การพัฒนาหลักสูตรส่งเสริมการออกเสียงภาษาอังกฤษตามหลักสัทศาสตร์ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู สาขาวิชาภาษาอังกฤษ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) เพื่อสร้างและตรวจสอบคุณภาพของหลักสูตรส่งเสริมการออกเสียงภาษาอังกฤษ ตามหลักสัทศาสตร์ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู สาขาวิชาภาษาอังกฤษ และ (2) เพื่อศึกษาผลการใช้หลักสูตรส่งเสริมการออกเสียงภาษาอังกฤษตามหลักสัทศาสตร์ สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู สาขาวิชาภาษาอังกฤษ ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงทดลองเบื้องต้น แบบแผนที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้ คือแบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อน-หลัง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาสาขาวิชาภาษาอังกฤษ ชั้นปีที่ 2 คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง ปีการศึกษา 2568 จำนวน 22 คน ซึ่งได้มาจากการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ หลักสูตร คู่มือประกอบการใช้หลักสูตรและแบบทดสอบการออกเสียงภาษาอังกฤษ วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบที ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักสูตรการออกเสียงภาษาอังกฤษตามหลักสัทศาสตร์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู สาขาวิชาภาษาอังกฤษ มี 7 องค์ประกอบ ได้แก่ ความเป็นมาและความสำคัญของหลักสูตร หลักการของหลักสูตร จุดประสงค์ของหลักสูตร เนื้อหาของหลักสูตร การจัดการเรียนการสอนของหลักสูตร สื่อ/แหล่งเรียนรู้ และการวัดและประเมินผล ในภาพรวมหลักสูตรมีความเหมาะสมในระดับมาก และคู่มือการใช้หลักสูตรในภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก 2) นักศึกษาที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ด้วยหลักสูตรการออกเสียงภาษาอังกฤษตามหลักสัทศาสตร์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.5 โดยผ่านเกณฑ์ร้อยละ 80
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กมลกัลย์ สตารัตน์ และสิทธิพล อาจอินทร์. (2563). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม อ16201 ภาษาอังกฤษเพื่อความเป็นเลิศ เพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูด โดยการจัดการเรียนรู้แบบสมองเป็นฐาน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. วารสารการศึกษาไทย, 17(2), 125-140.
ชฎาพร โพคัยสวรรค์, นภธีรา จวอรรถ, พิเชฐ สัตย์วินิจ และขวัญชนก หนูสง. (2567). ปัญหาการออกเสียงภาษาอังกฤษของคนไทยและเทคนิคการสอนเสียงที่เป็นปัญหา. วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น, 8(2), 391-408.
พลเรือเอกชุมศักดิ์ มัธยมจันทร์. (2547). แนวทางการพัฒนาการออกเสียงภาษาอังกฤษสำหรับคนไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พิณทิพย์ ทวยเจริญ. (2544). การพูดภาษาอังกฤษตามหลักภาษาศาสตร์. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธนนท์รัฐ นาคทั่ง, สุทธิรักษ์ สุวรรณเดชา และชนาภา ตรีวรรณกุล. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่าง
ความสามารถทางการออกเสียงภาษาอังกฤษและทัศนคติต่อการออกเสียงภาษาอังกฤษ. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติทางศิลปศาสตร์ประยุกต์ ครั้งที่ 7. (น. 257-266). คณะศิลปศาสตร์ สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2565). การสร้างและพัฒนาหลักสูตรความเป็นเลิศด้านภาษาอังกฤษ (แผนการเรียนภาษาอังกฤษตั้งแต่ระดับอนุบาลศึกษาไปจนถึงระดับมัธยมศึกษาตอนปลายเพื่อบ่มเพราะผู้เรียนให้มีความเป็นเลิศด้านภาษาอังกฤษ). วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 10(2), 145-163.
Celce-Murcia, M., Brinton, D. M., & Goodwin, J. M. (2010). Teaching pronunciation: A course book and reference guide (2nd ed.). Cambridge University Press.
Gilakjani, A. P. (2016). English pronunciation instruction: A literature review. International Journal of Research in English Education, 1(1), 1–6.
Harris, D. P. (1990). Testing English as a Second Language. McGraw-Hill.
Kenstowicz, M. (1994). Phonology in generative grammar. Blackwell.
Roach, P. (2009). English phonetics and phonology: A practical course. Cambridge:
Cambridge University Press.
Yates, Linda. (2002). Fact Sheet—What is pronunciation. AMEP Research Centre.
