THE MANAGEMENT OF LEARNING ENVIRONMENT CONDUCIVE TO TEACHING OF MONKS’ TEACHING MORALITY IN SCHOOL
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this article is to present the concept and approach of the management of learning environment conducive to teaching of monks’ teaching morality in school. The management of learning environment conducive to teaching is divided into 3 components: physical psychological and social environment learning environments. The physical environment both inside and outside classroom should be properly provided to support the learning while psychological environment should be arranged to support the construction of good relationship and good feelings among learners; to inspire and to make them feel comfortable in learning. The arrangement of the two factors combined could lead to an effective learning. The social environment learning environments is an environment formed by interpersonal interactions. According to the findings, it is suggested to educators and persons involved in education can employ such practices as guidelines for further applications in their educational institutions.
Article Details
References
ไพฑูรย์ ศรีฟ้า. การจัดสภาพแวดล้อมทางการเรียน. [ออนไลน์]. http://srithai.hypermart.net/environment.html.
ภัทรพร บุญนำอุดม. (2563). ห้องเรียนในฝันของการศึกษาศตวรรษที่ 21: บทบาทสำคัญ ของห้องเรียนในการส่งเสริมการเรียนรู้ในโลกสมัยใหม่. http://www.tcdc.or.th/articles/design_creativity/25279/.
พระมหาวิจัก กิตฺติวณฺโณ (ชนะพจน์).(2561). รูปแบบการพัฒนาทักษะการสอนของพระสอนศีลธรรมตามหลักพุทธวิธีการสอนในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน.(2555). พจนานุกรมศัพท์ศึกษาศาสตร์ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. กรุงเทพฯ: อรุณการพิมพ์.
สมศักดิ์ เอี่ยมคงศรี. (2561). การจัดการห้องเรียนในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ทริป เพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.(2542).พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2545). แผนยุทธศาสตร์การพัฒนาการศึกษา ศิลปวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
สํานักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรม ราชูปถัมภ์ จังหวัดปทุมธานี. (2557). คู่มือการจัดระบบการเรียนการสอนที่เน้น
ผู้เรียนระดับอุดมศึกษาเป็นสำคัญ. ปทุมธานี : สํานักส่งเสริมวิชาการและงานทะเบียน.
สุรกิจ ปรางสร. (2561). การพัฒนารูปแบบการจัดสภาพแวดล้อมการเรียนรู้บนเครือข่ายตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจแบบพอเพียง เพื่อพัฒนาจริยธรรมของเยาวชนไทย.
รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยราชมงคลรัตนโกสินทร์.
วิมลมาศ ฟูบินทร์.(2557). การพัฒนาแบบวัดสภาพแวดล้อมเพื่อการเรียนรู้ในห้องเรียนระดับประถมศึกษา. รายงานการวิจัย, มหาวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์.
Arends, R. I. (2001). Learning to teach (5th ed.). Singapore: McGraw-Hill.
Bandura, Albert. (1977). Social learning theory. New Jersey. Prentice-Hall.
Doyle, W. (1986). “Classroom organization and management.” In Wittrock, M. C. (ed.), Handbook of research on teaching (3rd ed.). New York:
Macmillan.
Johnson, D. W. & Johnson, F. P. (1994). Joining together: group theory and group skills (4th ed.). Englewood Cliffs, N.J.: Prentice-Hall.
Maslow, Abraham H. (1970). Motivation and Personality. New York :Harpers and Row.
McVey, G.F. (1989). Learning environments in the international encyclopedia of education technology. Edited by Erat, M. pp.124-131. New York:
Pergamom Press.
Schmuck, R. A. & Schmuck, P. A. (1997). Group process in the classroom (7th ed.).Iowa: Brown & Benchmark.
Slavin, R. (1995). Cooperative learning (2nd ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Weiner, B. (1990). History of motivational research in education. Journal of Educational Psychology. 82 : 616-622.
