คนมอญสามโคก: มรดกทางวัฒนธรรมจังหวัดปทุมธานีเพื่อการบูรณาการการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนสามโคก องค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษามรดกทางวัฒนธรรม ความเชื่อ ประเพณีและพิธีกรรม ศิลปะและการละเล่น ภูมิปัญญาของชาวมอญสามโคกและปทุมธานี 2) บูรณาการการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนสามโคก องค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี กลุ่มผู้ให้ข้อมูล แบบเจาะจง ประกอบด้วย 1) กลุ่มผู้รู้ เป็นกลุ่มบุคคลที่มีข้อมูลเชิงลึกในด้านความเชื่อของชาวมอญสามโคกและปทุมธานี ประเพณีและพิธีกรรม ศิลปะและการละเล่น ภูมิปัญญา 2) กลุ่มผู้ปฏิบัติ เป็นกลุ่มครู นักเรียน ชาวบ้าน ในองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานีและ3)กลุ่มบุคคลทั่วไป เป็นกลุ่มประชาชนทั่วไปในองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี การวิจัยครั้งนี้ใช้วิธีวิจัย เชิงคุณภาพทางวัฒนธรรม โดยใช้เครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสำรวจ แบบสัมภาษณ์ แบบสังเกต จัดประชุมกลุ่มย่อยและการประชุมเชิงปฏิบัติการ
ผลการวิจัยพบว่า 1) มรดกทางวัฒนธรรม ความเชื่อ ประเพณีและพิธีกรรม ศิลปะและการละเล่น ภูมิปัญญาของชาวมอญสามโคกและปทุมธานี ประกอบด้วย ความเชื่อและพิธีกรรมของชาวมอญสามโคกและปทุมธานี ประเพณีและพิธีกรรมของชาวมอญในจังหวัดปทุมธานี ศิลปะและการละเล่นของชาวมอญ การแต่งกายของชาวมอญ การแต่งกายของชาวมอญ ภูมิปัญญาของชาวมอญ การสร้างอัตลักษณ์ตัวตนคนมอญ และการรวมกลุ่มทางวัฒนธรรม และการธำรงอัตลักษณ์และตัวตนทางวัฒนธรรมผ่านสมาพันธ์ชาวไทยเชื้อสายรามัญจังหวัดปทุมธานี 2) บูรณาการบูรณาการการเรียนรู้ กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม โรงเรียนสามโคก องค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี มุ่งเน้นการพัฒนาการเรียนรู้ที่บูรณาการระหว่างเนื้อหาวัฒนธรรมมอญสามโคกกับกิจกรรมลงมือปฏิบัติและการเรียนรู้จากชุมชนเพื่อส่งเสริมให้ผู้เรียนมีบทบาทสำคัญในการเรียนรู้ มีความเข้าใจในวัฒนธรรมท้องถิ่น และเกิดความภาคภูมิใจในอัตลักษณ์ของตนเอง โดยการออกแบบการเรียนการสอนเน้น 5 ประเด็นหลัก คือ 2.1) ผู้เรียนเป็นสำคัญ 2.2) การกำหนดประเด็นศึกษาอย่างชัดเจน 2.3) การปลูกฝังจิตสำนึก ค่านิยม และจริยธรรม 2.4) การจัดบรรยากาศส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์ และ 2.5) การรวบรวม วิเคราะห์ และสังเคราะห์ข้อมูล
Downloads
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.(2549). แผนการศึกษา แห่งชาติฉบับที่ 9. พ.ศ. 2545-พ.ศ. 2549. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (สกศ.).
เชษฐ์ณรัช อรชุน. (2561). แนวทางการอนุรักษ์ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านสมุนไพรโดยใช้กระบวนการมีส่วนร่วม ของชุมชน: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดตะเคียนทอง (เพชโรปถัมภ์) อำเภอเขาคิชฌกูฏ จังหวัดจันทบุรี. รายงานการวิจัย. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
ดุสิตธร งามยิ่ง, (2561) รำมอญ: ความเป็นมาและการสืบทอดมรดกทางวัฒนธรรม ในจังหวัดปทุมธานี. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 8(2): 31-41.
ทิวาวรรณ ศิริเจริญ กันหา. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษาชุมชนบ้านห้วย หญ้าเครือ อำเภอน้ำหนาว จังหวัดเพชรบูรณ์. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(3), 100-111.
ธารนี นวัสนธี. (2561). แนวทางการบูรณาการรูปแบบการท่องเที่ยวจากฐานอัตลักษณ์ท้องถิ่นสู่การท่องเที่ยววิถีไทยอย่างสร้างสรรค์ ในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. รายงานการวิจัย, คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ
ในตะวัน กำหอม. (2559). การวิจัยทางสังคมศาสตร์และวัฒนธรรมศาสตร์. มหาสารคาม: โรงพิมพ์ทีคอมมหาสารคาม.
พระวีระศักดิ์ จนฺทวํโส. (2561. การจัดการเรียนรู้แบบบูรณาการวิชาสังคมศึกษา. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 8(2), 85–92.
พัลลภ สุริยกุล ณ อยุธยา. (2542). เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรม และการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมของชาวมอญ: ศึกษากรณีหมู่บ้านเจดีย์ทอง ตำบลคลองควาย อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. วิทยานิพนธ์มานุษยวิทยามหาบัณฑิต, สาขาวิชามานุษยวิทยา, คณะรัฐศาสตร์, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภาสกร จวนสาง. (2563). การประเมินศักยภาพของชุมชนในการพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงนิเวศและวัฒนธรรม กรณีศึกษา ชุมชนบ้านท่าล้ง จังหวัดอุบลราชธานีและชุมชนบ้านท่าวัด จังหวัดสกลนคร. วิทยานิพนธ์วางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อมมหาบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรการวางแผนชุมชนเมืองและสภาพแวดล้อมมหาบัณฑิต แผน ก แบบ ก 1, ภาควิชาการออกแบบ และวางผังชุมชนเมือง, บัณฑิตวิทยาลัย, มหาวิทยาลัยศิลปากร
ยุวธิดา คำปวน. (2560). การบูรณาการ: เส้นทางแห่งการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารและนิเทศการศึกษา, 8(1). 25-38.
วรวิทย์ นิเทศศิลป์ และชวลิต ขอดศิริ. (2560). การบูรณาการการเรียนการสอนด้วยวิธีการทานุบำรุงศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นล้านนา. รายงานการวิจัย, สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
วีรนุช วอนเก่าน้อย และคณะ. (2560). ภูมิปัญญาท้องถิ่นในการจัดการป่าชุมชนบ้านหินฮาวอำเภอบ้านฝาง จังหวัดขอนแก่น เพื่อการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ศิรดา เทียนขาว และฉัตรศิริ กลั่งเนียม. (2563). ความเชื่อเรื่องผีบรรพบุรุษของชุมชนชาวมอญ อำเภอสามโคก จังหวัดปทุมธานี. วิจัยราชภัฏพระนคร, 15(2), 334-346.
สกาวรัตน์ บุญวรรโณ และคณะ. (2563). ย้อนอดีต มองปัจจุบัน กำหนดอนาคต: ทิศทางการจัดการท่องเที่ยว เมืองเก่าตะกั่วป่าผ่านการมีส่วนร่วมของชุมชน. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฎภาคเหนือ, 10(2), 127-140.
สกาวรัตน์ บุญวรรโณ. (2563). การยกระดับท้องถิ่นตามแนวทางการพัฒนาอย่างยั่งยืนของสถาบัน อุดมศึกษาแห่งหนึ่งในภาคใต้ ปีงบประมาณ 2563-2565. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่.
สิริพัชร์ เจษฎาวิโรจน์. (2560). กระบวนการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน ในกระบวนวิชา CEE2205 (ความคิดสร้างสรรค์สำหรับเด็ก). วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 32(2): 1-8.
เหมือนพิมพ์ สุวรรณกาศ. (2558). มรดกทางวัฒนธรรม: การสร้างตัวตนคนมอญสามโคก จังหวัดปทุมธานี. คณะสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Lardizabal, Amparo S. and Others. (1970). Methods and Principles of Teaching Quezon City. n.p.: Alemar-Phoenix.
