Political communication of thai citizens in the digital age
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Political communication among Thai citizens in the digital era plays a crucial role in strengthening democracy and enhancing political participation. Digital technology and social media have transformed communication patterns from one-way information transmission to interactive, two-way exchanges, allowing citizens to become both recipients and producers of political content. Such roles enable greater state accountability, social advocacy, and the creation of new public spheres that encourage youth and broader citizen engagement. However, digital political communication also faces challenges, including the spread of misinformation, hate speech, and distorted narratives, which may lead to societal conflicts. This article highlights the importance of developing digital media literacy and promoting constructive use of technology to ensure that political communication among Thai citizens in the digital age can effectively foster participation and contribute to sustainable democratic development.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2568). อินเทอร์เน็ตกับการพัฒนาประชาธิปไตย. http://www.kriengsak.com/node/62 [สืบค้นเมื่อ 11 มีนาคม 2569]
คันธิรา ฉายาวงศ์. (2564). แนวโน้มการเมืองไทยกับสื่อสังคมออนไลน์ในศตวรรษที่ 21. วารสารการจัดการและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร, 4(1), 97-107.
คุณากร วรวรรณธนะชัย. (2561). พลวัตการสื่อสารทางการเมืองไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
. การเมืองไทยในยุควิกฤต: การชุมนุมและการปฏิรูป. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2561.
จรูญ หยูทอง. สื่อสารมวลชนและการเมืองไทย: ประวัติศาสตร์และพลวัต. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2560.
ชาญชัย เจริญศิริ. การเมืองดิจิทัลในประเทศไทย: ปรากฏการณ์และผลกระทบ. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. 2562, หน้า 45–67.
ทอแสง รัศมีถีถะแก้ว. (2553). บทบาทขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทยในการสร้างพื้นที่สาธารณะทางการเมืองผ่านรายการเวทีสาธารณะและนักข่าวพลเมือง. วารสารปาริชาต มหาวิทยาลัยทักษิณ, 23(1), 114-125.
ธนวัฒน์ สุภารัตน์. (2563). การสื่อสารทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ในประเทศไทย. วารสารนิเทศศาสตร์ปริทัศน์, 24(2), 89–112.
ภัทระ คำพิทักษ์. (2563). สื่อสังคมกับประชาธิปไตย (Social Media and Democracy). สถาบันนโยบายศึกษา.
ภัสวลี นิติเกษตรสุนทร. วัฒนธรรมทางการเมืองไทยและผลกระทบต่อประชาธิปไตย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, .2560.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (6 เมษายน 2560). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก. หน้า 1–90.
วรพจน์ พันธุ์พงศ์. (2564). สื่อมวลชนกับการเมืองไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, หน้า 45–67.
วรัญญู ประเสริฐ และ วรรณภา ศิระสังขะ. “การสื่อสารทางการเมืองในประเทศไทย: แนวคิดและองค์ประกอบ.” วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 12(2), 2560, 45–67.
สมชาย ปรีชาศิลปกุล. (2564). สื่อสังคมออนไลน์กับการตื่นตัวทางการเมืองของคนรุ่นใหม่ในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 51(2), 1-30.
สไรรา ไกรสิน. (2559). สื่อสาธารณะกับการสร้างความเป็นพลเมืองในสังคมไทย: กรณีศึกษารายการนักข่าวพลเมืองขององค์การกระจายเสียงและแพร่ภาพสาธารณะแห่งประเทศไทย. [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย]. Chulalongkorn University Intellectual Repository (CUIR).
สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.). (2563). รายงานผลการศึกษาเรื่อง ผลกระทบของข่าวปลอม (Fake News) ต่อสังคมและแนวทางการรับมือ. กรุงเทพฯ: กสทช.
Agree W.K., Ault P.H., & Emery, E. (1976). Introduction to mass communication. Harper & Row.
Aristotle. The Rhetoric. Translated by W. Rhys Roberts. New York: Modern Library, 1954.
Castells Manuel. The Rise of the Network Society. 2nd ed. Oxford: Blackwell, 2010.
Chadwick A. (2017). The Hybrid Media System: Politics and Power (2nd ed.). Oxford University Press.
Coleman J. S. (1960). The Politics of the Developing Area. Princeton: Princeton University Press.
Corner John and Dick Pels (eds.). Media and the Restyling of Politics: Consumerism, Celebrity and Cynicism. London: SAGE, 2003.
G.A. Almond and Powell, G. Bingham Jr. (eds.). Comparative Politics Today: A World View. Boston: Brown and Company, 1980.
Jamieson, Kathleen Hall. Packaging the Presidency: A History and Criticism of Presidential Campaign Advertising. 3rd ed. New York: Oxford University Press, 1996.
Karl W. Deustch. (1966). The Nerves of Government : Models of Political Communicationand Control. New York: The Free Press.
Lazarsfeld, Paul F., Bernard Berelson, and Hazel Gaudet. The People's Choice: How the Voter Makes Up His Mind in a Presidential Campaign. 2nd ed. New York: Columbia University Press, 1948.
Loader Brian D., & Mercea, Dan. Social Media and Democracy: Innovations in Participatory Politics. London: Routledge, 2011.
Manuel Pares I Maicas. (1992). Introduction a Ia communication social. Barcelona : ESRPPPU.
McNair B. (2017). An Introduction to Political Communication (6th ed.). Routledge.
Pariser E. (2011). The Filter Bubble: What the Internet Is Hiding from You. Penguin Press.
Pew Research Center. (2019). Digital Media and Political Engagement in Thailand. Washington, DC: Pew Research.
Phadung C. (2018). The Constitution and the Political Participation of the Thai People. Bangkok: Kasetsart University Press, pages 22–35.
Pye Lucian W. (1972). Introduction in Communication and Political Development. New Jersey, NJ: Princeton University Press.
R.E. Denton, G.C. Woodward. Political Communication in America. New York : Praeger, 1990.
Vaccari Cristian. Digital Politics in Western Democracies: A Comparative Study. Baltimore: Johns Hopkins University Press, 2015.
