การศึกษาแบบปฏิบัติที่เป็นเลิศในการบริหารวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแบบปฏิบัติที่เป็นเลิศในการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี ผลการศึกษาพบว่า แบบปฏิบัติที่เป็นเลิศในการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี แบ่งการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เป็น 4 ด้าน คือ 1) ด้านหลักสูตร มีการจัดทำหลักสูตรสถานศึกษาให้ตอบสนองความต้องการของผู้เรียนและท้องถิ่น พัฒนาหลักสูตรสถานศึกษาเทียบเคียงกับหลักสูตรมาตรฐานสากล บริหารจัดการหลักสูตรสถานศึกษาแบบมีส่วนร่วม ประเมินหลักสูตรสถานศึกษา เพื่อนำมาใช้ในการพัฒนาหลักสูตรให้มีความเหมาะสม และสอดคล้องกับหลักสูตรแกนกลาง 2) ด้านการจัดการเรียนรู้ ได้นำรูปแบบการบริหารงาน แบบ SAMAKI MODEL มาดำเนินงาน และส่งเสริมความเป็นเลิศทางวิชาการ จัดการเรียนการสอน โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ โดยการใช้สื่อประกอบการเรียนการสอน และเครือข่ายออนไลน์ ที่หลากหลาย จัดห้องเรียนเชิงบวก และมีการการสร้างแรงจูงใจ เสริมแรง 3) ด้านการวัดผล ประเมินผล ดำเนินการวัดผล และประเมินผลให้สอดคล้องกับหลักสูตรสถานศึกษา และหลักสูตรแกนกลาง เน้นการวัด และประเมินผลตามประเมินผลตามสภาพจริง ด้วยวิธีการที่หลากหลาย โดยการวิเคราะห์ผลการเรียนรู้ของผู้เรียน ตามจุดประสงค์การเรียนรู้ให้ครอบคลุม นำแนวทางการออกข้อสอบระดับชาติ มาประยุกต์ใช้ในกระบวนการวัดและประเมินผล ส่งเสริมให้มีการพัฒนาเครื่องมือในการวัดผล และประเมินผลอย่างมีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับผู้เรียน และบริบทของโรงเรียน และ 4) ด้านการนิเทศการศึกษ มีการดำเนินโครงการนิเทศภายใน โดยนิเทศแบบ 360 องศา อย่างต่อเนื่องด้วยความเป็นกัลยาณมิตร ส่งเสริมขวัญกำลังใจ แลกเปลี่ยนแนวทางการปฏิบัติ ระดมความคิด และหาวิธีการใหม่ๆ และขับเคลื่อนความสำเร็จของนักเรียน สะท้อนผลเกี่ยวกับการปฏิบัติการสอนและผลลัพธ์ของนักเรียนและประเมิน และสรุปรายงานผลปรับปรุง เพื่อพัฒนาในคราวต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2546). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. (ฉบับที่2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพฯ: กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลางกลุ่มสาระการเรียนรู้(ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กัญจน์ นาคามดี และวันชัย ริจิรวนิช. (2560). การสำรวจผลการศึกษาด้วยการเรียนแบบ Block Course. กรณีศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสยาม.
คณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และ ที่แก้เพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และแก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) 2553. กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟิก.
ขวัญข้าว ซุ่มเกษรกูลกิจ. (2559). แนวทางการบริหารงานวิชาการเพื่อพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ของผู้เรียนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จักร พรสุขภาพ. (2559). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนในอำเภอสะเมิง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 2. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
ชลธิชา เพชรานรากร. (2563) รูปแบบการบริหารงานวิชาการเชิงพุทธของผู้บริหารโรงเรียนมัธยมศึกษา ในจังหวัดนครสวรรค์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
ต้องตา กวดนอก. (2556). การศึกษาความคิดเห็นของครูที่มีต่อสมรรถนะการบริหารงานวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาโรงเรียนในกลุ่มเขตพื้นที่กรรุงเทพฯกลาง สำนักการศึกษากรุงเทพมหานคร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธีระชัย ศรีวงษ์รัตน์. (2559). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี เขต 1. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ปาริชาต สุนทร. (2560). การบริหารวิชาการแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเขต 4. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2562). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มีน เซอร์วิส ซัพพลาย.
ปรีดา บัวยก. (2564 ). รูปแบบการบริหารงานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของโรงเรียนสังกัดเทศบาลนครสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
วราเสฏฐ์ เกษีสังข์. (2559). การบริหารจัดการการวัดและประเมินผลการศึกษาของสถานศึกษาขั้นพื้นฐานในศตวรรษที่ 21. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ศักดา กะแหมะเตบ, นพรัตน์ ชัยเรือง และประยงค์ ชูรักษ์. (2561). แนวทางการพัฒนางานวิชาการเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษานครศรีธรรมราช เขต 2. วารสารนาคบุตรปรทรรศน์, 2(10), 159.
สมใจ ทองงาม. (2559). การดำเนินการจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร กลุ่มเขตกรุงธนใต้. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สารินทร์ เอี่ยมครอง. (2561). แนวทางการบริหารงานวิชาการของสถานศึกษาในจังหวัดชัยนาท สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 5. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุดรธานี. (2566). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐานพ.ศ. 2566-2570. สืบค้นเมื่อ 25 ตุลาคม 2566, จาก
https://sites.google.com/sesaud.go.th/spmud/home.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579.กรุงเทพฯ: พริกหวานกราฟฟิค.
Bruner. (1971). The Relevance of Education. New York: Science Editions, 98.
Good, C. V. (1973). Dictionary of Education. New York: McGraw-Hill.
Rogers, C.R. (1969). Freedom to Learn. Columbus, OH: Charles E. Merril.
Saylor, J. Galen and William M. Alexander. (1974). Planning Curriculum for School.New York : Holt, Rinehart and Winston.
