แนวทางการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในระบบการดูแลช่วยเหลือและศึกษาแนวทางการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการศึกษา พบว่า แนวทางการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการประสานหน่วยงาน/องค์กรเครือข่ายในงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน และด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ ด้านการบริหารจัดการเครือข่ายในงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน 2. ผลการศึกษาแนวทางการสร้างเครือข่ายความร่วมมือในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษามัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก พบว่า 1) ด้านการกำหนดวิสัยทัศน์ร่วมกันในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ผู้บริหารควรให้ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทุกคนเห็นถึงสภาพปัญหาในการดำเนินงาน ร่วมกันสรุปปัญหา ร่วมกันวิเคราะห์ข้อมูล เพื่อกำหนดวิสัยทัศน์และจุดประสงค์ในการดำเนินงาน 2) ด้านการมีส่วนร่วมของสมาชิกเครือข่ายในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ผู้บริหารควรเปิดโอกาสให้ครูผู้รับผิดชอบได้ทำงานร่วมกัน เสนอความคิดและแนวทางร่วมกันโดยผู้บริหารคอยให้คำแนะนำปรึกษาและสนับสนุน 3) ด้านการบริหารจัดการเครือข่ายในการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน ผู้บริหารควรแต่งตั้งคณะกรรมการดำเนินงานตามบทบาท โดยให้ทุคนมีส่วนร่วมอย่างเหมาะสม 4) ด้านการประสานหน่วยงาน/องค์กรเครือข่ายในการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียน ผู้บริหารควรสนับสนุนให้มีการประสานความร่วมมือกับหน่วยงานต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง โดยมีการจัดทำหนังสือข้อตกลง (MOU)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2554). คู่มือครูที่ปรึกษาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน.กรุงเทพฯ: ยูเรนัสอิมเมจกรุ๊ป.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2555). การดูแลช่วยเหลือผู้ประสบปัญหา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). เอกสารประกอบพัฒนาหลักสูตรพัฒนาผู้นำการเปลี่ยนแปลง เพื่อรองรับการกระจายอำนาจสำหรับผู้บริหารการศึกษาและผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาข้ันพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย
ขนิฏฐา กาญจนรังสีนนท์. การสร้างเครือข่ายเพื่อการพัฒนาแหล่งที่มา สืบค้น 15 พฤศจิกายน 2566 จาก http://www.northphc.org/ doc/net.ppt
กันยารัตน์ คำสิทธิ. (2565). แนวทางการสร้างทีมงานสำหรับงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาน่าน. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เทิดศักดิ์ ยะยอง. (2562). การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนบ้านดอยคำ อำเภอฮอด จังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้กระบวนการบริหารงานวงจรคุณภาพ
ของเดมมิ่ง เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2546). การบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและแก้วิกฤติสังคม.กรุงเทพฯ : ชวนพิมพ์
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาและสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน(2547 ก). การดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา
สำหรับสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาและสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ : องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2552). กลยุทธ์สำนักงานคณะกรรมการการศึกษา ขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). การพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพ ฯ : สำนักนายกรัฐมนตรี.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
Clutterbuck, David. & Kernaghan, Susan. (1994). The Power Of Empowerment : Release the Hidden Talents of Your Employees. London: Kogan Page.
Schermerhorn Jr. Hunt, Jame G. & Osborn, Richard N. (1998). Basic Organizational Behavior. 2nd ed. New York: John Wiley & Sons.
Stone, Florence M. & Sachs, Randi T. (1995). The High – Value Manager “Developing
