การสื่อสารทางการเมืองของพลเมืองไทยในยุคดิจิทัล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารทางการเมืองของพลเมืองไทยในยุคดิจิทัล เนื่องจากมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการเสริมสร้างประชาธิปไตยและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน เทคโนโลยีดิจิทัลและสื่อสังคมออนไลน์ได้เปลี่ยนแปลงรูปแบบการสื่อสารจากการรับสารทางเดียวไปสู่การแลกเปลี่ยนข้อมูลสองทาง เปิดโอกาสให้พลเมืองเป็นทั้งผู้รับและผู้ผลิตเนื้อหาทางการเมือง บทบาทดังกล่าวก่อให้เกิดการตรวจสอบอำนาจรัฐ การรณรงค์เชิงสังคม และการสร้างพื้นที่สาธารณะใหม่ที่ช่วยกระตุ้นการมีส่วนร่วมของเยาวชนและประชาชนในวงกว้าง อย่างไรก็ตาม การสื่อสารทางการเมืองในยุคดิจิทัลยังเผชิญปัญหาการเผยแพร่ข้อมูลเท็จ วาทกรรมสร้างความเกลียดชัง และการบิดเบือนข้อมูล ซึ่งอาจนำไปสู่ความขัดแย้งในสังคม บทความนี้จึงชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นของการพัฒนาความรู้เท่าทันสื่อดิจิทัล และการใช้เทคโนโลยีอย่างสร้างสรรค์ เพื่อทำให้การสื่อสารทางการเมืองของพลเมืองไทยในยุคดิจิทัลสามารถเสริมสร้างการมีส่วนร่วมและพัฒนาระบอบประชาธิปไตยได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2568). อินเทอร์เน็ตกับการพัฒนาประชาธิปไตย. http://www.kriengsak.com/node/62 [สืบค้นเมื่อ 11 มีนาคม 2569]
คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). แนวโน้มการเมืองไทยกับสื่อสังคมออนไลน์ในศตวรรษที่ 21. วารสารการจัดการและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร, 4(1), 97-107.
คุณากร วรวรรณธนะชัย. (2561). พลวัตการสื่อสารทางการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
. การเมืองไทยในยุควิกฤต: การชุมนุมและการปฏิรูป. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2561.
จรูญ หยูทอง. สื่อสารมวลชนและการเมืองไทย: ประวัติศาสตร์และพลวัต. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2560.
ชาญชัย เจริญศิริ. การเมืองดิจิทัลในประเทศไทย: ปรากฏการณ์และผลกระทบ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2562, หน้า 45–67.
ทอแสง รัศมีถีถะแก้ว. (2553). บทบาทขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทยในการสร้างพื้นที่สาธารณะทางการเมืองผ่านรายการเวทีสาธารณะและนักข่าวพลเมือง. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 23(1), 114-125.
ธนวัฒน์ สุภารัตน์. (2563). การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 24(2), 89–112.
ภัทระ คำพิทักษ์. (2563). สื่อสังคมกับประชาธิปไตย (Social Media and Democracy). สถาบันนโยบายศึกษา.
ภัสวลี นิติเกษตรสุนทร. วัฒนธรรมทางการเมืองไทยและผลกระทบต่อประชาธิปไตย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, .2560.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (6 เมษายน 2560). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. หน้า 1–90.
วรพจน์ พันธุ์พงศ์. (2564). สื่อมวลชนกับการเมืองไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, หน้า 45–67.
วรัญญู ประเสริฐ และ วรรณภา ศิระสังขะ. “การสื่อสารทางการเมืองในประเทศไทย: แนวคิดและองค์ประกอบ.” วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 12(2), 2560, 45–67.
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2564). สื่อสังคมออนไลน์กับการตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 51(2), 1-30.
สไรรา ไกรสิน. (2559). สื่อสาธารณะกับการสร้างความเป็นพลเมืองในสังคมไทย: กรณีศึกษารายการนักข่าวพลเมืองขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR).
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). (2563). รายงานผลการศึกษาเรื่อง ผลกระทบของข่าวปลอม (Fake News) ต่อสังคมและแนวทางการรับมือ. กรุงเทพฯ: กสทช.
Agree W.K., Ault P.H., & Emery, E. (1976). Introduction to mass communication. Harper & Row.
Aristotle. The Rhetoric. Translated by W. Rhys Roberts. New York: Modern Library, 1954.
Castells Manuel. The Rise of the Network Society. 2nd ed. Oxford: Blackwell, 2010.
Chadwick A. (2017). The Hybrid Media System: Politics and Power (2nd ed.). Oxford University Press.
Coleman J. S. (1960). The Politics of the Developing Area. Princeton: Princeton University Press.
Corner John and Dick Pels (eds.). Media and the Restyling of Politics: Consumerism, Celebrity and Cynicism. London: SAGE, 2003.
G.A. Almond and Powell, G. Bingham Jr. (eds.). Comparative Politics Today: A World View. Boston: Brown and Company, 1980.
Jamieson, Kathleen Hall. Packaging the Presidency: A History and Criticism of Presidential Campaign Advertising. 3rd ed. New York: Oxford University Press, 1996.
Karl W. Deustch. (1966). The Nerves of Government : Models of Political Communicationand Control. New York: The Free Press.
Lazarsfeld, Paul F., Bernard Berelson, and Hazel Gaudet. The People's Choice: How the Voter Makes Up His Mind in a Presidential Campaign. 2nd ed. New York: Columbia University Press, 1948.
Loader Brian D., & Mercea, Dan. Social Media and Democracy: Innovations in Participatory Politics. London: Routledge, 2011.
Manuel Pares I Maicas. (1992). Introduction a Ia communication social. Barcelona : ESRPPPU.
McNair B. (2017). An Introduction to Political Communication (6th ed.). Routledge.
Pariser E. (2011). The Filter Bubble: What the Internet Is Hiding from You. Penguin Press.
Pew Research Center. (2019). Digital Media and Political Engagement in Thailand. Washington, DC: Pew Research.
Phadung C. (2018). The Constitution and the Political Participation of the Thai People. Bangkok: Kasetsart University Press, pages 22–35.
Pye Lucian W. (1972). Introduction in Communication and Political Development. New Jersey, NJ: Princeton University Press.
R.E. Denton, G.C. Woodward. Political Communication in America. New York : Praeger, 1990.
Vaccari Cristian. Digital Politics in Western Democracies: A Comparative Study. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2015.
