พุทธนวัตกรรมการสื่อสารกับการสื่อสารหลักพุทธธรรมในยุคดิจิทัล

Main Article Content

ภณสุทธิ์ สุทธิประการ
วัฒนพันธุ์ ครุฑะเสน

บทคัดย่อ

ปัจจุบันสังคมมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว สาเหตุมาจากความเจริญทางเทคโนโลยีการสื่อสารสมัยใหม่ หรือสังคมออนไลน์ ซึ่งได้เข้ามามีบทบาทเป็นอย่างมาก ทำให้การเผยแผ่ธรรมะของพระสงฆ์ไทยในยุคปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปด้วยทั้งรูปแบบและวิธีการ ตลอดทั้งการประยุกต์เนื้อหาสาระให้เข้ากับเหตุการณ์ ปัจจุบันพระสงฆ์ไทยทำหน้าที่การเผยแผ่พุทธธรรมเพื่อประโยชน์แก่สังคมในยุคปัจจุบันมีรูปแบบ และวิธีการและพฤติกรรมการนำเสนอที่แตกต่างกัน โดยพุทธนวัตกรรมเป็นแนวคิดและการปฏิบัติแนวทางใหม่เป็นนวัตกรรมและการเรียนรู้ผ่านการนำพระธรรมมาเพื่อพัฒนาชีวิตอย่างยั่งยืน การนำพุทธนวัตกรรมการสื่อสารมาใช้ในการการสื่อสารหลักพุทธธรรมในยุคดิจิทัล ถือเป็นแนวทางปฏิบัติในวิถีชีวิตของมนุษย์ที่พระพุทธเจ้าทรงสอนให้มนุษย์เข้าถึงสัจจะแห่งชีวิตและสันติสุข รวมถึงการอยู่ร่วมกันอย่างสันติ ลดความขัดแย้งขจัดความเห็นแก่ตัว มีขันติธรรมทนต่อกันได้ รู้จักการให้อภัย สร้างคนในสังคมให้สามัคคีมีเมตตา หลักธรรมดังกล่าวจะเป็นพลังสำคัญที่ผลักดันขับเคลื่อนให้เกิดสังคมสันติสุขได้ เป็นการผลักดันและขับเคลื่อนพุทธศาสนาเชิงรุกให้เข้าถึงตัวบุคคลและสังคมผ่านเครือข่ายสังคมออนไลน์เพื่อให้พระพุทธศาสนาขยายวงกว้างออกไปให้แพร่หลาย

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
สุทธิประการ ภ. ., & ครุฑะเสน ว. . (2024). พุทธนวัตกรรมการสื่อสารกับการสื่อสารหลักพุทธธรรมในยุคดิจิทัล. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(1), 1413–1426. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/5645
ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2559). แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.(พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร.

กาญจนา แก้วเทพ. (2556). สื่อสารมวลชน:ทฤษฎีและแนวทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด

กรมการศาสนา. (2537). พุทธศาสนสุภาษิต เล่ม 1. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์การศาสนา.

เจษณี สุขจิรัตติกาล. (2560). มารยาทและจริยธรรมในเครือข่ายสังคมออนไลน์. กรุงเทพฯ: เรือนแก้ว.

ธัญธัช วิภัติภูมิประเทศ. (2562). “สังคมวิทยาดิจิทัล : แนวคิดและการนําไปใช้”, วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี,6 (1) : 65-81.

บรรยวัสถ์ ฝางคำ. (2563). พุทธวิธีการสอน. อุบลราชธานี: วิทยาการพิมพ์.

พระจักรพงศ์ วิสุทฺธสีโล. (2558). การใช้เทคโนโลยีกับการเผยแผ่พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: ธีระฟิลม์และไซเท็กซ์ จำกัด.

พระธรรมกิตติวงศ์. (2558). คำวัด 2. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.

พระมหาบุญเรียน ปภงฺกโร (พิลาพันธ์). (2542). การศึกษาวิเคราะห์แนวคิดเรื่องเมตตาในพุทธปรัชญาเถรวาท. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาปรีดา ขนฺติโสภโณ. (2559). พุทธธรรม: พลังขับเคลื่อนสู่สังคมสันติสุข. สารนิพนธ์พุทธศาสตรบัณฑิต ประจำปี 2559, 71-78.

พระมหาสมชาย ฐานวุฑฺโฒ. (2549). ลมหายใจเข้าออกของพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: บริษัท พีวีพี ซัพพลายส์ จำกัด.

มานิตย์ อรรคชาต. (2563). พระพุทธศาสนากับนวัตกรรม. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตรและสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 2(2): 59-68.

วศิน ประดิษฐ์ศิลป์. (2556). นวัตกรรมวิธีคิดเพื่อการสื่อสารศาสนาของพระไพศาล วิสาโล. บัณฑิตวิทยาลัย : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์

สุภารักษ์ จูตระกูล. (2560). ครอบครัวกับการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล (Digital Literacy) ของดิจิทัลเนทีฟ (Digital Natives). วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎเชียงราย. 11(1). 99-118.

สมจินต์ สมฺมาปญฺโญ. (2564). พระพุทธศาสนากับการพัฒนาที่ยั่งยืน. เอกสารประกอบการบรรยายพิเศษ สถานีโทรทัศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.

แสงเดือน ผ่องพุฒ. (2556). สื่อสังคมออนไลน์ : แนวทางการนํามาประยุกต์ใช้. [online], แหล่งที่มา: http://digitalasia.co.th/wpcontent/uploads/2016/12/66 85991_0004.pdf. [15 กรกฎาคม 2565]