การพัฒนาทักษะปฏิบัติท่ารำ โดยใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ ของเดวีส์ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะในการปฏิบัติท่ารำของ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 หลังเรียน ด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์กับเกณฑ์ร้อยละ 80 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่มีต่อการเรียนการสอน ด้วยรูปแบบการจัดการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติของเดวีส์ การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง ใช้แบบแผนการทดลองแบบ The one-group posttest- design โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบกลุ่มเดียว กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ภาคเรียนที่ 2 ประจำปีการศึกษา 2566 โรงเรียนกอบกาญจน์ศึกษามูลนิธิ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา ทำการสุ่มแบบกลุ่ม ได้แก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนกอบกาญจน์ศึกษามูลนิธิ จำนวน 3 ห้องเรียน 77 คน และทำการสุ่มอย่างง่ายโดยจับฉลากเพื่อกำหนดวิธีการสอนให้กับกลุ่มทดลอง ได้แก่นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2/1 จำนวนนักเรียน 28 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ 2) แบบประเมินการพัฒนาทักษะปฏิบัติท่ารำ 3) แบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ การวิเคราะห์ข้อมูลเพื่อทดสอบสมมติฐาน ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบผลการวิจัย พบว่า 1) ทักษะในการปฏิบัติท่ารำของ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 หลังเรียน ด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียน สูงกว่าเกณฑ์ร้อยละ 80 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2) ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้แกนกลาง กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษาไทย. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่2) พ.ศ.2545. กรุงเทพฯ : องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทยจำกัด.
ชนันธร หิรัญเชาว์. (2562). การพัฒนาทักษะนาฏศิลป์ไทยและความคิดสร้างสรรค์ ตามแนวคิดของเดวีส์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนต้น. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, กรุงเทพฯ.
ชนากานต์ อ่อนประทุม. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติรำวงมาตรฐานโดยใช้รูปแบบของเดวีส์ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
เชษฎา ดำเกลี้ยง. (2565). การพัฒนาความสามารถในการปฏิบัติท่ารำ โดยการจัดการเรียนรู้ด้วยรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
โรงเรียนกอบกาญจน์ศึกษามูลนิธิ. (2563). หลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560) กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ. สงขลา : สำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา.
วรายุทธ มะปะทัง. (2563). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ทักษะปฏิบัติตามแนวคิดของเดวีส์ เรื่องพื้นฐานนาฏศิลป์ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, มหาสารคาม.
สุรพล วิรุฬห์รักษ์. (2554). นาฏยศิลป์รัชกาลที่ 5. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ สกสค.ลาดพร้าว
อรวรรณ บรรจงศิลป์. (2545). การใช้กิจกรรมที่เน้นกระบวนการกลุ่มสัมพันธ์ ที่ส่งผลต่อการเพิ่มระดับแรงจูงใจภายใน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.
