Creative Information Design Based on Community Identity for Ban Nong Wai Homestays Promotion
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article to investigate and synthesize the community identity of Ban Nong Wai through a participatory process, and to develop a community-identity-based creative media framework for effectively promoting the image of Ban Nong Wai Homestays. A total of 40 participants were purposively selected, and data were collected through in-depth interviews, focus group discussions, and field observations within the framework of Participatory Action Research (PAR).
The findings revealed three core identity components of the community: a simple agricultural lifestyle, the tranquility of the rural environment, and the distinctive ecological value of the “fireflies at Nong Khai Nok.” These identities were synthesized into concepts for designing five types of creative media: a logo, tourism map, mascot, promotional video, and Facebook page.
The participatory process enhanced the accuracy of content, enabled contextually grounded interpretation of community identity, and fostered a stronger sense of local pride. The quality assessment by experts indicated a very high level of media quality (𝑥̄ = 4.69), while user satisfaction was rated at the highest level (𝑥̄ = 4.64). These results demonstrate that the developed media effectively communicate the community’s identity and offer practical value for tourism promotion.
Article Details
References
เขมขนิษฐ์ แสนยะนันท์, ธนะ นันทิสุทธิ์การนฤนัย และ วันชัย รัตนวงษ์. (2562). ความสำเร็จอย่างยั่งยืนของโฮมสเตย์จากมุมมองผู้นำชุมชนโฮมสเตย์ 4 ภูมิภาคของไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 39(4), 89-114.
จิราภรณ์ พรหมเทพ และ ดุษฎี ช่วยสุข. (2565). ศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงอาหารชุมชนอาจสามารถ จังหวัดนครพนม. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย. 17(59), 30–41.
จุติพร ปริญโญกุล. (2568). การรับรู้อัตลักษณ์ชุมชนและกลยุทธ์การประชาสัมพันธ์เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวของอำเภอบ้านไร่ จังหวัดอุทัยธานี. วารสารการประชาสัมพันธ์และการโฆษณา. 18(1), 106–127.
ณัฐวัฒน์ จิตศีล. (2566). แนวทางการพัฒนารูปแบบโฮมสเตย์ที่สะท้อนอัตลักษณ์ชุมชน: กรณีศึกษาชุมชนบ้านส้มกบ อำเภอชื่นชม จังหวัดมหาสารคาม. วารสารสถาปัตยกรรม การออกแบบและการก่อสร้าง. 5(3), 30–43.
ล้วน สายยศ และ อังคณา สายยศ. (2538). เทคนิคการวิจัยทางการศึกษา. สุวีริยาสาส์น.
วรรณลักษณ์ เมียดขุนทด และคณะ. (2566). การออกแบบสื่อประชาสัมพันธ์ส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษาพื้นที่ ต. นกออก อ. ปักธงชัย จ. นครราชสีมา. วารสารสถาปัตยกรรม การออกแบบและการก่อสร้าง. 5(2), 1-15.
เศกสรรค์ วรรณพงษ์ และคณะ. (2566). นวัตกรรมการสื่อสารเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชน: กรณีศึกษาการใช้สื่อดิจิทัลของชุมชนท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารสหวิทยาการศึกษาและพัฒนาสังคม. 6(3), 195–212.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). รายงานการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
อภิชิต ทองแท้ และคณะ. (2568). การพัฒนาสื่อดิจิทัลโดยใช้อัตลักษณ์ชุมชนเป็นฐานเพื่อประชาสัมพันธ์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมชุมชนบ้านโชค จังหวัดสุรินทร์. วารสารคอมพิวเตอร์และเทคโนโลยีสร้างสรรค์. 3(2), 185–200.
อัญชลี ศรีเกตุ. (2565). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนสู่วิถีที่ยั่งยืน. วารสารวิจัยมหาวิทยาลัยเวสเทิร์น มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 8(2), 270–279.
อิสรา เสยานนท์. (2553). การสร้างมูลค่าการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของธุรกิจโฮมสเตย์: กรณีศึกษาโฮมสเตย์บริเวณตลาดน้ำอัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. 30(4), 77-96.
ASEAN. (2016). ASEAN community-based tourism standard. ASEAN Secretariat.
Best, J. W. (1977). Research in education. Prentice-Hall.
Binkhorst, E., & Dekker, T. (2009). Agenda for co-creation tourism experience research. Journal of Hospitality Marketing & Management. 18(2–3), 311–327.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education. Greenwood Press.
Creswell, J. W. (2018). Research design: Qualitative, quantitative, and mixed methods approaches. 5th ed.. SAGE Publications.
Denzin, N. K. (1978). The research act: A theoretical introduction to sociological methods. 2nd ed.. McGraw-Hill.
Goodwin, H. (2019). Responsible tourism: Using tourism for sustainable development. Goodfellow Publishers.
Guest, G., et al. (2006). How many interviews are enough? Field Methods. 18(1), 59–82.
Horn, R. E. (2000). Information design: Emergence of a new profession. In R. Jacobson (Ed.), Information design. MIT Press.
Howkins, J. (2021). The creative economy: How people make money from ideas (Updated ed.). Penguin.
Kanoksilapatham, B., et al. (2023).Tourist attraction-based cultural identity and local participation propelling sustainable cultural tourism in northern Thailand. Humanities, Arts and Social Sciences Studies. 23(3), 478–490.
Kostelnick, C., & Roberts, D. (2010). Designing visual language: Strategies for professional communicators. 2nd ed.. Allyn & Bacon.
Kotler, P., et al. (2021). Marketing 5.0: Technology for humanity. Wiley.
Likert, R. (1932). A technique for the measurement of attitudes. Archives of Psychology. 22(140), 1–55.
Norman, D. A. (2013). The design of everyday things (Revised and expanded ed.). Basic Books.
Nunnally, J. C. (1978). Psychometric theory. 2nd ed.. McGraw-Hill.
Patton, M. Q. (2015). Qualitative research & evaluation methods. 4th ed.. SAGE Publications.
Ramkissoon, H., & Khan, A. (2022). Planning Sustainable Community-Based Tourism in the Context of Thailand: Community, Development, and the Foresight Tools. Sustainability. 14(11), 6614.
Reason, P., & Bradbury, H. (2008). The SAGE handbook of action research: Participative inquiry and practice. SAGE Publications.
Richards, G. (2021). Cultural tourism: A review of recent research. Annals of Tourism Research. 87(1), 103141.
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism. Annals of Tourism Research. 27(4), 1049–1066.
Sanders, E. B.-N., & Stappers, P. J. (2008). Co-creation and the new landscapes of design. CoDesign. 4(1), 5–18.
Servaes, J. (2008). Communication for development and social change. SAGE Publications.
Suansri, P. (2020). Community-based tourism: A tool for sustainable development. Community Development Institute.
UNESCO. (2013). Creative economy report 2013: Widening local development pathways. UNESCO Publishing.
UNWTO. (2022). Sustainable development of tourism: A framework for action. United Nations World Tourism Organization.
