ผลการจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบผลการเรียนวิทยาศาสตร์ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ระหว่างก่อนและหลังผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ 2) เปรียบเทียบทักษะวิทยาศาสตร์ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ระหว่างก่อนและหลังผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ 3) ศึกษาความพึงพอใจในชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ กลุ่มตัวอย่าง เป็นนักเรียนประถมศึกษา 4 โรงเรียนอนุบาลอรวรรณ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 1 ห้องเรียน นักเรียนทั้งหมด 30 คน ซึ่งได้จากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียน 2) แบบทดสอบวัดผลการเรียนวิทยาศาสตร์ ค่าความยากง่ายระหว่าง 0.58 - 0.77 ค่าอำนาจจำแนกระหว่าง 0.23-0.54 และค่าความเชื่อมั่น 0.95 3) แบบทดสอบวัดทักษะวิทยาศาสตร์ มีค่าความยากง่าย 0.62-0.77 และค่าอำนาจจำแนก ระหว่าง 0.23 - 0.46 และค่าความเชื่อมั่น 0.91 4) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติในการวิเคราะห์ ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ค่าทีแบบไม่อิสระ ผลการวิจัยพบว่า 1) นักเรียนประถมศึกษา 4 มีผลการเรียนวิทยาศาสตร์ หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน ด้วยผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ.05 2) นักเรียนประถมศึกษา 4 มีทักษะวิทยาศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน ด้วยผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 3) ความพึงพอใจในชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีต่อผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาเสริมด้วยผังมโนทัศน์ อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551.กรุงเทพฯ: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เกตุมณี เหมรา และชลาธิป สมาหิโต. (2559). การจัดกิจกรรมสะเต็มศึกษาเรื่องของดีเมืองร้อยเอ็ดเพื่อพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาของเด็กปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์, 31(3), 153-160.
จิตรลัดดา มะลัยทอง. (2564). การจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาร่วมกับการคิดเชิงออกแบบเพื่อพัฒนาสมรรถนะในการสร้างนวัตกรรม รายวิชาวิทยาศาสตร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ฐิตินันท์ ม่วงจีน. (2564). ผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาร่วมกับเทคนิคกลุ่มร่วมมือที่ส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์วิทยาศาสตร์และความสามารถในการแก้ปัญหาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เมื่อควบคุมทักษะการทำงานเป็นทีม. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ทิศนา แขมมณี. (2559). ศาสตร์การสอน. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์ จำกัด.
ธีรพงษ์ รัศมีพิพัฒน์. (2565). การพัฒนาทักษะกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เรื่อง แรงโน้มถ่วงของโลกและตัวกลางของแสง โดยการจัดการเรียนรู้ แบบสะเต็มศึกษาร่วมกับผังมโนทัศน์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
ธัญญารัตน์ รัตนหิรัญ และคณะ. (2563). ผลการเรียนตามแนวสะเต็มศึกษาเพื่อพัฒนาทักษะวิทยาศาสตร์และความสามารถในการสร้างสรรค์ผลงานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์ (มสป.), 22(2), 20-33.
น้ำฝน คูเจริญไพศาล, จุฬาลักษณ์ วงษ์วัฒนะ และปณิดา บัวแก้ว. (2562). ผลการจัดกิจกรรม การเรียนรู้วิทยาศาสตร์ เรื่อง แสงและการมองเห็นตามแนวทางสะเต็มศึกษา สำหรับนักเรียน ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 21(4): 166-182.
ปรียา โคตรสาลี. (2562). การพัฒนาความคิดสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 เรื่อง สารในชีวิตประจำวัน โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษาร่วมกับผังกราฟิก. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
มิณฑกาญจน์ บุพศิริ. (2552). ผลการจัดการเรียนการสอนแบบโครงงานวิทยาศาสตร์ โดยการสอดแทรกกระบวนการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์กลุ่มสาระการเรียนรู้ วิทยาศาสตร์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
รสสุคนธ์ อินทฤากูร และคณะ (2562).การพัฒนาทักษะวิทยาศาสตร์ โดยการจัดผลการเรียนตามแนวทางสะเต็มศึกษาร่วมกับการใช้ผังมโนทัศน์ เรื่อง แรงและความดัน ของนักเรียนประถมศึกษา 5. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 11(30), 85.
รัชดาวรรณ์ กันหาชาติ. (2557). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน เรื่อง โครงสร้างและหน้าที่ของ พืชดอกโดยใช้การสอนแบบวัฏจักรการเรียนรู้ 5E. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
โรงเรียนอนุบาลอรวรรณ. (2566). รายงานการปฏิบัติงาน ปี 2566. หนองคาย: โรงเรียนอนุบาลอรวรรณ.
วรนุช แหยมแสง. (2549). TL371. พฤติกรรมการสอนวิทยาศาสตร์ 1. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2553). การนิเทศการสอน สาขาหลักสูตรและการนิเทศ. นครปฐม: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วิทยากร เชียงกูล. (2551). สภาวะการศึกษาไทยปี 2549/2550 : การแก้ปัญหาและการปฏิรูป การศึกษาอย่างเป็นระบบองค์รวม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สำนักวิจัยและพัฒนาการศึกษา.
ศรเนตร อารีโสภณพิเชฐ. (2557). การพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ของนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา โดยการเรียนรู้โดยใช้วิจัยเป็นฐานร่วมกับการใช้แผนที่มโนทัศน์ในการวิจัยในชั้นเรียน. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
