กฎหมายสิทธิมนุษยชนกับการวิเคราะห์ พ.ร.บ. อุ้มหาย ในเขตพื้นที่ร้อยแก่นสารสินธุ์

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาสภาพกฎหมายสิทธิมนุษยชนที่เกี่ยวข้องกับการวิเคราะห์ พ.ร.บ. ป้องกันและปราบปรามการทรมานและการกระทำให้บุคคลสูญหาย ในพื้นที่ร้อยแก่นสารสินธุ์ (2) ศึกษาปัจจัยด้านกฎหมายสิทธิมนุษยชนที่มีผลต่อการบังคับใช้ พ.ร.บ. ดังกล่าว และ (3) ศึกษาปัญหาและความจำเป็นในการพัฒนากฎหมายสิทธิมนุษยชนในพื้นที่ดังกล่าว การวิจัยใช้ระเบียบวิธีเชิงปริมาณร่วมกับเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ประชาชนอายุ 18–60 ปี จำนวน 400 คน และผู้นำชุมชน 10 คน สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ สถิติการแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ

ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพโดยรวมของบทบาทด้านกฎหมายสิทธิมนุษยชนอยู่ในระดับปานกลาง ( =3.05, S.D. = 0.72) 2) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการบังคับใช้ พ.ร.บ. อุ้มหายอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ ปัจจัยประชาชน ภาคีเครือข่าย การมีส่วนร่วม และการพัฒนา ซึ่งเป็นตัวแปรพยากรณ์สำคัญ มีค่าสัมประสิทธิ์ของตัวพยากรณ์ในคะแนนดิบ (b) เท่ากับ .670 .037 .031 และ .009 ตามลำดับ และ 3) การพัฒนากฎหมายสิทธิมนุษยชนในพื้นที่ร้อยแก่นสารสินธุ์ยังประสบปัญหาและต้องได้รับการปรับปรุงอย่างเร่งด่วน โดยเฉพาะการประสานงานระหว่างหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพื่อให้การแก้ไขปัญหามีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น