การเสริมสร้างพุทธจริยธรรมทางการเมืองเพื่อการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย

Main Article Content

ศุภกิจ ภักดีแสน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย และ 3) เพื่อนำเสนอหลักพุทธจริยธรรมเพื่อเสริมสร้างการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย ประกอบด้วย (1) ความฉลาด นักการเมืองท้องถิ่นต้องทำความเข้าใจที่ถูกต้อง มีสอดคล้องกับสถานการณ์อย่างทันยุคทันสมัย มาแก้ไขปัญหาชุมชน (2) วุฒิภาวะทางสังคมและใจกว้าง มีการปฏิสัมพันธ์การคลุกคลีอยู่กับสังคมและชุมชนนั้น (3) แรงจูงใจภายใน การให้รางวัลชุมชน การให้การชื่นชมและการยอมรับผลงาน (4) เจตคติเกี่ยวกับมนุษยสัมพันธ์ การเข้าใจตนเอง เข้าใจผู้อื่น และยอมรับความแตกต่างระหว่างกันได้ 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย ประกอบด้วย (1) การยึดมั่นในสถาบันหลักอันได้แก่ ชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ สนับสนุนการมีส่วนร่วมกับกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ มีค่านิยมและความประพฤติที่ถูกต้องดีงาม ยกย่อง เทิดทูน บูชา (2) การซื่อสัตย์สุจริต มีจิตสำนึกที่ดีในการรับผิดชอบต่อหน้าที่ การปฏิบัติหน้าที่ด้วยความจริงใจ ป้องกันไม่ให้เกิดการทุจริตคอรัปชั่น (3) กล้าตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้องชอบธรรม กล้าตัดสินใจและยกย่องผู้ที่ทำในสิ่งที่ถูกต้องชอบธรรม (4) การคิดถึงประโยชน์ส่วนรวมมากกว่าประโยชน์ส่วนตัว และมีจิตสาธารณะ ถือประโยชน์ของส่วนรวมเป็นที่ตั้ง (5) การมุ่งผลสัมฤทธิ์ของงาน การใส่ใจกับมาตรฐาน ทุ่มเท ขยัน (6) ปฏิบัติหน้าที่อย่างเป็นธรรม และไม่เลือกปฏิบัติ ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความเที่ยงธรรม (7) การดำรงตนเป็นแบบอย่างที่ดี และรักษาภาพลักษณ์ของทางราชการ รักษาเกียรติศักดิ์ของความเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ดี 3) หลักพุทธจริยธรรมเพื่อเสริมสร้างการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย ประกอบด้วย (1) สัจจะ ความซื่อสัตย์ ความประพฤติทางกาย การสร้างความเชื่อและความสัมพันธ์ที่ดีในชุมชน (2) ทมะ หนักแน่น การฝึกฝนปรับปรุงตนการรู้จักข่มจิตข่มใจ บังคับควบคุมตนเองได้ (3) ขันติ ความอดทน อดทนต่องานที่ตรากตรำ มีความพยายามแก้ไขปัญหาโดยสันติวิธี (4) จาคะ ความเสียสละ สละความสุขส่วนตัวเพื่อ ผู้อื่นมีน้ำใจเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ต่อประชาชน

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ภักดีแสน ศ. (2024). การเสริมสร้างพุทธจริยธรรมทางการเมืองเพื่อการพัฒนาภาวะผู้นำของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดหนองคาย. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(3), 1019–1030. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/3371
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ชุติพนธ์ วงษ์อมรวิทย์. (2563). การเสริมสร้างจริยธรรมทางการเมืองของนักการเมืองท้องถิ่นในจังหวัดนครราชสีมา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ธีรภัทร์ เสรีรังสรรค์. (2548). จริยธรรมของนักการเมือง. นนทบุรี :มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ไพวรรณ ปุริมาตร. (2564). พลวัตทางการเมืองกับการเสริมสร้างวัฒนธรรมทางการเมืองในระบอบประชาธิปไตยของนักการเมืองท้องถิ่น. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย,.

พระมหานรินทร์ สุรปญฺโญ (เอมพันธ์). (2563). การประยุกต์หลักพุทธจริยธรรมเพื่อพัฒนาจริยธรรมทางการเมืองของผู้นำทางการเมืองในจังหวัดชัยภูมิ. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. สาขาวิชารัฐศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระครูโสภิตสัทธาราม (สังวาล จนฺทโสภโณ). (2560). รูปแบบการส่งเสริมคุณธรรมจริยธรรมสําหรับเยาวชน ของวัดในจังหวัดสิงห์บุรี. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ศิลาวัฒน์ ชัยวงศ์. (2561). จริยธรรมของนักการเมืองในระบบการเมืองไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์. ปีที่ 6 ฉบับที่ 1 มกราคม-มิถุนายน 2561.

สมปอง รักษาธรรม. (2552). ความตื่นตัวทางการเมืองของเยาวชนในพื้นที่กับการพัฒนาวัฒนธรรมทางการเมืองแบบประชาธิปไตยในประเทศไทยช่วงปี พ.ศ. 2549-2552 : ศึกษากรณีเปรียบเทียบนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา. กรุงเทพฯ : วิทยาลัยสื่อสารการเมือง มหาวิทยาลัยเกริก.

สัมฤทธิ์ ยศสมศักดิ์ และคณะ. (2561). ธรรมาภิบาลกับการประยุกต์ใช้ในสังคมไทย. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ : ห้างหุ้นส่วนจำกัดเวิลด์เทรด ประเทศไทย.