สภาพที่เป็นจริงสภาพที่พึงประสงค์และแนวทางการพัฒนาการจัดการ ความปลอดภัยของโรงเรียนขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพที่เป็นจริงและสภาพที่พึงประสงค์
เพื่อเปรียบเทียบสภาพที่เป็นจริงและสภาพที่พึงประสงค์ และเพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาการจัดการความปลอดภัยของโรงเรียนขนาดใหญ่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ ครูผู้สอนในโรงเรียนขนาดใหญ่ ปีการศึกษา 2563 จำนวน 201 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่นสภาพที่เป็นจริงเท่ากับ .92 และมีค่าความเชื่อมั่นสภาพที่พึงประสงค์เท่ากับ .91 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และดัชนีความต้องการจำเป็น (PNIModified) ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพที่เป็นจริงของการจัดการความปลอดภัยของโรงเรียนขนาดใหญ่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) สภาพที่พึงประสงค์ของการจัดการความปลอดภัยของโรงเรียนขนาดใหญ่ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3) ความต้องการจำเป็นของการจัดการความปลอดภัยของโรงเรียนขนาดใหญ่ โดยรวมมีดัชนีการจัดลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น (PNIModified) เท่ากับ 0.04 และ 4) แนวทางการพัฒนาการจัดการความปลอดภัยของโรงเรียนขนาดใหญ่ ที่ได้จากการความต้องการจำเป็นมี 4 ด้าน คือ ด้านบริเวณสถานศึกษา ได้แก่ กำหนดเขตแนวห้ามเข้าบริเวณที่ไม่ปลอดภัยหรือในช่วงของการซ่อมแซม ด้านสิ่งแวดล้อมทางกายภาพ ได้แก่ โรงเรียนมีโต๊ะเก้าอี้และครุภัณฑ์อื่นที่ใช้ในห้องเรียนของโรงเรียนมีสภาพแข็งแรง ปลอดภัย ด้านการเดินทางไปกลับโรงเรียน ได้แก่ โรงเรียนมีการจัดกิจกรรมฝึกปฏิบัติการเดินทางไปกลับแก่นักเรียน และด้านความปลอดภัยในกิจกรรมการเรียน ได้แก่ โรงเรียนจัดกิจกรรมอบรมให้ความรู้เกี่ยวการระมัดระวังการป้องกันอุบัติเหตุจากเครื่องมือ เครื่องใช้และอุปกรณ์ต่าง ๆ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษฎา ศรีสุชาติ. (2559). การพัฒนาตัวบ่งชี้และคู่มือโรงเรียนปลอดภัยของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ฆนัท ธาตุทอง. (2552). เทคนิคการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.
พัชรา ก้อยชูสกุล. (2559). การสร้างเสริมสุขภาพเด็กนักเรียนในโรงเรียนประถมศึกษา เขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
แวรสนานิง ยูโซะ. (2553). การปฏิบัติงานการจัดมาตรการให้ความปลอดภัยแก่นักเรียนของครูในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปัตตานี เขต 1. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
สุจิตรา สุคนธทรัพย์. (2554). เอกสารประกอบการสอนวิชาโปรแกรมสุขภาพในโรงเรียน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุมณฑา จุลชาติ. (2556). ปัจจัยที่สัมพันธ์กับประสิทธิผลของโรงเรียนเอกชนระดับก่อนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชน ในกรุงเทพมหานคร. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุวณีย์ ศรีวรมย์. (2555). สภาพและปัญหาการดำเนินการเกี่ยวกับความปลอดภัยด้านอุบัติเหตุของนักเรียนในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ในจังหวัดนครพนม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยนครพนม.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2548). ตัวชี้วัดการดำเนินงานโรงเรียนวิถีพุทธ. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา.
อดิศักดิ์ ผลิตผลการพิมพ์. (2550). รู้ทันอันตราย ก่อนภัยถึงตัวเด็ก. กรุงเทพฯ: ฐานบุคส์.
เอมอัชฌา วัฒนบุรานนท์. (2548). ความปลอดภัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
Barrious, S. (2003). Trends in rainfall and economic growth in Africa: A neglected cause of the African growth tragedy. The Review of Economics and Statistics, 92(2), 350-366.
