An Appllication of Aparihaniyadhamma for The Local Administration, Mueang Sakon Nakhon District, Sakon Nakhon Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This thesis has the following objectives: 1) to study the local administration of Mueang Sakon Nakhon District, Sakon Nakhon Province, 2) to study the principle of Aparihaniyadhamma in Theravada Buddhism, 3) to analyze the application of the principle of Aparihaniyadhamma in the local administration of Mueang Sakon Nakhon District, Sakon Nakhon Province. This is a qualitative research using document analysis (Qualitative by Document Analysis Research) and in-dept interviews. The target group consisted of 25 people. The research instrument was an interview form. Data was analyzed using descriptive analysis. The research results found that: The application of the principle of Aparihaniyadhamma in the local administration of Mueang Sakon Nakhon District, Sakon Nakhon Province can be assessed as follows: The application of the principle of Aparihaniyadhamma in the local administration of Mueang Sakon Nakhon District is effective. Guidelines for applying the principle of Aparihaniyadhamma in the local administration of the Sakon Nakhon District are: 1) there should be meetings to listen to opinions from all sectors, 2) everyone should attend meetings in unison, 3) principles and rules must be seriously adhered to and followed, 4) emphasis must be placed on the participation of all parties in local development, 5) Members should respect each other and 6) respect for various places should be promoted.
Article Details
References
กรมการศาสนา. (2525). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับหลวง. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา.
กิตติกาญจน์ หาญกุล. (2558). กระบวนการสร้างคนรุ่นใหม่เพื่อการเปลี่ยนแปลงสังคมในศตวรรษที่ 21. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 41(2), 59-75.
ธงชัย สิงอุดม. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการปกครองท้องถิ่นตามหลักอปริหานิยธรรม. วารสาร มจร. เลย ปริทัศน์. 1(2), 81-92.
นรี ภวกานตานันท์. (2538). การเมืองการปกครองในแนวพุทธศาสนา: ศึกษาจากนักคิดและพระไตรปิฎก. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประยงค์ พรมมา. (2557). การบริหารงานตามหลักอปริหานิยธรรมขององค์การบริหารส่วนจังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระปลัดสุรพงษ์ ฐิตญาโณ (แก้วกอ). (2555). การศึกษาวิเคราะห์การบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นตามหลักอปริหานิยธรรม: กรณีศึกษาเทศบาลตำบลขามใหญ่ อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสงวน สีละวงศ์. (2564). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรมของศูนย์ส่งเสริมศิลปาชีพบ้านกุดนาขาม อำเภอเจริญศิลป์ จังหวัดสกลนคร. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์. 8(1), 201-213.
พระราชญาณวิสิฐ. (2552). หลักธรรมาภิบาลและประมุขศิลป์: คุณลักษณะความเป็นผู้นำที่ดี. พิมพ์ครั้งที่ 6. ปทุมธานี: มูลนิธิพุทธภาวนาวิชาธรรมกาย.
ไพฑูรย์ นูมหันต์. (2555). การประยุกต์ใช้หลักอปริหานิยธรรมในการเมืองการปกครองไทย: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลแช่ช้าง อำเภอสันกำแพง จังหวัดเชียงใหม่. รายงานการศึกษาอิสระ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ภวัต มิสดีย์. (2563). การศึกษาความต้องการจำเป็นในการเสริมสร้างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารระดับต้น. มนุษยสังคมสาร. 18(1), 51-67.
รัชฎา โชตะชะมา และคณะ. (2566). การใช้หลักอปริหานิยธรรมต่อการบริหารงานของเทศบาลเมืองม่วงงาม อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการปกครอง. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหามกุฎราชวิทยาลัย.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2546). ประชาธิปไตยและการปฏิรูปการเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: เจ้าพระยาระบบการพิมพ์.
สุขุม นวลสกุล และวิศิษฐ์ ทวีเศรษฐ. (2523). การเมืองและการปกครองประเทศไทย. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชวนพิมพ์.
เสนอ อัศวมันตา. (2557). รูปแบบการบริหารจัดการตามหลักอปริหานิยธรรมขององค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิควิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
