การพัฒนาระบบจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุอย่างยั่งยืนในเกาะสมุย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการพัฒนารูปแบบระบบจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุอย่างยั่งยืนในเกาะสมุย มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนารูปแบบระบบจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุอย่างยั่งยืนในเกาะสมุย จังหวัดสุราษฏร์ธานี 2) เพื่อบูรณาการการมีส่วนร่วมในการขับเคลื่อนรูปแบบการพัฒนาระบบจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุอย่างยั่งยืนในเกาะสมุย จังหวัดสุราษฏร์ธานี 3) เพื่อประเมินผลรูปแบบการพัฒนาระบบจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุอย่างยั่งยืนในเกาะสมุย จังหวัดสุราษฏร์ธานี ผู้วิจัยได้ศึกษาเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างผู้ที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ตำบล จำนวน 387 คนและการประชุมระดมความคิดในกลุ่มตัวอย่างคณะกรรมการบริหารงานอำเภอเกาะสมุย จำนวน 20 คน ผลการวิจัย พบว่า การพัฒนาระบบจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุอย่างยั่งยืนในเกาะสมุย การเป็นอาสาสมัครจราจรซึ่งสามารถมีกิจกรรมหลากหลาย เช่น การจำกัดความเร็ว การตรวจการร่วมกับตำรวจเพื่อบังคับใช้กฎหมาย โดยการทำงานร่วมกับตำรวจในการตรวจวัดความเร็ว ตรวจระดับแอลกอฮอล์ในลมหายใจ การใช้เครื่องบันทึกวิดีโอในรถสายตรวจ การมีส่วนร่วมในการผลักดันนโยบาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มผู้ตกเป็นเหยื่อของอุบัติเหตุจราจรเริ่มจากการสร้างภาคีเครือข่ายด้วยการใช้สถิติข้อมูลผู้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุจราจรมาเป็นจุดเริ่มต้น เชื่อมด้วยข้อมูลที่เป็นสาเหตุการเกิดอุบัติเหตุ เช่น หมวก เมา หรือจุดเสี่ยง พื้นผิวถนนส่วนสำคัญประกอบด้วย คือ ความมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย การประสานงานที่ดี และติดตามด้วยข้อมูลอย่างต่อเนื่อง รูปแบบฯ นี้สามารถลดอัตราการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุจราจรลงได้ และสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับพื้นที่อื่น ทั้งนี้จะขึ้นอยู่กับบริบท เป้าหมาย และศักยภาพของหน่วยงานในแต่ละพื้นที่
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา เลิศวุฒิ (2561). การพัฒนารูปแบบการป้องกันอุบัติเหตุจราจรทางถนนโดยการมีส่วนร่วมของพหุภาคีเครือข่าย จังหวัดลำพูน. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดลำพูน. วารสารสาธารณสุขล้านนา ปีที่ 14 ฉบับที่ 1.
คณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ, สำนักงาน. (2557). การพัฒนาคนเพื่ออนาคตประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
ทิศนา แขมมณี (2554 ).ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้ทีมีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธเนศ ขำเกิด (2541). คุณภาพการศึกษาต้องพัฒนาทั้งระบบ. วารสานวิชาการ. 1(2), 19-21.
พระราชบัญญัติจราจรทางบก (ฉบับที่ 12) พ.ศ. 2562. เล่ม 136 ตอนที่ 67 ก ราชกิจจานุเบกษา 22 พฤษภาคม 2562.
มังกร สุขประเสริฐ. (2551). การปรับเปลี่ยนพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุจาก การขับขี่รถจักรยานยนต์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย ของอำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศุภรัตน์ วรสุข. (2551). การศึกษาพฤติกรรมการป้องกันอุบัติเหตุจราจรจากการขับขี่รถจักรยานยนต์ของประชาชนในเขตพื้นที่ตำบลแสนสุข. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา.
อมรพรรณ ประจันตวนิชย์ (2550). ปัจจัยด้านสภาพแวดล้อมในการทำงานและปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อการมีส่วนร่วมในการประกันคุณภาพการศึกษาของบุคลากรในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อุทุมพร จามรมาน. (2541). การประกันคุณภาพระดับอุดมศึกษาตามเกณฑของทบวงมหาวิทยาลัย. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
Ajzen, I. (2006). The theory of planned behavior. Retrieved.
Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Evans, D., & Norman, P. (1998). Understanding pedestrians’s road crossing decisions:On application of the theory of planned behaviour. Health Education Research,13, 481-489.
Haugen, N. (2005). The informal credit market: A study of default and informal lending in Nepal. (Graduate’s Thesis). University of Bergen.
UNCTAD. (2015). Investment Policy Framework for Sustainable Development. Geneva: United Nations Conference on Trade and Development.
Wibulswasdi, C., Dharmapiya, P., and Pootrakool, K. (2016). Sufficiency Economy Philosophy and Development. (2nd ed.). Bangkok: Foundation of Virtuous Youth and the Thailand Sustainable Development Foundation.
