แนวทางการนิเทศครูเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการจำเป็นและ 2)แนวทางในการนิเทศครู เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา
กรุงเทพ มหานคร เขต 2 การวิจัยแบ่งเป็น 2 ระยะ ระยะที่ 1 ได้แก่ การศึกษาความต้องการจำเป็นกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา ศึกษานิเทศก์ และครูผู้สอน จำนวน 420 คน ได้มาจากการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีลำดับความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง (PNImodified) ระยะที่ 2 การศึกษาแนวทางในการนิเทศครูฯ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ คือแบบสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)
ผลการวิจัย พบว่า
1. ความต้องการจำเป็นของการนิเทศครูเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 เรียงตามลำดับดัชนีความต้องการจำเป็นจากมากไปหาน้อยได้แก่ (1) ด้านหลักสูตร (2) ด้านการวัดและประเมินผล (3) ด้านสื่อ นวัตกรรม และเทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ และ (4) ด้านการจัดการเรียนรู้ ตามลำดับ
2. แนวทางในการนิเทศครูเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการของผู้เรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2 มี 4 แนวทางหลัก 12 แนวทางรอง และ 45 แนวปฏิบัติ ได้แก่ 1) ด้านหลักสูตร 3 แนวทางรอง 13 แนวปฏิบัติ 2) ด้านการวัดและประเมินผล 3 แนวทางรอง 12 แนวปฏิบัติ 3) ด้านสื่อ นวัตกรรม และเทคโนโลยีเพื่อการเรียนรู้ 3 แนวทางรอง 11 แนวปฏิบัติ และ 4) ด้านการจัดการเรียนรู้ 3 แนวทางรอง 9 แนวปฏิบัติ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ถวิกา เมฆอัคกรณ์ และนารท ศรีละโพธิ์. (2564). การพัฒนาตัวชี้วัดสมรรถนะการเป็นผู้ประกอบการสำหรับผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐานและระดับอุดมศึกษา. รายงานการวิจัย: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นัศรีน อารยสมัย. (2562). การพัฒนากิจกรรมสตาร์ทอัพด้วยการจัดการเรียนรู้แบบผสมผสานเพื่อเสริมสร้างความเป็นผู้ประกอบการ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนตรังรังสฤษฎ์ จังหวัดตรัง. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์. 34(3), 142–153.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปรีชา ศรีสุพัฒน์. (2565). การพัฒนาสมรรถนะผู้เรียน ระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน: ทักษะอาชีพและการเป็นผู้ประกอบการ. วารสาร มจร เลย ปริทัศน์. 3(1), 114-122.
พงษ์ธร แก้วยองผาง. (2565). กลยุทธ์การบริหารเพื่อส่งเสริมทักษะการเป็นผู้ประกอบการของนักเรียนโรงเรียนในเครือมูลนิธิเซนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. 19(1), 141–152.
พิบูล ทีปะปาล และธนวัฒน์ ทีปะปาล. (2552). การเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship). อมรการพิมพ์.
ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร. (2564). การศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship Education). คณะศึกษาศาสตร์: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เรวัฒน์ พรหมสะโร. (2568). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารงานวิชาการตามหลักอิทธิบาท 4 เพื่อส่งเสริมนักเรียนให้มีทักษะการเป็นผู้ประกอบการของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์. 10(2), 549–561.
ศศิกิติยา เทพเสนา. (2566). ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการบริหารวิชาการโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดทักษะการเป็นผู้ประกอบการนวัตกรรม. วารสารครุศาสตร์ปริทรรศน์ฯ. 10(1), 147-159.
ศิรประภา สุระมาตย์. (2568). การพัฒนากิจกรรมการเรียนด้วยโครงงานเป็นฐานร่วมกับเครื่องมือการเรียนรู้ดิจิทัล เพื่อส่งเสริมทักษะความเป็นผู้ประกอบการ สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารการศึกษาและนวัตกรรม. 27(1), 260-275.
สถาพร สมอุทัย. (2565). “การนิเทศการศึกษา” หนึ่งตัวช่วยในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. The Journal of Research and Academics. 5(3), 275-288.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษากรุงเทพมหานคร เขต 2. (2568). แผนปฏิบัติการ ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การจัดการศึกษาเพื่อพัฒนาความเป็นผู้ประกอบการ (Entrepreneurship Education). พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2564). กรอบสมรรถนะหลักของผู้เรียนระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561 - 2580 (ฉบับประกาศราชกิจจานุเบกษา). สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สุทิศา เสาวกุล. (2562). การพัฒนากิจกรรมความเป็นผู้ประกอบการในรายวิชางานอาชีพ โดยใช้วิธีการจัดการเรียนรู้แบบโครงงาน สำหรับนักเรียนขั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนวัดสุทธิวราราม กรุงเทพมหานคร. วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์. 34(3), 71-78.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2558). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Li, J., He, Y., & Wei, J. (2020). Exploring factors link to teachers' competencies in entrepreneurship education. Frontiers in Psychology. 11, 563381.
McClelland, D. C. (1999). Identifying competencies with behavioral-event interviews. Psychological Science. 9(5).
Mphahlele, P., & Ramphoka, A. (2025). Teachers’ attitudes and challenges towards the implementation of entrepreneurship education in Limpopo primary and high schools. South African Journal of Education. 45(1), 2029.
Popovici, A. M. (2025). Teachers’ practices in developing entrepreneurial competence for innovative quality education. European Journal of Investigation in Health, Psychology and Education. 15(6), 104.
Virtanen, S. S., & Tynjälä, P. (2022). Entrepreneurship as a neglected pitfall in future Finnish teachers' readiness to teach 21st century competencies and financial literacy: Expectancies, values, and capability. Education Sciences. 12(7), 463.
