พื้นที่การเรียนรู้สาธารณะกับการเป็นหุ้นส่วนทางการศึกษาตามหลักพุทธธรรม

บทคัดย่อ

การศึกษาเป็นพื้นฐานธรรมชาติของมนุษยชาติที่จะต้องมีการพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา มนุษย์จะต้องมีการปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมอยู่เป็นปกติและได้เรียนรู้พฤติกรรมใหม่ ๆ จากการตอบสนองต่อสิ่งแวดล้อม แนวคิด “พื้นที่การเรียนรู้สาธารณะ” เป็นการศึกษามุ่งให้พื้นที่เป็นสภาพแวดล้อมที่ส่งเสริม     การเรียนรู้อย่างสร้างสรรค์ ผู้เรียนรู้หรือผู้ศึกษาะจะต้องมีอิสระในการคิดและสร้างสรรค์ให้เกิดขึ้นกับตนเอง บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการเรียนรู้สาธารณะกับการการเป็นหุ้นส่วนทางการศึกษาตามหลักพุทธธรรม ผลการศึกษาพบว่าพระพุทธศาสนามีความเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมีความเท่าเทียมกันในการพัฒนาตนเองให้เป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ได้ คนที่ได้รับการศึกษาจะเป็นผู้ได้รับการพัฒนาครบทั้ง 4 ด้าน ประกอบด้วย 1) ภาวิตกาย หมายถึง กายเจริญแล้ว 2) ภาวิตศีล หมายถึง ศีลเจริญแล้ว 3) ภาวิตจิต หมายถึง จิตใจเจริญแล้ว และ 4) ภาวิตปัญญา หมายถึง ปัญญาเจริญแล้ว ปัจจัยที่จะส่งเสริมให้การเรียนรู้และการเป็นหุ้นส่วนทางการศึกษา ประกอบด้วย 1) อาวาสสัปปายะ หมายถึงที่อยู่ซึ่งเหมาะกัน 2) โคจรสัปปายะ หมายถึง ที่หาอาหารที่เหมาะดี 3)ภัสสสัปปายะ หมายถึง การพูดคุยที่เหมาะกัน 4) ปุคคลสัปปายะ หมายถึง บุคคลที่ถูกกันเหมาะกัน 5) โภชนสัปปายะ หมายถึง อาหารที่เหมาะกัน 6) อุตุสัปปายะ หมายถึง ดินฟ้าอากาศธรรมชาติแวดล้อมที่เหมาะกัน และ 7) อิริยาปถสัปปายะ หมายถึง อิริยาบถที่เหมาะกัน ผลการนำเสนอครั้งนี้ จะเป็นแนวทางการส่งเสริมการเรียนรู้ให้เกิดขึ้นจากกิจกรรมหรือการปฏิสัมพันธ์ที่กระตุ้นความคิดสร้างสรรค์ นอกจากนี้การส่งเสริมให้เกิดพื้นที่แห่งการเรียนรู้มากขึ้นจะเป็นปัจจัยสำคัญในการส่งเสริมให้เกิดการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง