The personality development of good quality through Bhàvanà 4
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to The personality development of good quality through Bhàvanà 4, Buddhist personality meaned a personality that was specific to a person who exhibited behavior those were honest physical, speech, and conscience, or behavior those were dishonest physical, speech, and conscience that existed within the mind. and manifested physically according to the motivation or impulse from within the mind Outward personality refered to the personality that is expres physically and verbally and internal personality refered to the personality that existed within the mind or character Personality development in Buddhism Is to improve the internal personality to promote a better external personality. and focusing on improving internal personality Personality development according to Buddhist concepts was to improve the personality and personality that appears externally and internally to change. transformed in the desired way.
Article Details
References
กวี วงศ์พุฒ. (2537). การพัฒนาบุคลิกภาพ. กรุงเทพมหานคร: บริษัทเอเชียแปซิฟิคพริ้นติ้ง.
กันยา สุวรรณแสง. (2533). การพัฒนาบุคลิกภาพ, กรุงเทพมหานคร: เจริญรัตน์การพิมพ์.
เดโช สวนานนท์. (2518). จิตวิทยาสังคม. กรุงเทพมหานคร : โพธิ์สามต้นการพิมพ์.
ณรงค์ เส็งประชา. (2538). มนุษย์กับสังคม. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
นันทิมา นาคาพงศ์. (2559). การสร้างและพัฒนาแบบวัดบุคลิกภาพห้าองค์ประกอบหลักสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษา. สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน).
นางสาวริญญารัตน์ วรจินตนาลักษณ์. (2562). ศึกษาสุขภาวะยุคไทยแลนด์ 4.0 ตามหลักภาวนา 4 ของนิสิต มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
นิพนธ์ คันธเสวี. (2526). คุณภาพชีวิตในการศึกษาและวัฒนธรรม. ประมวลบทความทางวิชาการ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ประชาชน จำกัด.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2538). พจนานุกรมพุทธศาสน์ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาสุทิตย อาภากโร. (2558). การสร้างและพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชนตามหลักคำสอนของพระพุทธศาสนา. งานวิจัยสถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิชญรัชต์ บุญช่วย. (2549). การศึกษากระบวนการสร้างภาวนา 4 โดยใช้หลักไตรสิกขา. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2544). ธรรมทัศน์ของพุทธทาส อยู่อย่างพุทธ, กรุงเทพมหานคร: สุขภาพใจ.
มั่นเกียรติ โกศลนิรัติวงษ์. (2541). พุทธธรรม: เทคนิคในการให้คำปรึกษา.กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
มุกดา ศรียงค์. (2534). บุคลิกภาพสมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ยงยุทธ เกษสาคร. (2541). ภาวะผู้นำและการจูงใจ. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์เอกสารและตำราสถาบันราชภัฎสวนดุสิต.
วรพล พรหมิกบุตร. (2531). สังคมวิทยาจุลภาค. กรุงเทพมหานคร: วิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
ศรีเรือน แก้วกังวาน. (2539). ทฤษฎีการพัฒนาบุคลิกภาพ. กรุงเทพมหานคร: เรือนแก้วการพิมพ์.
สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2543). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย)
Barbara, Engler. (1985). Personality : Theories. Boston: Houghton Mifflin Company.
Encyclopaedia Britannica. (1959). London: Encyclopaedia Britannica. Ltd. London, vols 17.
Ernest, R. Hilgard. (1965). Introduction to Psychology. New York: Harcourt Brace and World Inc..
