การเปลี่ยนผ่านทางประชาธิปไตยกับวัฒนธรรมทางการเมืองฝรั่งเศสในช่วงปลายระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่ช่วงการปฏิวัติ ค.ศ. 1789
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อการอภิปรายถึงการเปลี่ยนผ่านทางการเมืองฝรั่งเศสในช่วงปลายระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่การปฏิวัติ ค.ศ. 1789 ผ่านแนวความคิดวัฒนธรรมทางการเมืองควบคู่กับการศึกษาบริบททางประวัติศาสตร์การเมือง โดยพบว่า ช่วงปลายระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มีลักษณะวัฒนธรรมทางการเมืองแบบคับแคบผสมกับวัฒนธรรมทางการเมืองแบบไพร่ฟ้าส่งผลให้ระบอบการปกครองเป็นการศูนย์อำนาจไว้ที่กษัตริย์ แต่ด้วยบริบททางสังคม ณ ช่วงเวลานั้น เผชิญกับวิกฤตการคลัง ความไม่เป็นธรรมภายในสังคม ตลอดจนความแล้นแค้นที่ส่งผลต่อการดำรงชีพของประชาชน เป็นปัจจัยกระตุ้นให้เกิดการวิพากษ์วิจารณ์ถึงความชอบธรรมที่มีต่อระบอบการเมืองจนนำไปสู่การแสวงหาแนวคิดทางปรัชญาเพื่อเป็นแนวทางสำหรับการวางรากฐานทางการเมืองรูปแบบใหม่และตั้งข้อเรียกร้องสำหรับการเปลี่ยนผ่านทางการเมืองซึ่งปรากฏให้เห็นในช่วงการปฏิวัติฝรั่งเศสที่เกิดการกลายรูปแบบทางวัฒนธรรมไปสู่วัฒนธรรมทางการเมืองแบบมีส่วนร่วม
ปรากฏการณ์การเปลี่ยนผ่านสู่ระบอบประชาธิปไตยครั้งนี้เป็นตัวแบบที่สะท้อนถึงอิทธิพลทางความคิดของมวลมหาประชาชนอันเกิดจากกระบวนการสั่งสมเรียนรู้จากบริบททางสังคมที่ไม่เป็นธรรมจนก่อเกิดเป็นวัฒนธรรมแห่งการเปลี่ยนแปลงและผลักดันไปสู่การเคลื่อนไหวทางสังคมของมวลมหาประชาชนเพื่อสถาปนาระบอบการปกครองที่มีความชอบธรรมตามชุดค่านิยมภายใต้วัฒนธรรมการเมืองใหม่
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กร ชัยธีระสุเวท. (2567). ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ฉบับกระชับ. ศยามปัญญา.
จรัล ดิษฐาอภิชัย. (2568). การปฏิวัติฝรั่งเศส: จากวันยึดคุกบาสตีย์ถึงรัฐประหารของนโปเลียน (1789 - 1799). สยามปริทัศน์.
ทอมป์สัน, เจ. เอ็ม. (2512). ประวัติศาสตร์ยุโรป ค.ศ. 1494-1789. แปลโดย นันทา โชติกะพุกกณะ และนิออน สนิทวงศ์ ณ อยุธยา (พิมพ์ครั้งที่ 2). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2566). กฎหมายมหาชน เล่ม 1 วิวัฒนาการทางปรัชญาและลักษณะของกฎหมายมหาชนยุคต่างๆ (พิมพ์ครั้งที่ 15). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประชาไท. (2557, 21 เมษายน). รัฐศาสตร์ 101: อ่าน ลิขิต ธีรเวคิน กับประเด็นรัฏฐาธิปัตย์. https://prachatai.com/journal/2014/04/52818
ปิยบุตร แสงกนกกุล. (2565). ภูมิปัญญาปฏิวัติฝรั่งเศส (พิมพ์ครั้งที่ 2). มติชน.
ฟ้าดาว คงนคร. (2556). วัฒนธรรมทางการเมือง. สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สัญชัย สุวังบุตร และอนันต์ชัย เลาหะพันธุ. (2567). ฝรั่งเศส: ระบอบกษัตริย์สู่สาธารณรัฐ. แสงดาว.
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์ และ รุ่งพงษ์ ชัยนาม. (2531). เอกสารการสอนชุดวิชาการเมืองการปกครองในยุโรปและอเมริกา หน่วยที่ 10: การเมืองการปกครองของฝรั่งเศส (พิมพ์ครั้งที่ 3). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมธิราช.
ศรีสุข ทวิชาประสิทธิ์. (2534). ประวัติศาสตร์การเมืองยุโรปจากศริสต์ศวตวรรษที่ 17 ถึงสิ้นคริสต์ศตวรรษที่ 18. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
เอี่ยม ฉายางาม. (2523). ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ค.ศ. 1789-1848. ไทยวัฒนาพาณิชย์
Almond, G., Powell, G., & Mundt, R. (1996). Comparative Politic: A Theoretical Framework. Harper Collins College.
Almond, G., & Verba, S. (1963). The civic Culture. Princeton University Press.
Princeton, R. (1959). The Age of the Democratic Revolution: A Political History of Europe and America 1760-1800. Princeton University.
Pye, L. (1969). “Introduction: Political Culture and Political Development” In L. Pye & S. Verba (Eds.), Political Culture and Political Development. Princeton University Press.