Creative Leadership of Administrators Affecting the Effectiveness of Educational Institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to achieve the following objectives: 1) to study the level of creative leadership among administrators of educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office; 2) to investigate the level of effectiveness of educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office; 3) to examine the relationship between the creative leadership of administrators and the effectiveness of educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office; and 4) to explore how creative leadership among administrators affects the effectiveness of educational institutions under under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office. The sample for this research consisted of teachers from educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office. The sample group for this study consisted of 129 teachers from schools under the Phatthalung Secondary Educational Service Area Office. The sample size was determined using the G*Power program. The statistical methods used for data analysis included frequency distribution, percentage, mean, standard deviation, Pearson's correlation coefficient, and stepwise multiple regression analysis.
The research findings revealed that: 1) The overall level of creative leadership among administrators of educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office was high. 2) The overall effectiveness of educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area Office was also high. 3) There was a significant positive correlation between creative leadership and the effectiveness of educational institutions, with a correlation coefficient (r) of .870 at a significance level of .01. 4) The aspects of creative leadership that significantly affected the effectiveness included problem-solving ability and vision. Together, these two aspects could predict 77.40% of the effectiveness of educational institutions under Phatthalung Secondary Educational Service Area at a significance level of .01.
Article Details
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542 และที่แก้ไข
เพิ่มเติม (ฉบับที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สยามสปอร์ต ซินดิเคท.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2550). หลักสูตรพัฒนาผู้นำการเปลี่ยนแปลงเพื่อรองรับการกระจายอำนาจ
สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
ขวัญฤทัย ภู่สาระ. (2562). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษากับ
ประสิทธิผลสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
จตุรภัทร ประทุม. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขต พื้นที่การศึกษา
มัธยมศึกษา เขต 27. วิทยานิพนธ์การบริหารการศุกษา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ณัฐภรณ์ แสงกล้า. (2564). การศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนประชาอุทิศ (จันทาบอนุสรณ์) สำนักงานเขตดอนเมือง กรุงเทพมหานคร.กรุงเทพมหานคร: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
ณัฏฐณิชา พลศรีดา (2564). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของหัวหน้าศูนย์พัฒนาเด็กเล็กที่ส่งผลต่อ
ประสิทธิผลการดำเนินงานศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก ในจังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์ ปริญญา
ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
นิภาพร จันทรจิตร และภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2564). ความคิดเห็นของครูที่มีต่อภาวะผู้นำเชิง
สร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษา สำนักงานเขตดินแดง-ห้วยขวาง สังกัดกรุงเทพมหานคร. บทความวิจัย. มหาวิทยาลัยรามคำแหง. กรุงเทพมหานคร.
บุศรา ปุณริบูรณ์. (2563). องค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของ
สถานศึกษามัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 21. วิทยานิพนธ์
ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สกลนคร.
ปิยะณัฐ หมื่นวงศ์. (2565). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษากับ
การบริหารงานวิชาการของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่ การศึกษาประถมศึกษาพัทลุง
เขต 2. สารนิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัย
หาดใหญ่. สงขลา.
วัลลภ เจียรวนนท์. (2554). (ออนไลน์). เปิดโลก “การศึกษาเด็กไทย”ในพื้นที่ห่างไกล โรงเรียนเจียรวนนท์อุทิศ
สร้างเสริมความรู้คู่เทคโนโลยี สร้างเสริมความรู้คู่เทคโนโลยี.สืบค้นเมื่อ 9 สิงหาคม 2560, จากข่าว
การศึกษา เว็บไซต์:http://www.cpall.co.th./CSR-Center/csr-news/ข่าวการศึกษา/1
ศมพรัตว์ เจ๊ะบ่าว. (2565). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียน
เอกชนในระบบสังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชนจังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร
มหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
เสรี ภักดี. (2564). กระบวนการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลสถานศึกษาสังกัด
อาชีวศึกษาจังหวัดยะลา. วิทยานิพนธ์ หลักสูตรครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหาร
การศึกษาบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
สมจิตร ชูศรีวาส. (2562). ศึกษาภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผล
ของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาฬสินธุ์ เขต 1. บทความวิจัย
สาขาวิชาพื้นฐานและการบริหารการศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
สํานักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพัทลุง. (2566). ข้อมูลพื้นฐานโรงเรียน สังกัด สพม.พัทลุง ค้นเมื่อ
มิถุนายน 2567, จาก https://seapt.go.th.
อารบี ทองศรีนุ่น. (2565). ภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร ส่งผลต่อประสิทธิผลสถานศึกษา
สังกัดสำนักงานการศึกษาเอกชน จังหวัดนครศรีธรรมราช. สารนิพนธ์ ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต
สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
Hoy, W.K. and Cecil G Miskel. (2001). Educational Administration. Theory Research and
Practice (4th ed). New York: Harper Collins.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper Collins
Publishers.
Faul, F., Erdfelder, E., & Buchner, A. (2007). G*Power 3: A flexible statistical power Analysis
program for the social, behavioral and biomedical sciences. Behavioral Research
Method. 39(2), 175-191.
