การศึกษาสภาพการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียน ขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภอพรหมพิราม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาสภาพการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภอพรหมพิราม โดยประชากร คือ ผู้บริหารโรงเรียน และครูผู้สอน จำนวน 301 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่างโดยใช้ตารางสำเร็จรูป กำหนดผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วย ผู้บริหารโรงเรียน 23 คน โดยเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) ครูผู้สอนจำนวน 152 คน โดยใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sample) โดยใช้ตัวเลขที่ได้มาจากการกำหนดกลุ่มตัวอย่าง รวมทั้งสิ้น 175 คน และได้ตอบกลับแบบสอบถาม จำนวน 151 ฉบับเป็นร้อยละ 86.28 เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามประมาณค่า 5 ระดับ มีค่า IOC อยู่ระหว่าง 0.6 – 1.0 และค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.94 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าร้อยละ และค่าความถี่ ผลการวิจัยพบว่า สภาพการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภอพรหมพิราม โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการส่งเสริมการดำเนินการประชาธิปไตยในโรงเรียน รองลงมา คือ ด้านการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ ด้านกิจกรรมนักเรียน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ :คุรุสภา.
______. (2553). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
______. (2562). มาตรฐานการปฏิบัติงานโรงเรียนมัธยมศึกษา 2560 (ปรับปรุง พ.ศ. 2562). สำนักงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย.
กฤษณะ สีทีและคณะ. (2565). การบริหารกิจการนักเรียนเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในอำเภอบึงสามพัน จังหวัดเพชรบูรณ์.วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(6), 315-325.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2564). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณพิชญ์ ประพันธ์พจน์, พงษ์ศักดิ์ รวมชมรัตน์. (2566). แนวทางการบริหารงานกิจการนักเรียนของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 2. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 10(4), 152-164.
ตรีรัตน์ นะรา, ปรเมศร์ กลิ่นหอม,สาโรจน์ เผ่าวงศากุล. (2565). การส่งเสริมการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาส สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี เขต 1. วารสาร Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(2), 311-322.
ตฤณ จุณณวัตต์, วจี ปัญญาใส. (กัน่ยายน-ตุลาคม 2566). แนวทางการบริหารงานกิจการนักเรียนของกลุ่มโรงเรียนร่วมจิต-ผาเลือด สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุตรดิตถ์ เขต 2. วารสารการบริหารและสังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(5), 229-240.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). สุวีริยาสาส์น.
พัฐจักร พร้าวไธสง. (2566). แนวทางการพัฒนาการบริหารงานกิจการนักเรียนของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 3 [การศึกษาค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต. (ม.ป.ป.). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ.2566-2570) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 3. กลุ่มนโยบายและแผน สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพิษณุโลก เขต 3.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). การจัดทำแผนพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570). เข้าถึงได้จาก https://www.nesdc.go.th/main.php?filename=plan13
สุปัญญา ปักสังคะเณย์. (ตุลาคม - ธันวาคม 2567). ความต้องการจําเป็นในการบริหารกิจการนักเรียนของโรงเรียนประจําตามแนวคิดทักษะทางพฤติกรรม. Journal of Educational Innovation and Research, 1038-1051.
อติคุณ บุญจูง และสาริศา เจนเขวา. (2562). การบริหารงานกิจการนักเรียนของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน กลุ่มโรงเรียนเครือขายอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. สังคมผู้สูงวัย : โอกาสและ ความท้าทายของอุดมศึกษา.การประชุมวิชาการระดับชาติ วิทยาลัยนครราชสีมา ครั้งที่ 6. วิทยาลัยนครราชสีมา.
อรรถชัย กาหลง. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมที่ส่งผลต่อการบริหารกิจการนักเรียนโรงเรียนมัธยมศึกษาของรัฐขนาดใหญ่ในจังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฎนครปฐม.
Nazri, E., Mardianto, M., & Neliwati, N. (2023). Management of extracurricular activities in the formation of student character at Muhammadiyah 21 high school in tebing Tinggi. Research and development journal of education, 9, 618. https://doi.org/10.30998/rdje.v9i 2.18493