แนวทางการส่งเสริมภาวะผู้นำของเยาวชนในยุคดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืนในอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์และความต้องการพัฒนาการส่งเสริมภาวะผู้นำของเยาวชนในยุคดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนอย่างยั่นยืน อำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี และ 2) นำเสนอแนวทางการส่งเสริมภาวะผู้นำของเยาวชนในยุคดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการพัฒนาชุมชนอย่างยั่นยืนอำเภอสวนผึ้ง จังหวัดราชบุรี เป็นการวิจัยแบบแบบผสานวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 367 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถามที่ผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ 0.89 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้วิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 12 คน เป็นการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์เชิงเนื้อหาและตรวจสอบด้วยเทคนิคการตรวจสอบแบบสามเส้า
ผลการศึกษาพบว่า 1) สถานการณ์และความต้องการพัฒนาการส่งเสริมภาวะผู้นำของเยาวชนในยุคดิจิทัล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เยาวชนมีศักยภาพในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการสื่อสาร การเรียนรู้และการสร้างเครือข่ายทางสังคม อย่างไรก็ตาม ยังต้องการการสนับสนุนจากชุมชนและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อส่งเสริมการมีส่วนร่วมในการพัฒนาชุมชนอย่างเป็นระบบ และ 2) แนวทางการส่งเสริมภาวะผู้นำของเยาวชนในยุคดิจิทัลควรมุ่งพัฒนาทักษะดิจิทัลควบคู่กับการสร้างโอกาสให้เยาวชนมีส่วนร่วมในกิจกรรมชุมโดย
บูรณาการความร่วมมือระหว่างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สถานศึกษา และภาคีเครือข่าย เพื่อเปิดพื้นที่การเรียนรู้และเสริมสร้างบทบาทการเป็นผู้นำของเยาวชนอย่างต่อเนื่อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ. (2559). ทำเนียบชุมชนบนพื้นที่สูง ครอบคลุมพื้นที่ 20 จังหวัดของประเทศไทย ปี พ.ศ. 2559. กองกิจการนิคมสร้างตนเองและพัฒนาชาวเขา กลุ่มกิจการชาวเขา.
กลุ่มงานพัฒนายุทธศาสตร์สาธารณสุข. (2565). แผนยุทธศาสตร์สาธารณสุขจังหวัดราชบุรี ปีงบประมาณ พ.ศ. 2566-2570. สำนักงานสาธารณสุขจังหวัดราชบุรี.
กิตติพงษ์ วงศ์กระพันธุ์. (2562). การมีส่วนร่วมของเด็กและเยาวชนในสภาเด็กและเยาวชน: กรณีศึกษาสภาเด็กและเยาวชนเขตบางคอแหลม กรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 45(2), 120–138.
ชัชปพงศ์ ไทยเพชร์กุล, โกศล มีคุณ, ศักดิ์ชัย นิรัญทวี, และวิภาภรณ์ ภู่วัฒนกุล. (2565). รูปแบบการบริหารการพัฒนาการพึ่งตนเองและการปรับตัวของเด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน สังกัดกรมพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชน. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 17(2), 153–169.
ปณิตา มุ่งก่อกลาง. (2568). สำนักงานพัฒนาชุมชนกับการขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากในยุคดิจิทัล. ราชสีมาปริทัศน์, 1(2), 43–53.
สํานักงานพัฒนาชุมชน. (2566). การพัฒนาชุมชนไทยในยุคดิจิทัล. สํานักงาน.
Creswell, J. W., & Creswell, J. D. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approach (5th ed.). SAGE Publications.
Creswell, J. W., & Poth, C. N. (2018). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (4th ed.). SAGE Publications.
Field, A. (2018). Discovering statistics using IBM SPSS statistics (5th ed.). SAGE Publications.
Gurstein, M. (2007). What is community informatics (and why does it matter)? The Journal of Community Informatics, 3(1). https://doi.org/10.15353/joci.v3i1.237
Komives, S. R., Owen, J. E., Longerbeam, S. D., Mainella, F. C., & Osteen, L. (2005). Developing a leadership identity: A grounded theory. Journal of College Student Development, 46(6), 593–611. https://doi.org/10.1353/csd.2005.0061
United Nations ESCWA. (2009). Impact of ICT on community development in ESCWA member countries. United Nations Economic and Social Commission for Western Asia.
