.002
Freeman, S., Eddy, S. L., McDonough, M., Smith, M. K., Okoroafor, N., Jordt, H., & Wenderoth, M. P. (2014). Active learning increases student performance in science, engineering, and mathematics. Proceedings of the National Academy of Sciences, 111(23), 8410-8415. https://doi.org/10.1073/pnas.1319030111.
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2009). Models of teaching (8th ed.). Pearson Education.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Krain, M., & Lantis, J. S. (2006). Building knowledge? Evaluating the effectiveness of the Global Problems Summit simulation. International Studies Perspectives, 7(4), 395-407. https://doi.org/10.1111/j.1528-3585.2006.00261.x
Lakens, D. (2013). Calculating and reporting effect sizes to facilitate cumulative science: A practical primer for t-tests and ANOVAs. Frontiers in Psychology, 4, Article 863. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2013.00863.
Levin-Banchik, L. (2018). Assessing knowledge retention, with and without simulations. Journal of Political Science Education, 14(3), 341-359. https://doi.org/10.1080/15512169.2017.1405355.
Lovell, D., & Khatri, C. (2021). Do early simulations work? Simulations in gateway political science courses at community colleges. Journal of Political Science Education, 17(1), 139-148. https://doi.org/10.1080/15512169.2019.1705164.
Prince, M. (2004). Does active learning work? A review of the research. Journal of Engineering Education, 93(3), 223-231. https://doi.org/10.1002/j.2168-9830.2004.tb00809.
Raymond, C. (2010). Do role-playing simulations generate measurable and meaningful outcomes? A simulation's effect on exam scores and teaching evaluations. International Studies Perspectives, 11(1), 51-60. https://doi.org/10.1111/j.1528-3585.2009.00392.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Tijdschrift voor Onderwijsresearch, 2, 49-60.
Shadish, W. R., Cook, T. D., & Campbell, D. T. (2002). Experimental and quasi-experimental designs for generalized causal inference. Houghton Mifflin.
Shaftel, F. R., & Shaftel, G. (1967). Role playing for social values: Decision-making in the social studies. Prentice-Hall.
Theobald, E. J., Hill, M. J., Tran, E., Agrawal, S., Arroyo, E. N., Behling, S., ... Freeman, S. (2020). Active learning narrows achievement gaps for underrepresented students in undergraduate science, technology, engineering, and math. Proceedings of the National Academy of Sciences, 117(12), 6476-6483. https://doi.org/10.1073/pnas.1916903117.
Van Ments, M. (1999). The effective use of role-play: Practical techniques for improving learning (2nd ed.). Kogan Page.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
West, L., & Halvorson, D. (2021). Student engagement and deep learning in the first-year international relations classroom: Simulating a UN Security Council debate on the Syrian crisis. Journal of Political Science Education, 17(2), 173-190. https://doi.org/10.1080/15512169.2019.1616298.