A Study on the Development of Digital Competency among School Administrators under the Phitsanulok Primary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article aimed to examine the digital competency of school administrators under the jurisdiction of the Phitsanulok Primary Educational Service Area Office. The study employed a quantitative research methodology. The sample consisted of 191 school administrators from the Phitsanulok Primary Educational Service Area in the academic year 2024. The sample size was determined using Krejcie and Morgan's table, and a stratified random sampling technique was applied, proportionate to the number of administrators in each stratum. The research instrument was a digital competency questionnaire designed specifically for school administrators under the Phitsanulok Primary Educational Service Area Office. Index of item objective congruence (IOC) ranged between 0.80 and 1.00, and the overall reliability coefficient was .964. Data were analyzed using basic descriptive statistics, including mean and standard deviation.
The overall digital competency of school administrators under the Phitsanulok Primary Educational Service Area Office was at a high level. ( = 4.18) Ranked by mean score from highest to lowest, the top-ranked dimension was critical and ethical use of digital technology ( = 4.44), followed by digital usage ( = 4.19), digital understanding ( = 4.12), and digital media production ( = 4.12), respectively. The lowest mean score, although still at a high level, was in the area of digital communication ( = 4.07) , respectively.
Article Details
References
กรณิการ์ สุขบัว. (2566). แนวทางการเสริมสร้างภาวะผู้นําดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
กิตติพศ โกนสันเทียะ. (2565). การประเมินความต้องการจําเป็นในการพัฒนาสมรรถนะดิจิทัลของครูวิทยาศาสตร์ระดับชั้นมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาสระบุรี. วารสารราชนครินทร์. 19(1), 9-16
จิณณวัตร ปะโคทัง. (2561). ภาวะผู้นำยุคดิจิทัลสำหรับผู้บริหารสถานศึกษามืออาชีพ. อุบลราชธานี: ศิริธรรม ออฟเซ็ท.
จุฬารัตน์ บุษบงก์. (2566) สมรรถนะดิจิทัล: ทักษะเพื่อการเรียนรู้อย่างยั่งยืนตามเป้าหมายของการประชุมเอเปคด้านการศึกษา 2022. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. 18(24), 70-85.
ทวีชัย เกียรติสกุลศรี. (2565). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดอุดรธานี. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์. 7(1), 587-598.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: สุรีวิยาสาส์น.
ปุณณิฐฐา มาเชค.(2565). การบริหารองค์กรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. ภาควิชาการบริหารการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภานุเดช แสงลุน และชยากานต์ เรืองสุวรรณ. (2564). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 5. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 11(41), 182.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). กรอบสมรรถนะด้านดิจิทัลสำหรับพลเมืองไทย. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). สภาวะการศึกษาไทย 2561/2562 การปฏิรูปการศึกษาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: บริษัทภาพพิมพ์ จำกัด
สุนันทนา กุศลประเสริฐ. (2565). การวิเคราะห์องค์ประกอบสมรรถนะดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษาจังหวัดพิษณุโลก. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อลงกต สุทธการ. (2564). แนวทางการส่งเสริมการรู้ดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาน่าน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
