Teachers’ supervision approaches to enhance entrepreneur competencies of students under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok 2
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were 1) assess the priority needs and 2) study the teachers’ supervision approaches to enhance entrepreneur competencies of students under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok 2. The research was conducted in two phases. Phase 1 involved studying the priority needs. The sample group consisted of 420 participants, comprising school administrators, educational supervisors, and teachers, selected via stratified random sampling. The research instrument was a questionnaire.
Data were analyzed using mean, standard deviation, and the Modified Priority Needs Index (PNImodified). Phase 2 involved studying the supervision approaches through in-depth interviews with seven experts, selected by purposive sampling. Data were analyzed using content analysis. The results revealed that:
1) The priority needs for the teachers’ supervision to enhance entrepreneur competencies of students under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok 2, ranked from highest to lowest, were: (1) Curriculum Development, (2) Measurement and Evaluation, (3) Media, Innovation and Technology for Learning, and (4) Instructional Management, respectively.
2) Approaches for the Teachers’ supervision to enhance entrepreneur competencies of students under the Secondary Educational Service Area Office Bangkok 2 consisted of
4 main approaches, 12 sub-approaches, and 45 operational guidelines. These comprised: 1) Curriculum Development 3 sub-approaches, 13 operational guidelines; 2) Measurement and Evaluation 3 sub-approaches, 12 operational guidelines; 3) Media, Innovation, and Technology for Learning 3 sub-approaches, 11 operational guidelines; and 4) Instructional Management 3 sub-approaches, 9 operational guidelines.
Article Details
References
ถวิกา เมฆอัคกรณ์ และนารท ศรีละโพธิ์. (2564). การพัฒนาตัวชี้วัดสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการสำหรับผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและระดับอุดมศึกษา. รายงานการวิจัย: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นัศรีน อารยสมัย. (2562). การพัฒนากิจกรรมสตาร์ทอัพด้วยการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างความเป็นผู้ประกอบการ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนตรังรังสฤษฎ์ จังหวัดตรัง. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์. 34(3), 142–153.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปรีชา ศรีสุพัฒน์. (2565). การพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน: ทักษะอาชีพและการเป็นผู้ประกอบการ. วารสาร มจร เลย ปริทัศน์. 3(1), 114-122.
พงษ์ธร แก้วยองผาง. (2565). กลยุทธ์การบริหารเพื่อส่งเสริมทักษะการเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนโรงเรียนในเครือมูลนิธิเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 19(1), 141–152.
พิบูล ทีปะปาล และธนวัฒน์ ทีปะปาล. (2552). การเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship). อมรการพิมพ์.
ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร. (2564). การศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship Education). คณะศึกษาศาสตร์: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เรวัฒน์ พรหมสะโร. (2568). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการตามหลักอิทธิบาท 4 เพื่อส่งเสริมนักเรียนให้มีทักษะการเป็นผู้ประกอบการของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์. 10(2), 549–561.
ศศิกิติยา เทพเสนา. (2566). ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดทักษะการเป็นผู้ประกอบการนวัตกรรม. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. 10(1), 147-159.
ศิรประภา สุระมาตย์. (2568). การพัฒนากิจกรรมการเรียนด้วยโครงงานเป็นฐานร่วมกับเครื่องมือการเรียนรู้ดิจิทัล เพื่อส่งเสริมทักษะความเป็นผู้ประกอบการ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารการศึกษาและนวัตกรรม. 27(1), 260-275.
สถาพร สมอุทัย. (2565). “การนิเทศการศึกษา” หนึ่งตัวช่วยในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. The Journal of Research and Academics. 5(3), 275-288.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. (2568). แผนปฏิบัติการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship Education). พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). กรอบสมรรถนะหลักของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 2580 (ฉบับประกาศราชกิจจานุเบกษา). สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุทิศา เสาวกุล. (2562). การพัฒนากิจกรรมความเป็นผู้ประกอบการในรายวิชางานอาชีพ โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบโครงงาน สำหรับนักเรียนขั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนวัดสุทธิวราราม กรุงเทพมหานคร. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์. 34(3), 71-78.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Li, J., He, Y., & Wei, J. (2020). Exploring factors link to teachers' competencies in entrepreneurship education. Frontiers in Psychology. 11, 563381.
McClelland, D. C. (1999). Identifying competencies with behavioral-event interviews. Psychological Science. 9(5).
Mphahlele, P., & Ramphoka, A. (2025). Teachers’ attitudes and challenges towards the implementation of entrepreneurship education in Limpopo primary and high schools. South African Journal of Education. 45(1), 2029.
Popovici, A. M. (2025). Teachers’ practices in developing entrepreneurial competence for innovative quality education. European Journal of Investigation in Health, Psychology and Education. 15(6), 104.
Virtanen, S. S., & Tynjälä, P. (2022). Entrepreneurship as a neglected pitfall in future Finnish teachers' readiness to teach 21st century competencies and financial literacy: Expectancies, values, and capability. Education Sciences. 12(7), 463.
