INTEGRATION OF SAPPURISDHAMMA PRINCIPLES WITH BUDDHIST INNOVATION IN SUSTAINABLE VOCATIONAL EDUCATION ADMINISTRATION

Main Article Content

ศิวกร อินภูษา
พระมหาพิสิฐ วิสิฎฺฐปญฺโญ
พระฮอนด้า วาทสทฺโท
ประจิตร มหาหิง
สัมฤทธิ์ กางเพ็ง

Abstract

Integration is the process of combining components to create an effective whole, using Buddhist principles to integrate with modern science. Administration is the use of science and art in managing educational resources to achieve the organization’s goals effectively. Administration differs from management in that administration focuses on policy in practice, while management focuses on practice to achieve results. There are 4 types of school administration: Administrative Control, Professional Control, Community Control, and Hybrid Control. The use of Sappurisadhamma principles and Buddhist innovation in vocational education administration is a process that considers the sustainable context of the institution. It follows the practices according to the direction of Sappurisa Dhamma principles, which are: Dhammayutta: Knowing the Law, Knowing the Cause, Atthayutta: Knowing the Meaning, Knowing the Purpose, Attayutta: Knowing Oneself, Mattayutta: Moderation, Knowing how to be temperate, Kalayutta: Knowing the Proper time, Parisayutta: Knowing the Assembly, Knowing the Society, and Puggalayutta or Puggalaporisayutta: Knowing the individual, Knowing the different individuals.

Article Details

How to Cite
อินภูษา ศ. ., วิสิฎฺฐปญฺโญ พ., วาทสทฺโท พ., มหาหิง ป. ., & กางเพ็ง ส. . (2024). INTEGRATION OF SAPPURISDHAMMA PRINCIPLES WITH BUDDHIST INNOVATION IN SUSTAINABLE VOCATIONAL EDUCATION ADMINISTRATION . MCU UBONRATCHATHANI JOURNAL OF BUDDHIST STUDIES (JOBU), 6(3), 2149–2162. retrieved from https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/3524
Section
บทความวิชาการ

References

กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). แผนพัฒนาการอาชีวศึกษา พ.ศ.2564-2568. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.

ชาย สัญญาวิวัฒน์ และ สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2550). การบริหารจัดการแนวพุทธ. กรุงเทพฯ:โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). (2565, 1 พฤศจิกายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 139 ตอนพิเศษ 258 ง. หน้า 9.

พระธนิษฐ์ ศรีสมบัติ, จิราภรณ์ ผันสว่าง และสุเทพ เมยไธสง. (2566). การประยุกต์ใช้หลักพุทธธรรมในการครองตน ครองคนและครองงานของบุคลากรในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ด เขต 1.วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(1), 1-11.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธัมมจิตโต). (2549). พุทธวิธีการบริหาร. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. (2545, 19 ธันวาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 119 ตอนที่ 123 ก. หน้า 19.

พระราชบัญญัติการอาชีวศึกษา พ.ศ.2551. ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 125 ตอนที่ 43 ก. หน้า 1.

เฟื่องฟ้า บุญจันทร์. (2564). บทบาทของการจัดการอาชีวศึกษาต่อการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม. วารสารการอาชีวศึกษา, 42(2), 1-10.

ศิวกร อินภูษา, พระมหาพิสิฐ วิสิฎฺฐปญฺโญ, พระฮอนด้า วาทสทฺโท และเอกราช โฆษิตพิมานเวช. (2567). การบูรณาการพุทธธรรมกับแนวคิดทฤษฎีกระบวนการและหน้าที่ในการบริหารสถานศึกษา. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(2), 562-579.

สมาน อัศวภูมิ. (2551). การบริหารการศึกษาสมัยใหม่. พิมพ์ครั้งที่ 5. อุบลราชธานี: อุบลกิจออฟเซทการพิมพ์.

สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2567). รายงานประจำปี 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.