ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารท้องถิ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ผู้บริหารที่เก่งเรื่องงาน รอบรู้ ฉลาด แต่มักขาดคุณธรรมจริยธรรมในตนเอง และไม่มีวุฒิภาวะพอ ส่งผลต่อเพื่อนร่วมงานหรือผู้ตามได้ เพราะส่วนใหญ่แล้วสังคมมีความต้องการผู้บริหารที่มีจริยธรรม มีทั้งความยุติธรรม ศีลธรรม ปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างเท่าเทียมมากกว่า ผู้นำจะต้องมีคุณลักษณะที่เหมาะสมทั้งด้านความรู้ ความสามารถ สติปัญญา มีการมองการณ์ไกล มีความเป็นธรรม โดยยึดหลักธรรมประจำใจในการบริหารจัดการ มีความรับผิดชอบ เข้าใจความเป็นคนของผู้ร่วมงาน ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมมีความสำคัญทั้งต่อตนเองและต่อองค์การ คือ ผู้นำหรือผู้บริหารที่มีจริยธรรมทำให้ได้รับความเชื่อถือและความไว้วางใจ จากผู้ใต้บังคับบัญชาและผู้เกี่ยวข้องสร้างความเคารพศรัทธา ความรักใคร่ ความสวามิภักดิ์ ความผูกพันเป็นกันเอง และเกิดความพึงพอใจช่วยเพิ่มศักยภาพมีขีดความสามารถในการทำงานให้สำเร็จเหนือผู้อื่นและเพิ่มสัมพันธภาพที่ดี ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาพึงพอใจและยินยอมปฏิบัติตามผู้นำอย่างเต็มใจนำไปสู่การทุ่มเทการทำงานเพื่อบรรลุเป้าหมายองค์การ ทำให้การบริหารจัดการราบรื่น ส่งเสริมความก้าวหน้าขององค์การ เกิดความสมัครสมานสามัคคีระหว่างบุคคลและหมู่คณะ องค์การมีความเข้มแข็งและประสบความสำเร็จของงานและองค์การ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กันยมาส ชูจีน, (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน: โมเดลสมการโครงสร้าง. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ชัยเสฏฐ์ พรหมศรี, (2549). ภาวะผู้นำ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ธนวัธการพิมพ.์
ประภาศรี สีหอำไพ, (2540). พื้นฐานการศึกษาทางศาสนาและจริยธรรม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชุติมา รักษ์บางแหลม, (2559). วิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมประเด็นปัญหาจริยธรรมในการบริหารสถานศึกษาของผู้บริหารวิทยาลัยพยาบาลสังกัดสถาบันพระบรมราชโองการสาธารณสุข. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ชุติมา รักษ์บางแหลม, เอกรินทร์ สังข์ทอง, ชวลิต เกิดทิพย์และชิดชนก เชิงเชาว์, (2559). ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรม: หนทางสู่การขับเคลื่อนภาวะผู้นำในสถาบันการศึกษา. วารสารมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 8(1), 168-181.
ดวงเดือน พันธุมนาวิน, (2551). ทฤษฎีต้นไม้จริยธรรมกับพฤติกรรมการทางานของข้าราชการไทย. ม.ป.ท.
ปัทมา แคนยุกต์, (2554). รูปแบบการสร้างเสริมภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของนักศึกษาหลักสูตรพยาบาลศาสตร์วิทยาลัยพยาบาลเครือข่ายพักใต้., มหาวิทยาลัยทักษิณ, สงขลา.
ภานุพงศ์ ธนูสาร, (2555). การศึกษาภาวะผู้นาเชิงคุณธรรมจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาตามทัศนะของครูผู้สอนสังกัดสานักงานเขตพื้นที่การศึกษาเขต38 สุโขทัย-ตาก. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
รัตติกรณ์จงวิศาล, (2545). ผลการฝึกอบรมการเปลี่ยนแปลงของผู้นำนิสิตมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒิ.
สรรเสริญ อินทรัตน์ และคณะ, (2557). ผลการจักการเรียนการสอนแบบบูรณาการคุณธรรมจริยธรรมตามแนวคิดหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม. 13(3). 113-119.
สิวลี ศิริไล, (2550). ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับความคิดการใช้เหตุผลและจริยธรรม. เอกสารประกอบคำ บรรยาย ณ มหาวิทยาลัยสวนสุนันทา, กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสวนสุนันทา.
สุเทพ ปาลสาร, (2555). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน., ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สุธาสินี แม้นญาติ, (2554). โมเดลความสัมพันธ์โครงสร้างปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำเชิงจริยธรรมของผู้บริหารสถานศึกษาสังกัดกรมการปกครองส่วนท้องถิ่น. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
Brown, M. E., Treviño, L. K. And Harrison, D. A. (2005). Ethical leadership: A social learningperspective for construct development and testing. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 97, 117–134.
Northouse, P. G., (2012). Introduction to leadership: Concept and practice. (2nded). California: Sage.
