ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กรในสถานศึกษาสหวิทยาเขตนวสิรินครินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สหวิทยา
เขตนวสิรินครินทร์ 2) ศึกษาวัฒนธรรมองค์กรในสถานศึกษาสหวิทยาเขตนวสิรินครินทร์ และ 3) ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กรในสถานศึกษาสหวิทยาเขตนวสิรินครินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 ประชากร คือ ข้าราชการครูในสถานศึกษาสหวิทยาเขตนวสิรินครินทร์ จำนวน 970 คน กลุ่มตัวอย่างเป็นครู จำนวน 282 คน โดยใช้การสุ่มแบบแบ่งชั้นและการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาโดยใช้ค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.60-1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นตามเกณฑ์ของครอนบัค เท่ากับ 0.87 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน
ผลการวิจัยพบว่า 1. ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สหวิทยาเขตนวสิรินครินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมาก 2. วัฒนธรรมองค์กรในสถานศึกษา สหวิทยาเขตนวสิรินครินทร์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 โดยรวมอยู่ในระดับมาก และ 3. ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์มีความสัมพันธ์เชิงบวกกับวัฒนธรรมองค์กรของสถานศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ส่งผลต่อวัฒนธรรมองค์กร โดยตัวแปรที่เข้าสมการ ได้แก่ความฉลาดทางปฏิบัติ (X3) และความกล้าและความเสี่ยง (X2) ซึ่งสามารถร่วมกันทำนายวัฒนธรรมองค์กรในสถานศึกษาโดยรวมได้ร้อยละ 80.
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการพัฒนาโรงเรียนในรูปแบบเครือข่ายและ สหวิทยาเขต. กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักนายกรัฐมนตรี.
Amabile, T. M. (1996). Creativity in context. Westview Press.
Brown, M. E., Treviño, L. K., & Harrison, D. A. (2005). Ethical leadership: A social learning
perspective for construct development and testing. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 97(2), 117–134.
Cameron, K. S., & Quinn, R. E. (2011). Diagnosing and changing organizational culture: Based
on the competing values framework (3rd ed.). Jossey-Bass.
Denison, D. R. (1990). Corporate culture and organizational effectiveness. John Wiley & Sons.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Mumford, M. D., Scott, G. M., Gaddis, B., & Strange, J. M. (2002). Leading creative people:
Orchestrating expertise and relationships. The Leadership Quarterly, 13(6), 705–750.
Oldham, G. R., & Cummings, A. (1996). Employee creativity: Personal and contextual factors
at work. Academy of Management Journal, 39(3), 607–634.
Puccio, G. J., Murdock, M. C., & Mance, M. (2005). Creative leadership: Skills that drive
change. Sage Publications.
Robbins, S. P., & Judge, T. A. (2017). Organizational behavior (17th ed.). Pearson.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). Jossey-Bass.
Sternberg, R. J. (1997). Successful intelligence. Plume.
Sternberg, R. J. (2003). Wisdom, intelligence, and creativity synthesized. Cambridge University
Press.
Sternberg, R. J. (2006). The nature of creativity. Creativity Research Journal, 18(1), 87–98.
Yukl, G. (2013). Leadership in organizations (8th ed.). Pearson.
