DEVELOPMENT OF MATHEMATIC PROBLEM-SOLVING ABILITY OF FOURTH GRADE STUDENT BY LEARNING MANAGEMENT OF CONSTRUCTIVIST THEORY

Main Article Content

ดวงกมล นีระพันธ์
พรชัย ผาดไธสง

Abstract

This study was  action research. The objective of this study were to development of mathematic problem-solving ability of fourth grade student applying constructivist theory, to 70% of the target group is achieved, the target group includes 3 students of fourth grade, the second semester of academic year 2023, thairath91 (BanKhok Chakchan) school, amnatcharoen primary educational service area office. The tools for collecting data were as follows 1) lesson plans 2) a test of mathematic problem-solving ability. The statistical data included percentages, averages. The results of the research revealed that the averages score of student had scores in their ability to solve mathematic problem, average score 81.33%, as passed. The threshold of 70% there were 3 students who passed score criteria as 100% of or students, following the study objective

Article Details

How to Cite
นีระพันธ์ ด. . ., & ผาดไธสง พ. . . (2025). DEVELOPMENT OF MATHEMATIC PROBLEM-SOLVING ABILITY OF FOURTH GRADE STUDENT BY LEARNING MANAGEMENT OF CONSTRUCTIVIST THEORY. MCU UBONRATCHATHANI JOURNAL OF BUDDHIST STUDIES (JOBU), 6(2), 299–310. retrieved from https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/4840
Section
Academic articles

References

กรรณิการ์ หาญพิทักษ์. (2559). ผลการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ตามทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ที่มีต่อ มโนทัศน์และความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่อง รูปสามเหลี่ยมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา.

กรรณิการ์ หาญพิทักษ์. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

_______. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ (ฉบับปรับปรุง พ.ศ.2560) ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.

กิตติพร ปัญญาภิญโญผล. (2549). วิจัยเชิงปฏิบัติการ: แนวทางสำหรับครู. กรุงเทพฯ:นทพันธ์ พริ้นติ้ง.

ขวัญเรือน กลิ่นเกตุ. (2558). การพัฒนาทักษะการหาร โดยใช้ทฤษฎีการสร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.

แคชริญา ภูผาสิงห์. (2563). การพัฒนาทักษะการแก้โจทย์ปัญหาทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ ตามแนวคิดทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด.

จันทร์สุดา คำประเสริฐ. (2553). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์ที่เน้นกระบวนการแก้ปัญหาตามแนวคิดทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ เรื่องการทศนิยมชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

จิตประไพ เทพวีระกุล. (2553). การพัฒนาการแก้โจทย์คณิตศาสตร์ สาหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนชุมชนบ้านด่านซ้าย สานักงานเขตพื้นที่การศึกษาเลย

เขต 3 โดย กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.

ทิศนา แขมมณี. (2546). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

_______. (2548). การจัดการเรียนรู้โดยผู้เรียนใช้การวิจัยเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเรียนรู้: หลักการ แนวทาง และวิธีการ การเรียนการสอนโดยผู้เรียนใช้การวิจัยเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.

_______. (2555). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 16). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การพัฒนาการสอน. กรุงเทพฯ: สุรีวิริยาสาส์น.

บุญรื่น พิลางาม. (2555). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้เรื่องการบวก การลบ การคูณ การหารระคนความสามารถในการคิดวิเคราะห์และความพึงพอใจในการเรียนคณิตศาสตร์ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ระหว่างการจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์กับการจัดการเรียนรู้แบบปกติ. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

ประสาท เนืองเฉลิม. (2558). การเรียนรู้วิทยาศาสตร์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

______. (2560). วิจัยการเรียนการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ประสาท เนืองเฉลิม. (2561ก). หลักการศึกษาเบื้องต้น. ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา. ประสาท เนืองเฉลิม. (2561ข). วิจัยปฏิบัติการทางการเรียนการสอน. ขอนแก่น: โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.

ปรียา สิถิระบุตร. (2557). การพัฒนาทักษะการแก้โจทย์ปัญหา เรื่อง การคูณ การหารสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่3 ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิค KWDL. วิทยานิพนธ์ ค.ม.(วิจัยและประเมินผลการศึกษา). มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.

พรณภา ราชรองเมือง. (2556). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้คณิตศาสตร์โดยใช้กิจกรรม การเรียนรู้ตามแนวคิดทฤษฎีคอนสตรัคติวิสต์ที่เน้นกระบวนการแก้ปัญหาของโพลยา เรื่องสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. บัณฑิตวิทยาลัย:มหาวิทยาลัยขอนแก่น.

พัชริดา คนตรง. (2558). การพัฒนาการคูณโดยใช้กิจกรรมสื่อประสม สำหรับนักเรียนที่มีความบกพร่องทางการเรียนรู้. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

อัมพร ม้าคนอง. (2546). คณิตศาสตร์: การสอนและการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Adams, S., Ellis, L.C., & Beeson, B.F. (1977). Mathematics with Emphasis on the Diagnostic Approach. New York: Harper & Row.

Crutcher, R.S. (2003, February). An Action Research Study: The Development of an Action Leaning Model for the Transformation of Leadership in the California Conservation Corps. Dissertation Abstracts International, 63(8): 2929-A.

Kemmis, S., & Mctaggart, R. (1988). The action research reader. Victoria: Deakin University Press.

______ . (1990). The Action Research Planner (3rd ed.). Victoria: Deakin University Press.

______ . (1998). The action research planner (3rd ed.). Vitoria: Deakin University Press.

Similar Articles

You may also start an advanced similarity search for this article.