รูปแบบการผลิตผักปลอดสารเคมีกำจัดศัตรูพืชสำหรับบริโภคในครัวเรือนเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพในพื้นที่แก้มลิง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

Main Article Content

พัฒนา พรหมณี
อาภา สาระกูล
มะลิวรรณ กิจวาท

บทคัดย่อ

การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างรูปแบบการผลิตผักปลอดสารเคมีกำจัดศัตรูพืชสำหรับบริโภคในครัวเรือนเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพในพื้นที่แก้มลิง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา การวิจัยนี้ใช้หมู่บ้านเป็นหน่วยวิเคระห์ข้อมูล เจาะจงเลือกหมู่บ้าน หมู่ที่ 5 บ้านมอญ และมีกลุ่มตัวอย่างจำนวน 128 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ ประเด็นและแบบบันทึกการสนทนากลุ่มสำหรับ 1) การวางแผนการดำเนินงาน 2) การปฏิบัติการตามแผนและกิจกรรมการดำเนินงาน 3) การเก็บข้อมูลผลที่เกิดจากการปฏิบัติงาน 4) การประเมินผลลัพธ์การดำเนินงาน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า รูปแบบการผลิตผักปลอดสารเคมีกำจัดศัตรูพืชสำหรับบริโภคในครัวเรือนเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพในพื้นที่แก้มลิง ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การตั้งคณะทำงาน 2) การสำรวจข้อมูล 3) การกำหนดผลลัพธ์ เป้าหมาย วัตถุประสงค์ และวางแผนการดำเนินงาน 4) การดำเนินงานตามแผน 5) การประเมินและสรุปผลการดำเนินงาน ครัวเรือนมีการปลูกและบริโภคผักใช้สารเคมี 70 ครัวเรือน เป็นไปตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ มีการปลูกผักมากกว่า 5 ชนิด ร่วมกันคิดค้นวิธีปลูกผักให้มีกินตลอดปีในพื้นที่แก้มลิง ด้วยการปลูกผักแบบแกล้งผักโดยปลูกในกระถางแบบกลับหัว นำกระถางแขวนบนราวหนีน้ำท่วม ซึ่ง 1 กระถาง สามารถปลูกได้ทั้งด้านบนและด้านล่าง ปลูกได้ด้านละ 2-3 ชนิด เรียนรู้วิธีปรุงดินปลูกผักให้ได้ผลผลิตที่ดี นำผักที่ปลูกมาจัดทำเป็นเมนูอาหารที่ต้องการบริโภคของแต่ละครัวเรือน ส่งผลให้สามารถลดค่าใช้จ่ายในครัวเรือนลงได้ และมีสุขภาพที่ดีขึ้น

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
พรหมณี พ., สาระกูล อ., & กิจวาท ม. . (2025). รูปแบบการผลิตผักปลอดสารเคมีกำจัดศัตรูพืชสำหรับบริโภคในครัวเรือนเพื่อการสร้างเสริมสุขภาพในพื้นที่แก้มลิง อำเภอบางบาล จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารปราชญ์ประชาคม, 3(3), 106–119. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/watmahasawat_jsc/article/view/2022
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมส่งเสริมการเกษตร. (2562). การผลิตพืชผักปลอดภัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

พิกุลทิพย์ ขุนเศรษฐ และสิทธิพรรณ เรือนจันทร์. (2567). การประเมินผลกระทบทางสุขภาพของนโยบายสาธารณะการส่งเสริมการบริโภคผักของชุมชน. วารสารวิจัยและนวัตกรรมทางการพยาบาล, 29(2), 208–223.

วิจิตรา เหลียวตระกูล, วชิรญา เหลียวตระกูล, วรรภา วงศ์แสงธรรม, & รวีวรรณ เดื่อมขันมณี. (2562). พฤติกรรมการผลิตผักและทัศนคติในการผลิตผักปลอดภัยของเกษตรกรในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. แก่นเกษตร, 47(5), 1045–1056.

วีระยุทธ์ ชาตะกาญจน์. (2558). การวิจัยเชิงปฏิบัติการ. วารสารราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 2(1), 29–49.

ศันสนีย์ แก้วดวงเล็ก, นิภา มหารัชพงศ์ และยุวดี รอดจากภัย. (2560). ผลของโปรแกรมการป้องกันอันตรายจากสารเคมีกำจัดศัตรูพืชของผู้จำหน่ายผัก อำเภอเขาชะเมา จังหวัดระยอง. วารสารวิจัยรำไพพรรณี, 11(1), 31–38.

สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2565). พฤติกรรมการกินผักและผลไม้ของคนไทย. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).

สายสมร ศักดิ์คำดวง, สุพจน์ ประไพเพชร, สุดสวาสดิ์ ประไพเพชร, วสันต์ แสงเหลา และไกศิษฏ์ เปลรินทร์. (2565). การวิจัยปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม: แนวทางการประยุกต์ใช้ในสถานศึกษา. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 1(3), 38–52.

Kemmis, S. & McTaggart, R. (1988). The action research planner (3rded.). Deakin University.

Mint, K. (2007). Quality and safety in the fresh produce marketing chain in Myanmar. http://ftp.fao.org/docrep/fao/meeting/011/ag102e/ag102e00.pdf