การวิเคราะห์แนวคิดอนิจจลักษณะในขันธ์ 5 ตามหลักพุทธปรัชญา

Main Article Content

พระทนงศักดิ์ มทฺทโว
จักรพรรณ วงศ์พรพวัณ
สุวิน ทองปั้น

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาขันธ์ 5 ตามหลักพุทธปรัชญา 2) เพื่อศึกษาอนิจจลักษณะในขันธ์ 5 3) เพื่อศึกษาวิเคราะห์อนิจจลักษณะในขันธ์ 5 เก็บรวบรวมข้อมูลจากคัมภีร์พระไตรปิฎก อรรถกถา ฎีกา หนังสือสำคัญทางพุทธปรัชญา และเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง แล้วนำมาวิเคราะห์และประมวลเป็นองค์ความรู้ ผลการศึกษาพบว่า 1. ขันธ์ 5 ตามหลักพุทธปรัชญา ประกอบไปด้วย รูป  เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณพุทธปรัชญายอมรับว่ามนุษย์มีองค์ประกอบกายกับใจ หรือรูปกับนาม พระพุทธเจ้าทรงแสดงขันธ์ 5 เพื่อความเข้าใจถึงเรื่องของชีวิตและดำรงอยู่ และการดับทุกข์ได้จากการพิจารณาขันธ์ 5 2. อนิจจลักษณะในขันธ์ 5 อนิจจลักษณะ คือ ลักษณะที่ไม่เที่ยง สังขารทั้งหลายเกิดขึ้นแล้ว มีความเสื่อมสลายเปลี่ยนแปลงไป อนิจจะหรืออนิจจัง หากแต่ลักษณะที่ปรากฏในขันธ์ 5 ย่อมเข้าใจถึงลักษณะที่สำคัญ คือ รูป เวทนา สัญญา สังขาร และวิญญาณ ไม่เที่ยง เพราะมีสภาวะสิ้นไป เป็นทุกข์ เพราะมีสภาวะเป็นภัย เป็นอนัตตา เพราะมีสภาวะไม่มีแก่นสาร 3. วิเคราะห์อนิจจลักษณะในขันธ์ 5 ตามหลักพุทธปรัชญา อนิจจลักษณะ ครอบคลุมทั้งสังขารที่มีวิญญาณครองและไม่มีวิญญาณครอง หากเป็นสิ่งมีชีวิต คือมนุษย์และสรรพสัตว์ ย่อมจะแก่ เจ็บ ตายขึ้นอยู่กับอายุขัยจะช้าหรือเร็วทั้งนี้ก็ขึ้นอยู่กับกรรมที่ได้ทำไว้ ถ้าเป็นสิ่งที่ไม่มีชีวิต เช่น โลก ต้นไม้ ภูเขา หรือวัตถุอื่น ๆ ย่อมมีอันทรุดโทรม แตกสลาย แปรสภาพไปจากเดิมในที่สุด

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
มทฺทโว พ., วงศ์พรพวัณ จ., & ทองปั้น ส. (2024). การวิเคราะห์แนวคิดอนิจจลักษณะในขันธ์ 5 ตามหลักพุทธปรัชญา. วารสารพุทธศาสตร์ มจร.อุบลราชธานี, 6(3), 463–474. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/JOBU2025/article/view/3195
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555).การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน, ใน วารสารนักบริหาร (Executive Journal). ปกที่ 32 ฉบับที่ 4 (ตุลาคม-ธันวาคม)

ชาญวิทย์ เกษตรศิริ.(2540).วิถีไทย :การท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: โครงการวิถีทรรศน์.

เดชา บุญค้า.(2539). การวางแผนผังบริเวณ, คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์.กรุงเทพฯ:จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 34. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พุทธทาส อินฺทปญฺโญ.(2546). คู่มือมนุษย์. กรุงเทพฯ:ธรรมสภา.

ปิยะวดี หิริมกมล. (2545).พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยต่อการท่องเที่ยวในจังหวัดสุโขทัย, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2549). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

อนุรักษ์ ปัญญานุวัตน์. (2542). แผนปฏิบัติพัฒนาการท่องเที่ยวเชียงราย พะเยา แพร่ น่าน.เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

สุชีพ ปุญญานุภาพ. (2543). พระไตรปิฎกฉบับสำหรับประชาชน. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย