การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยตามแนวคิดสืบเสาะเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์และการรู้เท่าทันสื่อ นักเรียนระดับมัธยมศึกษาปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความต้องการจำเป็นในการพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยตามแนวคิดสืบเสาะเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์และการรู้เท่าทันสื่อของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนเทศบาลวัดเขียน สังกัดเทศบาลนครพระนครศรีอยุธยา (2) พัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยตามแนวคิดดังกล่าว และ (3) ศึกษาผลการทดลองใช้รูปแบบที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนเทศบาลวัดเขียน จำนวน 33 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถามความต้องการจำเป็น ซึ่งเป็นแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าดัชนีความสอดคล้อง (IOC) ระหว่าง 0.80–1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ 0.91 นอกจากนี้ยังมีแบบประเมินความเหมาะสมของรูปแบบ แบบสอบถามความพึงพอใจ คู่มือการใช้รูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทย และแผนการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิติทีแบบกลุ่มตัวอย่างที่สัมพันธ์กัน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ความต้องการจำเป็นในการพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยตามแนวคิดสืบเสาะเป็นฐานเพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์และการรู้เท่าทันสื่อ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด 2) ความเหมาะสมของการพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยตามแนวคิดสืบเสาะเป็นฐานเพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์และการรู้เท่าทันสื่อ อยู่ในระดับมากที่สุด 3) ผลการทดลองใช้รูปแบบการเรียนการสอนภาษาไทยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฤษณา วงศ์คำ. (2565). การพัฒนาทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณผ่านการวิเคราะห์สื่อออนไลน์ของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. 19(3), 101–118.
กุลธิดา ท้วมสุข. (2561). การพัฒนาทักษะการรู้เท่าทันสื่อของนักเรียนระดับมัธยมศึกษา. วารสารนิเทศศาสตร์. 36(2), 45–62.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยสำหรับครู. พิมพ์ครั้งที่ 9. กรุงเทพมหานคร: สุวิริยาสาส์น
ปิยะนันท์ ธรรมวิจิตร. (2563). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบสืบเสาะเพื่อส่งเสริมการคิดวิเคราะห์ของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. วารสารศึกษาศาสตร์. 31(2), 45–60.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
ศิวพร คล้ายเจ๊ก. (2567). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ 3CPR แบบผสมผสาน ตามวัฏจักรการเรียนรู้ด้วยชุดกิจกรรมการเรียนรู้ สื่อสร้างสรรค์ฐานประสบการณ์แห่งชีวิต. โรงเรียนเทพศิรินทร์ลาดหญ้า กาญจนบุรี, สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากาญจนบุรี.
วราภรณ์ เกษฐาน, ทิพย์อุษา พุทธสารินทร์, สุทธิดา วรรณา และจุฑจิรา แสนสมบัติ. (2566). การพัฒนาทักษะทางภาษาปฐมวัยโดยใช้การเล่านิทานตามแนวคิด
Bloom’s Taxonomy. Journal of Research and Innovation for Sustainability. (JRIS). 2(2), 1–15.
Baran, S. J. (2006). Introduction to mass communication: Media literacy and culture. McGraw-Hill.
Buckingham, D. (2015). Defining digital literacy. Nordic Journal of Digital Literacy. 10, 21–34.
Eisenkraft, A. (2003). Expanding the 5E model. The Science Teacher. 70(6), 56–59.
Hobbs, R. (2010). Digital and media literacy: A plan of action. Aspen Institute.
Joyce, B., & Weils, M. (1996). Models of Teaching. 3ed.. Boston: Allyn & Bacon.
