การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ RASAE Model เพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดวิเคราะห์ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนทีโอเอวิทยา (เทศบาล 1 วัดคำสายทอง) เทศบาลเมืองมุกดาหาร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ RASAE Model เพื่อส่งเสริมความสามารถในการคิดวิเคราะห์สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนทีโอเอวิทยา (เทศบาล 1 วัดคำสายทอง) เทศบาลเมืองมุกดาหาร ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ 80/80 (2) ศึกษาประสิทธิผลของรูปแบบการจัดการเรียนรู้ เปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนและหลังการใช้รูปแบบ รวมทั้งศึกษาความพึงพอใจของนักเรียน และ (3) ขยายผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/3 จำนวน 35 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ แบบสอบถามสภาพปัจจุบันและสภาพที่คาดหวังเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ระหว่าง 0.80–1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.89 แบบประเมินความพึงพอใจ และแผนการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิติทดสอบที แบบกลุ่มตัวอย่างที่สัมพันธ์กัน
ผลการวิจัยพบว่า (1) รูปแบบการจัดการเรียนรู้ RASAE Model ที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 ขั้นตอน ได้แก่ ขั้นทบทวนความรู้เดิม (Reviewing: R) ขั้นร่วมกันคิดวิเคราะห์ (Analyzing: A) ขั้นแลกเปลี่ยนเรียนรู้ (Sharing: S) ขั้นประยุกต์ใช้ (Applying: A) และขั้นประเมินผล (Evaluating: E) ประสิทธิภาพเท่ากับ 82.60/81.58 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ 80/80 (2) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และความพึงพอใจของนักเรียนโดยรวมอยู่ในระดับมาก (3) การขยายผลการใช้รูปแบบ พบว่า รูปแบบมีประสิทธิภาพเท่ากับ 82.95/81.90 เป็นไปตามเกณฑ์ 80/80 ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการคิดวิเคราะห์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ความพึงพอใจโดยรวมอยู่ในระดับมาก และเมื่อเปรียบเทียบความสามารถในการคิดวิเคราะห์ระหว่างกลุ่มตัวอย่างกับกลุ่มขยายผลพบว่าไม่แตกต่างกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
ดรุณนภา นาชัยฤทธิ์. (2557). การพัฒนาความสามารถด้านการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารศึกษาศาสตร์. 11(2), 1–15.
ทิศนา แขมมณี. (2564). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. พิมพ์ครั้งที่ 24. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2564). การเรียนรู้สู่การเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยาม กัมมาจล.
วิจารณ์ พานิช. (2565). การเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) เพื่อพัฒนาทักษะแห่งศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
สุพัตรา ธรรมวงศ์. (2563). ผลของการจัดการเรียนรู้แบบเน้นการคิดวิเคราะห์ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนระดับประถมศึกษา. วารสารวิจัยทางการศึกษา. 15(2), 45–58.
สุมน อมรวิวัฒน์. (2565). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกเพื่อเสริมสร้างทักษะการคิดขั้นสูงของผู้เรียนระดับประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์. 33(2), 45–60.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
Bloom, B. S. (1956). Taxonomy of educational objectives: The classification of educational goals. Handbook I: Cognitive domain. David McKay.
Bruner, J. (1963). The Process of Education. New York : Alfred A. Knopt.
OECD. (2023). PISA 2022 results (Volume I): The state of learning and equity in education. OECD Publishing.
Piaget, J. (1971). Psychology and pedagogy. Viking Press.
UNESCO. (2021). Reimagining our futures together: A new social contract for education. UNESCO Publishing.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The development of higher psychological processes. Harvard University Press.
