POLITICAL COMMUNICATION AND POLITICAL PARTICIPATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic article It aims to present political communication with political participation which people are very interested in political communication nowadays whether it is television media internet media Newspapers, radio media, family members Colleagues, chiefs, neighbors and government officials because the duty of the people is to participate in politics which affects development. Because participation in politics is the duty of the people. People play a part in driving society, economy and politics, which will lead to the integration of society into civil society. It is a development towards a strong community. and one of the factors contributing to the development of people's politics or citizen politics And it is a sustainable political development where people can really participate in politics. important for the development of a democratic political system Which is an indicator of the regime, that is, any country with high political participation shows high democracy. in accordance with the principle of democratic governance that Government of the people, by the people, and for the people
Article Details
References
คะนึงนิจ ศรีบัวเอี่ยม.(2545). แนวทางการเสริมสร้างประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วมตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ.2540 : ปัญหาอุปสรรคและทางออก.
กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
เฉลิมชัย นาคแสนพญา.(2553). การสื่อสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยรามคำแหง. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง
เจมส์แอล. เครย์ตัน.(2551). คู่มือการมีส่วนร่วมของประชาชน การตัดสินใจที่ดีกว่าโดยให้ ชุมชนมีส่วนร่วม. แปลโดย ศ.นพ.วันชัย วัฒนศัพท์, ดร.ถวิลวดี บุรีกุล, ผศ.ดร.เมธิศา พงษ์ศักดิ์ศรี. ขอนแก่น: โรงพิมพ์ศิริภัณฑ์ออฟเซ็ท.
จักษ์ พันธ์ชูเพชร.(2549). การเมืองการปกครองไทย "จากยุคสุโขทัยสู่สมัยทักษิณ". พิมพ์ครั้ง ที่ 5. กรุงเทพฯ : พั้นช์ กรุฟ (Punch Group).
นรนิติ เศรษฐบุตร.(2537). การมีส่วนร่วมทางการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 4. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ปาริชาติ วลัยเสถียร.(2542). ทฤษฎีและหลักการพัฒนาชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร.(2541). การสื่อสารกับการเมือง. กรุงเทพฯ : ประสิทธิ์ภัณฑ์ แอนด์ พริ้นติ้ง.
ทวีศักดิ์ หงส์ทอง.(2556). กระบวนการศึกษาทางการเมืองกรณีวิกฤตการณ์เขาพระวิหาร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเกริก.
พิชิต ทนงค์.(2550). การสื่อสารทางการเมืองกับการสร้างอัตลักษณ์ประชาธิปไตยของเยาวชนในจังหวัดอุบลราชธานี. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยรามคาแหง.
ภูมิธรรม เวชยชัย.(2527). ขบวนการพัฒนาเอกชนในประเทศไทย : สถานภาพบทบาทและปัญหา. กรุงเทพฯ: โครงการอาสาสมัครเพื่อสังคม.
ภูสิทธิ์ ขันติกุล.(2553). รูปแบบการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน เขตดุสิตกรุงเทพมหานคร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
วิรัช วิรัชนิภาวรรณ.(2530). ปัญหาอุปสรรคที่สำคัญของการพัฒนาชุมชน : ประชาชน ข้าราชการ และผู้นำรัฐบาล. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
อภิชาต แสงอัมพร.(2559). เอกสารประกอบการสอนรายวิชารัฐธรรมนูญและสถาบัน การเมือง. สุรินทร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
อรทัย ก๊กผล.(2552). คู่คิด คู่มือ การมีส่วนร่วมของประชาชนสาหรับผู้บริหารท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: จรัล สนิทวงศ์การพิมพ์.
อาทิตย์ วงมุสิก.(2545). (ม.ป.ป.). ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการมีส่วนร่วมทางการเมืองและการบริหารของประชาชนในองค์การบริหารส่วนตำบล กึ่งอำเภอพนัง จังหวัดสตูล. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
Almond, G. A.(1980). Comparative politics today: A world view. Boston: Little Brown and Company.
Lucian, W. P.(1963).Communication and political development. Princeton, NJ: Princeton University Press.
