A Model of Visionary Leadership Based on The Papanikthamprinciples of The Executives of The Demonstration School of Rajabhat University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aims to: 1. study the necessary visionary leadership qualities of administrators at the Demonstration Schools of Rajabhat Universities, 2. develop a model of visionary leadership based on the principles of Papanik Dhamm for administrators at the Demonstration Schools of Rajabhat Universities,3. test the model of visionary leadership based on Papanik Dhamm for administrators at the Demonstration Schools of Rajabhat Universities, and 4. evaluate the model of visionary leadership based on Papanik Dhamm for administrators at the Demonstration Schools of Rajabhat Universities. This study is a mixed-methods research combining both quantitative and qualitative approaches. The sample group consisted of 335 teachers and administrators, as determined using the sample size table of Krejcie and Morgan. The statistical methods used in the quantitative analysis were mean, standard deviation, while the qualitative methods involved 15 key informants and focus group discussions with 9 experts in the field. The research instruments included questionnaires, interview guides, and focus group discussion protocols. The content was synthesized and validated using the triangulation technique. The research findings are as follows: 1) The study of the necessary visionary leadership qualities revealed that the current situation had an average score of 3.83 (moderate level) with a standard deviation of 0.78, while the desired situation had an average score of 4.54 (very high level) with a standard deviation of 0.83. The need for visionary leadership, as measured by the PNImodified index, was 0.186. 2) The development of the model revealed the following components: principles, objectives, systems, mechanisms, supporting activities, methods of implementation, and evaluation criteria for success. The results of testing the model showed an overall average score of 4.17 (high level) with a standard deviation of 0.60. 4) The evaluation of the model revealed the following scores: Usefulness: Feasibility: Appropriateness.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
เฉลิมชัย ศุขไพบูลย์. (2556). ยุทธศาสตร์เชิงรุกเพื่อพัฒนาคุณภาพการบริการของมหาวิทยาลัยราชภัฏ.
วารสาร Veridian E-Journal, 6(2), 681-699.
ชาย โพธิสิตา. (2559). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 7). อมรินทร์พริ้นต์ติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง
จำกัด.
นพรินทร์ สุบินรัตน์ และพิมพ์อร สดเอี่ยม. (2561). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงวิสัยทัศน์ของผู้บริหาร
สถานศึกษากับประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 1. วารสารอินทนิลทักษิณสาร, 13(3), 67-82.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีรียาสาส์น.
ปภัสณุ ปานพรม, วรกฤต เถื่อนช้าง และทะนง ทศไกร. (2566). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงวิสัยทัศน์ของ
ผู้บริหารศูนย์ฝึกอบรมตำรวจ ตามหลักทุติยปาปณิกสูตร. วารสารวิจยวิชาการ, 6(6), 255-266.
พระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยราชภัฏ พ.ศ. 2547. (2547, 14 มิถุนายน). ราชกิจจานุเบกษา.เล่ม 121 ตอน
พิเศษ 23 ก. หน้า 1-24.
พิทยาภรณ์ มานะจุติ. (2557). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลองค์การของมหาวิทยาลัยราชภัฏ. วารสารวิจัยราช
ภัฏเชียงใหม่, 15(1), 85-95.
พิสิษฐ์ พจนจารุวิทย์. (2560). การสร้างแบรนด์องค์กรของมหาวิทยาลัยราชภัฏในประเทศไทย.
วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 7(2), 136-148.
มณีรัตน์ จันทรา, เริงวิชญ์ นิลโคตร และวัยวุฒิ บุญลอย. (2566). ภาวะผู้นำเชิงวิสัยทัศน์ของผู้บริหาร
สถานศึกษาที่ส่งผลต่อคุณธรรมและความโปร่งใสในการดำเนินงานของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจันทบุรี เขต 1. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 10(12), 120-129.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2552). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม (พิมพ์ครั้งที่ 6). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อนัฏติยา ซาระวงศ์, รชฏ สุวรรณกูฏ และทัศนา ประสานตรี. (2561). ภาวะผู้นำทางวิชาการที่ส่งผลต่อการ
พัฒนาองค์การแห่งการเรียนรู้ของผู้บริหารโรงเรียน. วารสารบัณฑิตศึกษา, 15(71), 153-163.
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Sage Publications.
Burns, J. M. (2003). Transforming leadership: A new pursuit of happiness. Grove Press.
Fullan, M. (2001). The new meaning of educational change (3rded.). Teachers College Press.
Kaplan, R. S., & Norton, D. P. (1996). The Balanced Scorecard: Translating Strategy into Action.
Harvard Business Press.
Kotter, J. P. (1996). Leading change. Harvard Business Press.
Kouzes, J. M., & Posner, B. Z. (2012). The leadership challenge: How to make extraordinary
things happen in organizations (5thed.). Jossey-Bass.
Leithwood, K., & Jantzi, D. (2006). Transformational leadership: Its impact on school
conditions and student learning. Educational Administration Quarterly, 42(2), 241-276.
Likert, R. (1967). The method of constructing and attitude scale, in attitude theory and
measurement. Wiley & Son.
Nilkote, R., Watana, S., Suyajai, P., & Raksat, S. (2025). An integration of the buddha’s
teaching with volunteer network’s community welfare of wat bang chang nuea, sampran district, nakhon pathom province, thailand. Journal of Buddhist Anthropology, 10(1), 59–68.
Northouse, P. G. (2018). Leadership: Theory and practice (8thed.). Sage Publications.
Sashkin, M. (2004). Transformational leadership approaches: A review and synthesis. In The
Nature of Leadership (pp. 171-197). Sage Publications.
Singsorn, N. ., Sukpom , T., Nilkote, R., Rueangsri , W., & Papan, N. (2023). Community-based
lifelong learning according to the buddhist way: A case study of wat pa lelaik worawihan, mueang district, suphanburi province. Journal of Buddhist Anthropology, 8(4), 315–325.
