ความรักในฐานะรากฐานของความสุข

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาและวิเคราะห์ ตามวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ  1.ศึกษาความรักในพุทธปรัชญา 2. ศึกษาความสุขในพุทธปรัชญา 3.วิเคราะห์ความรักในฐานะรากฐานของความสุข เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพ จุดหมายเพื่อศึกษาความรักฐานะในรากฐานของความสุข ความสุขนั้นมีปัจจัยมาจากการมีความรักที่แท้จริง เนื่องจากมนุษย์ทุกคนมองความรักเป็นที่สิ่งสวยงาม มีคุณค่าทางจิตใจและชีวิตของมนุษย์ทุกคน เกี่ยวข้องกับความรัก ซึ่งทัศนะของพุทธปรัชญาเถรวาท ผลการวิจัยพบว่า 1.ในพุทธปรัชญา ความรักที่แท้จริงคือความเมตตาและกรุณา ซึ่งเป็นความรักที่ปราศจากความยึดติดและความหลงใหล (ตัณหา) พุทธศาสนาสอนให้ปล่อยวางความปรารถนาที่เป็นเจ้าของหรือครอบครอง (อุปาทาน) เพราะความยึดติดนำไปสู่ความทุกข์ ความรักในทางพุทธจึงเป็นความรักที่ปราศจากอัตตา และมุ่งเน้นความปรารถนาดีและความสงบสุขของผู้อื่น (เมตตา) (ทีฆนิกาย, มหาวรรค) 2.ในพุทธปรัชญา ความสุขที่แท้จริงคือความสงบจากการปล่อยวางกิเลสและความยึดติด (ตัณหา) ความสุขที่มาจากวัตถุหรือความพอใจชั่วคราวถูกมองว่าไม่ยั่งยืน พุทธศาสนาสอนให้เข้าถึงความสุขที่ลึกซึ้งผ่านการเจริญสติและปัญญา เพื่อขจัดทุกข์และบรรลุนิพพาน ซึ่งเป็นความสุขสูงสุด (ขุททกนิกาย, ธรรมบท)  3. ความรักในฐานะรากฐานของความสุขในพุทธปรัชญาคือความรักที่ประกอบด้วยเมตตาและกรุณา ซึ่งนำมาซึ่งความสุขที่แท้จริง ความรักที่ปราศจากความยึดติดและการครอบครอง (อุปาทาน) จะไม่ก่อให้เกิดทุกข์ แต่กลับสร้างความสุขใจทั้งผู้ให้และผู้รับ การปล่อยวางและการมีความปรารถนาดีต่อผู้อื่นเป็นสิ่งสำคัญในการสร้างความสุขที่ยั่งยืน (ทีฆนิกาย, มหาวรรค)