การจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาผู้เรียนในยุคดิจิทัล
Main Article Content
บทคัดย่อ
การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วในโลกยุคดิจิทัล ส่งผลทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากต่อพฤติกรรมในการใช้ชีวิตรวมถึงการเรียนรู้ โลกแห่งการเรียนรู้ได้พัฒนาไปอย่างมากจากการที่มีระบบอินเทอร์เน็ตและการพัฒนาของเทคโนโลยี ดิจิทัล ระบบเครือข่ายความรู้ออนไลน์มีการขับเคลื่อนอย่างรวดเร็ว เทคโนโลยีเป็นปัจจัยสำคัญในการส่งเสริมการเรียนรู้ของ ผู้เรียน และเข้ามามีส่วนสำคัญในด้านข้อมูล เครื่องมือในการเรียนรู้ รวมถึงการสร้างองค์ความรู้และประสบการณ์ให้กับผู้เรียน พฤติกรรมในการเรียนรู้ของผู้เรียนก็จะเริ่มเปลี่ยนแปลงไป เนื่องจากแต่ละคนเลือกที่จะเรียนรู้หรือหาข้อมูลตามความสนใจของ ตนเอง ผู้เรียนสามารถศึกษาหรือเรียนรู้ได้ตามที่ต้องการ ทั้งในส่วนของเนื้อหา เวลา และสถานที่ ส่งผลให้การจัดการศึกษา จำเป็นต้องมีการปรับตัวเพื่อสร้างสภาพแวดล้อมและรูปแบบการเรียนรู้ที่เหมาะสมสำหรับผู้เรียนในยุคนี้ โดยมุ่งเน้นการจัดการ เรียนรู้โดยยึดหลัก “โลกคือห้องเรียน” ผู้เรียนในยุคดิจิทัล ต้องพัฒนาทักษะความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ซึ่งจะช่วยให้ ผู้เรียนสามารถเข้าถึงแหล่งความรู้ได้อย่างกว้างขวาง รวดเร็ว และเกิดประโยชน์สูงสุด ผู้สอนในยุคดิจิทัลจึงต้องปรับตัวให้เข้า กับการเรียนรู้ให้เท่าทันยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปตลอดเวลา ทั้งนี้ผู้สอนในยุคดิจิทัล ควรมีลักษณะเป็น E-Teacher ต้องพัฒนา ทักษะ บทบาทหน้าที่ มาตรฐานการใช้สื่อในการจัดการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง เพื่อให้สามารถชี้แนะ ส่งเสริมให้ผู้เรียนเรียนรู้ได้ ด้วยตนเอง ส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต การจัดการทรัพยากรการเรียนรู้ร่วมกันและการสื่อสารการแลกเปลี่ยนเรียนรู้โดยใช้สื่อ สังคมออนไลน์ ในการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาผู้เรียนในยุคดิจิทัล ผู้สอนต้องศึกษาและทำความเข้าใจในองค์ประกอบที่สำคัญ ได้แก่ การเรียนรู้ในยุคดิจิทัล ผู้เรียนและผู้สอนในยุคดิจิทัล การรู้ดิจิทัล การออกแบบการจัดการเรียนรู้การจัดสภาพแวดล้อมของการเรียนรู้ดิจิทัลและการประเมินผลการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล เพื่อที่จะบริหารจัดการให้เอื้อต่อการเรียนรู้ของผู้เรียนให้มีประสิทธิภาพสูงสุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ, (2551), แนวทางการจัดการ เรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551, กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตร แห่งประเทศไทยจำกัด,
ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์, (2561), การบริหารจัดการชั้นเรียนเพื่อพัฒนาทักษะการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 [ระบบออนไลน์), แหล่งที่มา: https://adacstou.wixsite.com/adacstou/singlepost/[12/10/2564].
นฤมล ปภัสสรานนท์, (2558), “การจัดการเรียนรู้” เอกสารประกอบการสอนรายวิชาการจัดการเรียนรู้และการจัดการชั้นเรียน, คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏธนบุรี (เอกสารอัดสำเนา).
น้ำทิพย์ องอาจวาณิชย์, (2559), “แนวทางการประเมิน ทักษะแห่งศตวรรษที่ 21", วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, ปีที่ 16, ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม- ธันวาคม 2559), 1-11.
พรชนิตว์ ลีนาราช, (2560), “ทักษะการรู้ดิจิทัลเพื่อ พัฒนาคุณภาพการเรียน", วารสารห้องสมุด, ปีที่ 61, ฉบับที่ 2 (กรกฎาคม-ธันวาคม 2560), 81.
Agnes Kukulska-Hulme and John Traxler, (2013), "Design principles for mobile learning", Rethinking Pedagogy for a Digital Age: Designing for 21st, Century Learning, Edition: 2nd, Publisher: Routledge Editors: Helen Beetham, Rhona Sharpe, pp. 244-257.
Beetham H. and Sharpe, R., (2013), สมรรถนะทาง ดิจิทัลและสารสนเทศ, ที่พัฒนาโดย มหาวิทยาลัยอ๊อก ฟอร์ด บรุ๊ค ชื่อ สโคนิล เซเว่น พิลลาร์ (SCONUL's Seven Pillars), หน้า 295.
Hough, J. B. & Duncan, (1970), Teaching description and analysis, Addison-Westlu.
Moore, K. D., (1992), Classroom Teaching Skills, 2ded. New York: McGraw-Hill.
The reporter Asia, 2564, คิดว่า ลูกคุณเป็น Digital Native หรือ Digital Naive, (ระบบออนไลน์), แหล่งที่มา https://www.fmworld.net/overseas/th/th/uh-
x/2012/?from=overseas, [18/10/2564).