ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลในการจัดการเรียนการสอนของครู สำหรับผู้เรียนใน Generation Alpha
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1. เพื่อศึกษาระดับสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 2. เพื่อศึกษาระดับประสิทธิผลในการจัดการเรียนการสอนของครูสำหรับผู้เรียนใน Generation Alpha 3. เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลในการจัดการเรียนการสอนของครูสำหรับผู้เรียนใน Generation Alpha กลุ่มตัวอย่างที่ใช้วิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ครูหัวหน้ากลุ่มสาระ 8 กลุ่มสาระ จากโรงเรียนระดับประถมศึกษา สังกัดกรุงเทพมหานคร 11 โรงเรียน ที่ผ่านการประเมินภายนอกจากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์การมหาชน) โดยมีผลการประเมินดีมากต่อเนื่อง 3 รอบ โดยใช้วิธีการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมเป็นแบบสอบถามมีลักษณะเป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง IOC อยู่ระหว่าง 0.60 – 1.00 มีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามเท่ากับ 0.95 โดยวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการคำนวณหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของ Pearson (Pearson's Correlation Coefficient) สามารถสรุปผลการวิจัยได้ดังต่อไปนี้ 1) ระดับสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2) ระดับประสิทธิผลในการจัดการเรียนการสอนของครูสำหรับผู้เรียนใน Generation Alpha โดยรวมอยู่ในระดับมาก และ 3) สมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลในการจัดการเรียนการสอนของครูสำหรับผู้เรียนใน Generation Alpha มีความสัมพันธ์ทางบวก อยู่ในระดับปานกลาง อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ไกรยส ภัทราวาท. (2559). รายงานการสัมมนาการศึกษาไทย 4.0. 14 ตุลาคม 2559.สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว มหาวิทยาลัยมหิดล. นครปฐม : มหาวิทยาลัยมหิดล
ชุลีกร นวลสมศรี. (2563). สมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศที่พึงประสงค์สำหรับการปฏิบัติงานของบุคลากร องค์กรภาครัฐในยุคประเทศไทย 4.0, 12(2), 194-206.
ดารารัตน์ จันทร์กาย. (2559). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาอุตรดิตถ์ในทศวรรษหน้า (พ.ศ.2558 - 2567). วิทยานิพนธ์ ค.ม. อุตรดิตถ์. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุตรดิตถ์.
ทินกร เผ่ากันทะ. (2565). แนวทางการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. สมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 4(2), 1.
ทองทิพภา วิริยะพันธุ์. (2550). ทักษะผู้บริหาร. กรุงเทพฯ: G. P. CYBERPRINT.
พรภวิษย์ อุ่นวิเศษ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศของผู้บริหารกับประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการ สังกัดสำนักงานเขตพื้น ที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1. วิทยานิพนธ์ ค.ม. สกลนคร. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ธงชัย สมบูรณ์. (2560). โลกหลังยุคใหม่ อนาคตทางการศึกษาและปัญญาของชาติ. สืบค้นเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2566, จาก
: https://www.matichon.co.th/columnists/news_783896
วาสนา สีลาภเกื้อ. (2555). อายุของบุคลากรที่แตกต่างกันมีระดับสมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลแตกต่างกัน. วิทยานิพนธ์ วท.ม. สงขลา. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุริยเดว ทรีปาตี. (2559). ทำความเข้าใจเด็กยุค Generation Alpha ความท้าทายใหม่ในของโลกการศึกษา. สืบค้นเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2560, จาก
https://www.codekids.co/parent/learn-generation-alpha/
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัล เพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2560). นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2561 –2580. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 ธันวาคม 2566, จาก : https://shorturl.asia/xE35g
Sheninger, E. (2014). 7 Pillars of Digital Leadership in Education. Retrieved December 20, 2023, from
: http://leadered.com/pillars-of-digital-leadership/
Spirito, Joseph Peter. (2008). The Principal Instructional Leadership Behavior in Middle School in California and the Impact of Implementation on Academie Achievement, dissertation Abstracts International, 51(12): 3986-A.
