Educational Institution Administration Affecting the Success of Becoming a Sufficiency Educational Institution of Schools under Local Administrative Organizations, Songkhla Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aims to 1) study the level of administrative work and the level of success in becoming a Sufficiency Economy School in schools under the jurisdiction of local administrative organizations in Songkhla Province; 2) study the relationship between administrative work and the success in becoming a Sufficiency Economy School in schools under the jurisdiction of local administrative organizations in Songkhla Province; 3) study the administrative work that affects the success in becoming a Sufficiency Economy School in schools under the jurisdiction of local administrative organizations in Songkhla Province; and 4) study the management guidelines for achieving success in becoming a Sufficiency Economy School in schools under the jurisdiction of local administrative organizations. This is a quantitative and qualitative research study. The sample group consisted of 300 administrators and teachers. The research instruments were questionnaires and interviews. The questionnaires had a reliability coefficient of .959. The statistical methods used were percentage, mean, standard deviation, correlation coefficient, and stepwise multiple regression analysis.
The research results revealed that: 1) The level of administration and success of becoming a sufficiency educational institution of schools under Local Administrative Organizations, Songkhla Province, found that the level of administration of becoming a sufficiency educational institution, overall was at a high level. ( = 4.24). 2) The relationship between administration and the success of becoming a sufficiency educational institution of schools under Local Administrative Organizations, Songkhla Province, found that there was a positive relationship statistically significant at the .01 level. 3) The administration affecting the success of becoming a sufficiency educational institution of schools under Local Administrative Organizations, Songkhla Province, three showed statistically significant differences at the .01 level and one showed a statistically significant difference at the .05 level. 4) The administration guidelines for the success of becoming a sufficiency educational institution found that an educational institution had a budget plan that was consistent with available resources and used the resources efficiently for example, etc.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). แนวทางการนําปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปจัดการศึกษาในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
ฐาปณิตา สว่างศรี. (2565). แนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาร้อยเอ็ด. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารจัดการการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ณิปุณมา ล้อมไร่และพรศิริมา บูรณะพันธุ์. (2566). การบริหารสถานศึกษาตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงของโรงเรียนมัธยมศึกษาในอำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม. วารสารสิรินธรปริทรรศน์. 24(1), 1-60.
เดชา ปุญญบาล. (2560). 9 ตามรอยพระบาท ศาสตร์พระราชา. Journal of the Association of Researchers. 22(2), 13-20.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). หลักการวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร: สุวิริยาสาส์น.
บรรจบ บุญจันทร์. (2556). การบริหารสถาบันเพื่อความเป็นเลิศ. มหาสารคาม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ปรียานุช ธรรมปิยา. (2555). วิกฤติเศรษฐกิจ 2540 กับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สถานศึกษาพอเพียง มูลนิธิยุวสถิรคุณ.
ปทุมไฉไล สิงหนาท. (2558). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการบริหารจัดการสถานศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงของสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. เรียกใช้เมื่อ 20 มีนาคม 2560 จาก http://backoffice.thaiedresearch.org/uploads/public/32581d95fbf55cc59382bec94a52e524.pdf.
ปรียาดา สุขสว่าง. (2557). การบริหารจัดการการเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 25. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2557). เติบโตเต็มศักยภาพสู่ศตวรรษที่ 21 ของการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนธิชา วงวิภาค. (2559). แนวทางการบริหารสถานศึกษาพอเพียงของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครสวรรค์ เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สุนทร จงเพียร. (2556). การบริหารสถานศึกษาพอเพียงในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาบุรีรัมย์ เขต 4. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
สฎายุ ธีระวณิชตระกูล. (2560). แรงจูงใจของครูที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18. วารสารศึกษาศาสตร์. 28(2), 267-283.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2550). ข้าแผ่นดินสอนลูก. กรุงเทพมหานคร: มติชน.
สุนทร โคตรบรรเทา. (2554). หลักการบริหารและทฤษฎีการบริหารการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพมหานคร: ปัญญาชน.
Bandura, A. (1977). ประสิทธิผลในตนเอง: สู่ทฤษฎีการรวมตัวของการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมPsychological Review. 84(2), 191–215.
Bonwell, C. C., & Eison, J. A. (1991). Active Learning: Creating Excitement in the Classroom. ASHE-ERIC Higher Education Report, Washington DC: School of Education and Human Development. George Washington University.
Cousins, J. B., & Earl, L. M. (1992). The case for participatory evaluation. Educational Evaluation and Policy Analysis. 14(4), 397–418.
DuFour, R. (2004). What Is a “Professional Learning Community”? Educational Leadership. 61, 6-11.
Epstein, J. L. (2011). School, Family, and Community Partnerships: Preparing Educators and Improving Schools. 2nd ed.. Philadelphia, PA: Westview Press.
Kolb, DA (1984). การเรียนรู้เชิงประสบการณ์: ประสบการณ์เป็นแหล่งที่มาของการเรียนรู้และการพัฒนา Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall. http://academic.regis.edu/ed205/Kolb.pdf.
Patton, M. Q. (2010). Developmental evaluation: Applying complexity concepts to enhance innovation and use. New York: Guilford Press.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago: University of Chicago Press.
