การประเมินความพร้อมของครูในการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรฐานสมรรถนะ โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชนกลุ่มเครือข่ายโรงเรียนเอกชน กลุ่มที่ 11 กรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ (1) ศึกษาระดับความพร้อมของครู ในการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรฐานสมรรถนะโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร (2) เพื่อจัดเรียงลำดับความสำคัญความพร้อมของครูกับความต้องการจำเป็นต่อการจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรฐานสมรรถนะ โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร (3) เพื่อหาแนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรฐานสมรรถนะ โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาได้แก่ ครูโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กลุ่มเครือข่ายโรงเรียนเอกชน กลุ่มที่ 11 กรุงเทพมหานคร จำนวน 255 คน เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีการจัดเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น (PNI modified)ผลการศึกษาพบว่า (1) ระดับความพร้อมของครูในการจัดการเรียนการสอนหลักสูตรฐานสมรรถนะโรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร ในสภาพปัจจุบันโดยรวมอยู่ในระดับมากทุกด้าน และสภาพที่คาดหวังโดยรวมอยู่ในระดับมาก ถึง มากที่สุด (2) การจัดเรียงลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นในการจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรฐานสมรรถนะ โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร มีค่า PNI Modified อยู่ระหว่าง 0.05 – 0.10 ด้านที่พบว่ามีค่า PNI Modified สูงสุด มีความต้องการจำเป็นลำดับที่ 1 คือ ด้านการคิดขั้นสูง (3) แนวทางการพัฒนาการจัดการเรียนการสอนตามหลักสูตรฐานสมรรถนะ โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน กรุงเทพมหานคร พบว่า ครูต้องได้รับการอบรม ศึกษาข้อมูลเพิ่มพูนความรู้และทำความเข้าใจในสมรรถนะการเป็นพลเมืองที่เข้มแข็งเพื่อนำมาเป็นแนวทางในการปฏิบัติหน้าที่ของตนเองและผู้เรียน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัมพล เจริญรักษ์ (2565). การพัฒนาหลักสูตรฐานสมรรถนะของสถานศึกษานำร่องพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
ทิศนา แขมณี. (2562). คู่มือแนะนำกรอบสมรรถนะหลักของนักเรียนระดับประถมศึกษามาใช้ใน การพัฒนาผู้เรียน. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
ชบา เด็ดดวง (2549: บทคัดย่อ) การศึกษาการดำเนินการจัดกระบวนการเรียนรู้ตามสภาพจริงของโรงเรียนสุรศักดิ์มนตรีกรุงเทพมหานคร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ฐิติพัฒน์ พิชญธาดพงศ์. (2549). ยุทธวิธีการใช้ระบบสมรรถนะในการบริหารทรัพยากรมนุษย์ เพื่อผลักดันองค์การสู่ความเป็นเลิศเหนือคู่แข่ง. วารสารดำรงราชานุภาพ. 6(20), 16-43.
นัฐฐยา พิพัฒน์นราธร และนิษฐ์วดี จิรโรจน์ภิญโญ (2561). การบริหารจัดการสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนเอกชนในกรุงเทพมหานคร มหาวิทยาลัยเวสเทิร์น.
นรรัชต์ ฝันเชียร. (2561, 22 สิงหาคม). ครูในศตวรรษที่ 21 ต้องมีคุณลักษณะอย่างไร. สืบค้นได้
จาก https://www.trueplookpanya.com/education/content/68571/-teaartedu-teaart-teaarttea วันที่สืบค้น 2565, 20 ตุลาคม.
ปฏิญญา โกศลศิริพจน์. (2547). การวิจัยและพัฒนากิจกรรมและเทคนิคการประเมินความต้องการจำเป็นสำหรับการเรียนการสอนแบบโครงงาน. บัณฑิตวิทยาลัย :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประมา ศาสตระรุจิ. (2550). การพัฒนาเกณฑ์สมรรถนะในการประเมินผลการปฏิบัติงานของผู้บริหารศูนย์เทคโนโลยีทางการศึกษา สำนักงานการศึกษานอกโรงเรียน. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พงษ์ธร ธัญญสิริ. (2559). การเปิดรับข่าวสารและเตรียมความพร้อมในการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. กระทวงยุติธรรม.กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงยุติธรรม.
รัตนาภรณ์ ศรีพยัคฆ์. (2548). ขีดสมรรถนะ: การบริหารทรัพยากรบุคคล. วารสารดำรงราชานุภาพ.5(15), หน้า 65 - 81.
สุจิตรา ปทุมลังการ์. (2552). ความรู้เกี่ยวกับหลักสูตรฐานสมรรถนะ. (ออนไลน์) สืบค้นจาก:
http://www.atsn.ac.th/images/Upload/file/CBCApplications.pdf, 1 สิงหาคม2561.
สุวิมล ว่องวาณิช (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558.กรุงเทพฯ.
_______. (2548). สมรรถนะของข้าราชการพลเรือนไทย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ พี.เอ.ลิฟวิ่ง.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). คู่มือการประเมินสมรรถนะครู (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2553). สืบค้นจากhttp://gpa.tmk.ac.th/teacher/capasity.pdf.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). สมรรถนะผู้เรียนตาม หลักสูตรแกนกลางของการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ.2551. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษาสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตรตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษาสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2547). ทุนมนุษย์กับการพัฒนาสมรรถนะการบริหารทรัพยากรบุคคล. กรุงเทพฯ : สำนักงานวิจัยและพัฒนารายงานบุคคล สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). กรอบสมรรถนะนักเรียนระดับประถมศึกษาขั้นพื้นฐาน. หลักสูตรการศึกษา. กรุงเทพมหานคร.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน กรุงเทพฯ: สกศ.
______. (2562ข). รายงานผลการวิจัยและพัฒนากรอบสมรรถนะผู้เรียนระดับประถมศึกษาตอนต้นสำหรับหลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: สกศ.
อรรวินท์ วรประวัติ (2564). สภาพความเป็นโรงเรียนแห่งการเรียนรู้ของสถานศึกษาเอกชน สังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน อำเภอเมือง จังหวัดนครสวรรค์. กศ.ม. สาขาการบริหารการศึกษา, มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อรัญญา เหล่าหวายนอก (2559). การเตรียมความพร้อมในการจัดการเรียนรู้เพื่อสู่ประชาคมอาเซียนของศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก สังกัดองค์กรปกครองท้องถิ่นจังหวัดสระแก้ว. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยบูรพา
อภิวัฒน์ จันทร์สม (2563.) แนวทางการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนเอกชน สังกัดสำนักงานศึกษาธิการ จังหวัดมหาสารคาม โดยใช้แนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
Cronbach, L. J. (1974). Essentials of psychological testing (3 rd ed.). New York: Harper & Row.
_______. (1990). Essentials of psychological testing (5 th ed.). New York: HarperCollins.
Good, C. V. (2013). Dictionary of Education. New York: Mc Graw-Hill.
Roger A.Kaufman, (1974). “Systems Approaches to Education: Discussion and Attempted Integration,” James M.Lipham & James A. Hoeh eds,. In The Principalship: Foundations and functions. New York, 1974.
Skinner, B. F. (1965).The technology of teaching. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Scribner, J.P. (1999). Professional Development: Untangling the Influence of Work Contexton Teacher Learning. International Journal Research. (5)2 : 245.
