แนวคิดความรักกับความสุขในพุทธปรัชญา

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1.แนวคิดความรักในพุทธปรัชญา  2.แนวคิดความสุขในพุทธปรัชญา 3.วิเคราะห์แนวคิดความรักกับความสุขในพุทธปรัชญา เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ จุดหมายเพื่อศึกษาความรักกับความสุขในพุทธปรัชญาเถรวาท โดยความรู้สึกสองประเภทนี้ถึงความแตกต่างและมีความสัมพันธ์กันอย่างไร โดยศึกษาระดับของความรักและความสุขและประเภทของความรักและความสุขในพุทธปรัชญาเถรวาท โดยคำนึงถึงคุณค่าทางจิตใจในด้านความรักและความสุขในชีวิตของมนุษย์โดยแนวคิดของพุทธปรัชญาเถรวาท ผลการวิจัยพบว่า 1.ความรักในพุทธปรัชญา โดยเฉพาะในพุทธศาสนาเถรวาท มักถูกมองผ่านมุมมองของความเป็นกลางและการหลุดพ้นจากความยึดติด ความรักที่เป็นกุศลเรียกว่า"เมตตา" ซึ่งหมายถึงความรักที่บริสุทธิ์และปราศจากความยึดมั่นในความเป็นเจ้าของ หรือ "ตัณหา" (ความปรารถนา) ที่นำไปสู่ความทุกข์ ดังที่พระพุทธเจ้าได้ทรงสอนว่า การยึดติดในสิ่งต่างๆ รวมถึงความรักที่มาพร้อมกับความปรารถนาหรือความเป็นเจ้าของนั้น เป็นเหตุแห่งทุกข์ (พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต), ธรรมชาติของเมตตา, 2546.) 2. ความสุขในพุทธปรัชญานั้นไม่ได้หมายถึงความสุขทางโลกที่เกิดจากการเสพสุขทางกายหรือความสำเร็จทางวัตถุ แต่เป็นความสุขที่ลึกซึ้งกว่า ซึ่งมาจากการฝึกฝนจิตใจและการลดละตัณหา ความสุขที่แท้จริงในทางพุทธศาสนาเกิดจากการปล่อยวางจากความยึดติดและความปรารถนาที่นำไปสู่ทุกข์ 3. ในพุทธปรัชญา ความรักและความสุขมีความเกี่ยวข้องกันอย่างลึกซึ้ง แต่ต้องพิจารณาในบริบทที่แตกต่างจากแนวคิดทั่วไปของสังคม ในพุทธศาสนา ความรักและความสุขไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากการแสวงหาความพึงพอใจส่วนบุคคลหรือการยึดติดในความสัมพันธ์ แต่เป็นผลมาจากการพัฒนาจิตใจให้บริสุทธิ์ ปลอดจากตัณหาและอุปาทาน